درس‌های خاطره نویسی/۲

خاطره نویسی ابزاری برای مقابله با تحریف

حمید داوودآبادی در کتاب «مثل آب خوردن» که درباره شیوه‌های خاطره نویسی است می‌نویسد: شاید برخی خاطره نویسی را جلوه نمایی برداشت کنند ولی دلایل بسیاری برای نوشتن خاطرات می‌توان ذکر کرد از جمله مقابله با تحریف تاریخ.

کد خبر: ۶۹۵۳۰۲

تاریخ: ۱۱ مهر ۱۴۰۳ - ۰۹:۴۳

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، حمید داوود آبادی از مهمترین نویسندگان حوزه ادبیات و تاریخ نگاری دفاع مقدس است که بعد از سال‌ها کار در این حوزه تجربیات فراوانی را کسب کرده است که بهره گیری از آن می‌تواند برای تربیت نسل آینده نویسندگان دفاع مقدس موثر و مفید باشد.
کتاب «مثل آب خوردن» چکیده‌ای از همه سال‌هایی است که داوود آبادی دست به قلم بوده و آثار ارزشمندی را خلق کرده است. در این کتاب شیوه‌های خاطره نویسی از نگاه و زبان داوودآبادی آورده شده است که بخش دوم آن را در ادامه می‌خوانید.

خاطره بدون بزک و گریم

خاطره نویسی یکی از راحت‌ترین و عمومی‌ترین شیوه‌های نوشتن است که با آن می‌توانی احساسات درونی خود را به دیگران
منتقل کنی.

با رعایت برخی اصول ساده و مراعات قواعدی خاص، به راحتی می‌توانی اتفاقات مهمی را که در زندگی خود شاهد بوده‌ای، روی کاغذ بیاوری و در اختیار همگان قرار دهی.

برای نوشتن خاطره قرار نیست دوره‌های نویسندگی داستان و رمان را بگذرانی یا تکنیک‌ها فنون نگارش و حضور در کلاس‌های آموزش نویسندگی و ... را طی کنی.
همین که احساس نیاز کردی خاطرات خود را مکتوب کنی حداقل ۵۰ درصد راه طی شده است.

خاطره نویسی گونه‌ای از نوشتن است که برخلاف داستان خیال‌پردازی در آن نقش ندارد و نویسنده فقط حوادث واقعی را که برایش پیش آمده شاهد بوده و یا بر او اثر گذاشته است، بدون کم و کاست بیان می‌کند در غیر این صورت، خاطره شکل داستان به خود می‌گیرد و از حالت استنادی خارج می‌شود.

همه آنهایی که در انقلاب یا جنگ نقش و حضور داشته‌اند به نوعی در پی ثبت و نشر خاطرات خود هستند.

شاید برخی این کار را پُز شخصی و یا جلوه‌نمایی برداشت کنند ولی دلایل بسیاری برای نوشتن خاطرات می‌توان ذکر کرد از جمله احساس ارزشمند بودن خاطرات، مقابله با تحریف تاریخ خالی کردن صحنه از لاف زنان و مدعیان و ...

این روز‌ها مد شده که خاطرات رزمندگان دیروز را اندیشمندان و فرزانگان و ... امروزی بازنویسی می‌کنند برای همین وقتی خاطرات یک دانش‌آموز بسیجی ١٦ ساله یا یک کارگر ساده و یا یک دانشجوی جبهه رفته را بخوانی فکر می‌کنی همه آنها استاد دانشگاه و دکتر مهندس بوده‌اند. خاطره هر قشر و صنفی باید عطر و بوی صنف خود را داشته باشد نه این که زیباسازی و بزک و گریم شود.

انتهای پیام/ 161