یادداشت/ سعید منتظرالمهدی

بر سرِ امنیت کودکانمان شوخی نداریم

«روز جهانی کودک» بهانه و فرصتی برای تامل و مداقه بیشتر در ضرورت توجه به ویژگی‌ها و نیازهای این گروه بزرگ از جامعه است. کودکان برای فرابالیدن و  رشدِ مطلوب، نیازمند امنیت و آرامش‌اند.

کد خبر: ۶۹۶۸۷۴

تاریخ: ۱۶ مهر ۱۴۰۳ - ۱۸:۱۳

گروه جامعه دفاع‌پرس- سردار «سعید منتظرالمهدی» معاون فرهنگی و اجتماعی فراجا؛ روز جهانی کودک بهانه و فرصتی برای تامل و مداقه بیشتر در ضرورت توجه به ویژگی‌ها و نیازهای این گروه بزرگ از جامعه است. کودکان برای فرابالیدن و  رشدِ مطلوب، نیازمند امنیت و آرامش‌اند. همه ما باید تمام توش و توان خود را بکار بندیم تا چنین نیاز مهمی را برآورده سازیم.

برخلاف گذشته، این اندیشه که «کودکان مینیاتور بزرگسالان خود هستند» به کل منسوخ گشته است و همه ما به واسطه انبوه پژوهش‌های صورت گرفته پیرامون کودکان باورمان شده کودکان از حیث ذهنی، عاطفی، اخلاقی، زیستی واجد ویژگی‌هایی و نیازهایی هستند که به کل متفاوت و متمایز از بزرگسالان است و لاجرم تنها با توجه کردن به این تفاوت‌ها است که می‌توان به تربیت نسلی شاداب، تاب‌آور و موفق امیدوار بود.

یکی از اساسی‌ترین نیازهای کودکان نیاز به «امنیت روانی» است. چراکه تنها با برآوردن چنین نیازی است که امکان «رشد بهنجار» و هیجانی فراهم می‌شود. شواهد پرشمار نیز نشان از آن دارد که بزرگ شدن در محیطی که فاقد امنیت است نه‌تنها  «بلوغ هیجانی» کودک و نوجوان را دستخوش آسیب جدی می‌سازد، بلکه حتی امکان بهره‌گیری از توانمندی‌های شناختی و هوشی را نیز از او می‌ستاند؛ کم نیستند کودکان و نوجوانانی که به سبب نداشتن امنیت روانیِ مطلوب، از ادامه موفقیت‌آمیز تحصیل و مهارت‌آموزی و اجتماعی شدن بازمانده‌اند.

همان شکل‌گیری احساس امنیت روانی در کودکان است که محصول عملکرد مطلوب خانواده، مدرسه و جامعه می‌باشد؛ هر یک از این سه با انجام تمهیداتی می‌توانند روانِ کودک را سرشار از حسِ دلپذیر امنیت و آرامش سازند. خانواده با «مهرورزیِ بی قید و شرط» و « ایجاد دلبستگیِ امن» می‌توانند نقشِ امنیت‌آفرینیِ خود را بگونه ای رضایت بخش ایفا نمایند.

آنان برای این منظور باید با « گفت‌وگوی چاره‌ساز» تنش‌های احتمالی خود را از میان برانند و با «بلوغ هیجانی» موجب «رشد عاطفیِ» فرزند خود شوند.

مدرسه‌ی امنیت آفرین نیز مدرسه‌ای است که در آن سه گانه تخریب‌گرِ امنیتِ روانی دانش‌آموزان (یعنی طرد، تنبیه و تحقیر) به کناری نهاده شده باشند و در پروسه تربیت از سه گانه امنیت آفرین (یعنی تشویق و تحبیب و تکریم) استفاده شود.

سرانجام، جامعه مطلوب جامعه‌ای است که برای افزایشِ امنیت روانی کودکان از هیچ تلاشی فروگذار نکند؛ چنین جامعه‌ای می‌کوشد تا نرخ جرم و جنایت را فرو بکاهد، احتمال وقوعِ رخ دادهای آسیب‌زا (تروماتیک) برای کودکان را از میان بردارد، از کودکان نیازمندحمایت و مراقبت کند و محیطی دلپذیر و مفرح برای کودکان فراهم سازد.

ما در فرماندهیِ انتظامی، امنیت روانی کودکان را در شمارِ یکی از مهمترین ماموریت‌های خویش قرار داده‌ایم. برای این منظور در برخورد با افرادی که در معابر و اماکن و … بخواهند امنیت کودکان را خدشه دار کنند، شوخی نداشته و  اغماض نخواهیم کرد.

مراکز مشاوره و مددکاریِ کلانتری‌ها از آمادگی لازم برای ارائه انواع خدمات روان شناختی به کودکان و خانواده‌های آنان برخوردارند و در یک سال و نیم گذشته به جمعیتی بالغ بر ۸ هزار نفر از کودکان و نوجوانان خدمات خاص ارایه داده‌اند. همچنین، برای ارتقای امنیت مدارس و مراکز آموزشی تمهیداتی اندیشیده‌ایم که کسی نتواند گزندی به دانش‌آموزان و دانشجویان عزیزمان وارد کند.

انتهای پیام/ 121