وصیت‌نامه شهید «غلامرضا صادق کوهستانی»:

تحکیم بخش اتحاد مقدس شهدایی باشیم

در فرازی از وصیت‌نامه شهید «غلامرضا صادق کوهستانی» آمده است: اکنون اتحاد مقدس و پیوندی جدید بین مکتب و خون در انقلاب اسلامی بوجود آمده که از هابیل و حسین (ع) و بقیه شهدایمان به یادگار مانده و باید تحکیمش بخشیم.

کد خبر: ۶۹۸۸۶۱

تاریخ: ۲۵ مهر ۱۴۰۳ - ۱۳:۴۰

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از ساری، دفاع مقدس گنجینه‌ای ماندگار از حضور عارفانه انسان‌های برگزیده خداست که شهادت‌طلبی، ایثارگری، گذشت، شجاعت، رشادت، مردانگی و جوانمردی را می‌توان از جمله خصوصیات بارز شخصیتی و اخلاقی‌شان نام برد.

همانان که جان برکف برای دفاع از دین و ناموس، ارزش‌ها و آرمان‌های این نظام دل به جاده زدند و در کربلای ایران حماسه‌های بی‌بدیل خلق کردند و بر دشمن بعثی پیروز شدند. شهیدانی که هر کدام‌شان نمونه و الگوی ایستادگی و مقاومت هستند.

«غلامرضا صادق کوهستانی» یکی از ۱۰ هزار و ۴۰۰ شهید استان مازندران و اهل شهرستان «چالوس» است که در ادامه زندگی‌نامه و فرازی از وصیت‌نامه این شهید را از نظر می‌گذرانیم.

زندگی نامه شهید

«غلامرضا صادق کوهستانی» فرزند «محمد علی» ۱۴ خرداد ۱۳۳۹ در شهرستان چالوس به دنیا آمد و در تاریخ ۲۵ مهر ۱۳۶۵ در عملیات فتح ۱ در کردستان به شهادت رسید.

فرازی از وصبت نامه شهید

و‌ ای ملت غیور ایران سلاحت را بر گیر و از حیثیت و شرافت و مکتبت و قرآنت در جای جای جهان دفاع کن؛ چه با سلاح آتشین ات و چه با سلاح و قلمت قلب دشمن را نشانه برو و در مقابل مارقین و ناکثین و قاسطین انتخاب کن و از علی امامت حمایت بنما، زیرا حمایت از امام به مانند حمایت از امیر المومنان است که خط ولایت فقیه از امامت به پیغمبری و به ... متصل است.

اگر تکه تکه ام کنند و خون‌هایم را بریزند هر قطره قطره خونم نام تو‌ای خمینی بر زبانم دارم،‌ ای خمینی عزیز تو را بیشتر از جانم دوست دارم. ببائید و بنگرید که اکنون اتحاد مقدس و پیوندی جدید بین مکتب و خون در انقلاب اسلامی بوجود آمده که از هابیل و حسین (ع) و بقیه شهدایمان به یادگار مانده و باید تحکیمش بخشیم.

اکنون‌ ای برادرانم! با از دست دادن برادرانتان که برای پیوند ناگسستنی در بین مکتب و خون می‌کوشند نهراسید بلکه قدرت تازه بیابید و با شوری و قدرتی و روحی شدیدتر و سلحشورانه‌تر و ایمانی و اعتقادی قویتر به مقابله با دشمنان خدا برخیزید و اینهائی که رفته اند راه رفتن را زودتر پیموده اند و به مقصد رسیده اند و خون گرمشان در رگ‌های خشک و بی آب جامعه می‌جهد و حیاتی تازه به جامعه می‌بخشد و بر ماست که با تمام قدرت و وقت راهشان را ادامه دهیم و اگر در این راه کشته شدیم به آرزوی خود رسیده ایم.

انتهای پیام/