یادداشت/ سردار سیاوش مسلمی

بوی بقیع می‌وزد از تابوت‌های خاکی بی‌نشان

بوی غربت بقیع، از تابوت‌های خاکی هفت آلاله بی‌نشان برخاسته است که هرکدامشان نشانه‌ای، مسیری و ستاره‌ای‌اند که دست‌های خسته زمینیان را به ضریح بی‌نشان مادر سادات گره می‌زنند.

کد خبر: ۷۱۰۸۳۳

تاریخ: ۱۵ آذر ۱۴۰۳ - ۱۱:۳۷

گروه استان‌های دفاع‌پرس_سرتیپ دوم پاسدار «سیاوش مسلمی» فرمانده سپاه کربلا؛ در خزان طبیعت که درختان جامه زرد و پژمرده بر تن کرده‌اند، فصل خزان زمین و زمان هم از راه رسیده است، فاطمیه؛ فصلی که آسمان گویی در سوگ بانویی پهلوشکسته، باران اشک را نثار زمین می‌کند. این روز‌ها که کوچه پس کوچه‌های دیار علویان از طبیعت خزان، رنگ گرفته است، بوی بهشت با عطر یاس بی نشان در فضای ماتم گرفته شهر‌ها جاری است.

در روز‌های سردِ آخرِ پاییز، دل مردم شهر‌های مازندران، به میزبانی هفت مهمان بهشتی، هفت شهید زهرا نشان، گرم است. شهدایی که گرچه نام و نشانی ندارند، اما رسم و مرامشان را مردم به خوبی می‌شناسند. همانانی که با سیمای آسمانی شان، آسمان این کهنه دیاری که به دین علی (علیه السلام) و اولاد علی (علیه السلام) شناخته شده است را دوباره روشن کردند.

هفت ستاره درخشانی که این روزها، شهر به شهر مهمان اشک‌های جاری و دل‌های تپنده مردمانی هستند که به یاد غربت و مظلومیتشان، لبریز از عشق و ایمان می‌شوند.

مادران و پدرانی که در چهره تابوت‌هایی که با پرچمی سه رنگ و منقش به الله پیچیده شده اند، فرزندان مظلوم شان را با اشک‌های بی صدا، صدا میزنند و قصه بیش از سی سال فراغ و داغ و دلدادگی را نجوا می‌کنند. کودکانی که با بوسه بر بال‌های شکسته آلاله‌های تازه از سفر برگشته، ایثار و مقاومت را در دل‌های کوچک شان به ارث می‌برند. گویی هر گل پرپر یادآور کربلایی است که قصه عطش طفل شش ماهه را روایت می‌کند؛ و نوجوانان و جوانانی که به یاد رشادت‌های قهرمانان بی ادعا درس وفاداری و شجاعت می‌آموزند و عهد فاطمی با ولی زمان می‌بندند و در دل هایشان راهی برای ادامه مسیر افتخار و عزت می‌سازند؛ و من مانده‌ام که چگونه بیان کنم این همه عشق، زیبایی و ایمان را.

هفت شهر عشق را عطار گشت، ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم. هفت تابوت ساده و بی‌نشان، که دستان خسته مادری پهلو شکسته، آنها را در آغوش گرفته است. هرکدامشان در این دنیای وانفسا، چراغ حقیقتند و در ایام فاطیمه آمده اند تا نشانی از غم غربت مادرسادات را در دل‌های ما زنده نگه دارند. آمده‌اند تا بگویند ما شیعه‌های آن مادر پهلو شکسته ایم که تا پای جان از حقانیت ولایت دفاع کرد و پرچم ولایتمداری را در میان هجوم نامرد مردم و فوج آتش هیزم، تا همیشه تاریخ برافراشته نگه داشته است.

حال فرزندانی که جز مشتی خاک و استخوانی که پاره جان مان است، از قلب زمان رسیده اند؛ شهر به شهر، خیابان به خیابان، قدم بر چشمان پر مهر علوی تباران گذاشتند، تا مردمان غیور و نجیب این دیار با عهد و بیعتی حیدری در روز شهادت بی بی دوعالم فرزندان گمنام زهرایی را به بهشت بدرقه کنند.

خدایا، ما را لایق این امانت‌های آسمانی کن، و راهشان را چراغ راه زندگی ما گردان تا بتوانیم با صلابت‌تر از گذشته راه پرافتخار ایثار و شهادت را همچون این هفت ستاره درخشان آسمان فاطمی ادامه دهیم و پرچم مقاومت و ولایتمداری را تا ظهور مهدی صاحب الزمان (روحی فداک) که زمین و زمان برای آمدنش لحظه شماری می‌کند، برافراشته نگه داریم.

انتهای پیام/