دفاع‌پرس گزارش می‌دهد؛

روایت آزاده‌ای که پرونده‌اش به نام شهید ثبت شده بود

همسر مرتضی جلیلان مصلحی گفت: با پدرم رفتم زهدان تا از مرتضی کسب خبر کنم و وقتی پرونده او را از بایگانی آوردند روی پرونده نوشته شده بود شهید مرتضی جلیلیان مصلحی و اینجا بود که آه از نهادم بر آمد. هرچند مطمئن بودم او زنده است، اما دیدن این صحنه خیلی برام سخت بود.

کد خبر: ۷۱۷۶۷۷

تاریخ: ۱۶ دی ۱۴۰۳ - ۱۱:۵۱

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «علی‌اصغر زینلی» فعال رسانه‌ای؛ بتازگی قلب مهربانش را عمل کرده بود تا ضربان قلبش همچنان برکت زندگی جامعه و خانواده‌اش باشد.

او از ارتشیان غیور سپاه اسلام می‌باشد که در زمان اسارت درجه‌دار و فرمانده بوده و در رسته خدمه تانک خدمت می‌کرده است.

پس از عملیات مرصاد با توجه به مکر دشمن برای در اختیار داشتن اسیر بیشتر، در کمین بعثی‌ها گرفتار و اسیر شده و به اردوگاه تکریت ۱۹ که ویژه افسران بود منتقل می‌شود.

او و حدود ۲۰۰ اسیر ایرانی دیگر با درجات مختلف نظامی بصورت بی‌نام و نشان در اردوگاه حضور داشتند که از منظر بعثی‌ها هیچ فرقی مابین آنها نبوده است و همگی طعم تلخ شکنجه‌های چاله موسوم به مرگ را چشیده‌اند.

لهجه شیرین مشهدی و جاذبه کلام و سخنش قابل وصف نیست صحبت با او بسیار لذتبخش است و کسی از مصاحبت با او خسته نمی‌شود.

او خود را مدیون لطف و ایثار همسرش می‌داند که توانسته است با تحمل سختی‌ها و مصائب فراوان شش فرزندشان را تربیت کند و با مدارج عالی به خدمت جامعه درآورد.

در یکی از روز‌های دی‌ماه به دیدار «مرتضی جلیلیان مصلحی» از آزادگان سرافراز مشهدی رفتیم و توفیق دیدار عزیزی نصیبمان شد که چشمه جوشان احساس و محبت است.

آقا مرتضی می‌گوید: «من همیشه از قسمت‌های خوشمزه اسارت برای دیگران تعریف می‌کنم تا کام دیگران را تلخ نکنم.»
اسارت آقا مرتضی در غربت فقط یک مشکل بود، اما مفقود بودن و عدم وجود هیچ نام و نشانی از او موجی از مشکلات و گرفتاری‌ها را برای همسر، فرزندان و والدینش بهمراه داشت.
اسارت و شکنجه‌هایش فقط برای یک نفر بود، اما بی‌خبری از او برای خانواده‌اش مجموعه متنوعی از شکنجه‌ها بود که باید عزیزانش در وطن تحمل می‌کردند.

همسر بزرگوار این آزاده عزیز می‌گوید: «با پدرم رفتم زهدان تا از مرتضی کسب خبر کنم و وقتی پرونده او را از بایگانی آوردند روی پرونده نوشته شده بود شهید مرتضی جلیلیان مصلحی ... و اینجا بود که آه از نهادم بر آمد... هرچند مطمئن بودم او زنده است، اما دیدن این صحنه خیلی برام سخت بود.»

وی در بخشی دیگر از صحبت‌هایش گفت: «همیشه با خودم یک رادیوی کوچک داشتم که هر جا می‌رفتم خبری از مرتضی بمن برسد. روزی یکی تماس گرفت و خودش را از دوستان مرتضی معرفی کرد و خبر سلامتی و اسارت او را بمن داد ولی من بازهم باورم نشد و از او خواستم نشانه‌هایی از آقای جلیلیان برایم بگوید که او هم با دادن نشانه‌های صحیحی موجی از خوشحالی را به خانواده ما ارزانی داشت. هیچ خبری نمی‌توانست تا این حد ما را خوشحال کند.»

آزاده عزیز ما در اواخر دوره اسارتش به زیارت کربلا و نجف مشرف می‌شود هرچند در مسیر عزیمت چشمان آنها بسته بوده است.

اولین فرزند پسر این خانواده ایثارگر آقا مصطفی نام دارد و از جمله شاعران آیینی این مرز وبوم است که در مرکز پژوهش‌های آستان قدس رضوی مشغول خدمت می‌باشد.

انتهای پیام/