نوسروده‌های‌ غلامرضا غلامپور دهسرخی در مدح امام‌المتقین؛

ای هزاران دیده و دل مبتلایت یاعلی (ع)

در آستانه فرارسیدن سالروز ولادت حضرت علی‌ابن‌ابیطالب علیه‌السلام، غلامرضا غلامپور دهسرخی در نوسروده‌های خود به مدح آن حضرت پرداخته است.

کد خبر: ۷۱۹۳۸۳

تاریخ: ۲۴ دی ۱۴۰۳ - ۰۹:۲۱

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از استان خراسان رضوی، «غلامرضا غلامپور دهسرخی» از شعرای آیینی خراسان رضوی نوسروده‌های خود را به اسدالله الغالب علی علیه‌السلام تقدیم کرد.

مهر ولایت

توتیای دیده من خاک پایت یاعلی (ع)
خلوت دل‌های مشتاقان سرایت یاعلی (ع)

تا که مدحتگر تو را پروردگار عالم است
شعر من حرفی ندارد در ثنایت یاعلی (ع)

هرکه باشد جرعه‌نوش جام عشقت، تا ابد
بی‌خود از خویش است و در بند وفایت یاعلی (ع)

از همان روزی که چشم من به عالم باز شد
عشق همّت کرد و دل شد مبتلایت یاعلی (ع).

چون کبوتر پرگرفته دل در اوج آسمان ‌
می‌زند پر عاشقانه در هوایت یاعلی (ع)

دوست دارم گر خدا یاری کند مهمان شوم
لحظه‌ای در کنج ایوان طلایت یاعلی (ع)
‌
می‌کشم من انتقام از غم، اگر دستم رسد
بر ضریح و تربتِ دارالشّفایت یاعلی (ع)

از نجف بر قلب عالم نورافشانی کند
پرتو گلدسته‌های باصفایت یاعلی (ع)

در طواف کعبه و در مروه و سعی و صفا
بوسه دارد جای‌جای ردّ پایت یاعلی (ع)

در غدیر خم به فرمان خداوند کریم
خاتم پیغمبران گوید ثنایت یاعلی (ع)

با طنین آیۀ «اَلیَوم اّکمَلتُ لَکُم»
شد منوّر عالم از نور ولایت یاعلی (ع)

بعد پیغمبر (ص) صبوری کرده‌ای‌ ای یار حق.

ای بنازم بر تجلّای وفایت یاعلی (ع)

در دل شب‌های تار و خلوتِ راز و نیاز
چاه همدم می‌شود با ناله‌هایت یاعلی (ع)

مسجد کوفه شهادت می‌دهد صبر تو را
کاش در این غم بمیرم من برایت یاعلی (ع)

اوّلین مظلومِ عالم،‌ای صبور راه عشق!  ‌
می‌سَزَد گر عالمی گردد فدایت یاعلی (ع)

ابتدا و انتهای عشق از آنِ شماست.
مُهر تأییدش شهید کربلایت یاعلی (ع)

مشکل افتاده به کارِ خلقِ عالم، چاره‌اش
نیست هرگز جز یَدِ مشکل‌گشایت یاعلی (ع)

دیدۀ من بی‌فروغ و خانۀ قلبم خموش.
طاعتم حاصل ندارد بی‌ولایت یاعلی (ع)

یک نگاه مرحمت تا عاقبت ما را بس است‌

ای هزاران دیده و دل  مبتلایت یاعلی (ع)

شک ندارم من در این دنیای وانفسا، که هست-
شیعۀ تو شامل لطف و عطایت یاعلی (ع)

ساقی کوثر

به جز عشق علی (ع) در سر ندارم
به جز مهر علی (ع) باور ندارم

من از گنج دو عالم بی‌نیازم
که بهتر از علی گوهر ندارم!

چنان بر خاک پایش سر نهادم
که تا جان باشدم سر برندارم

سخن از مهر و مه با من مگویید
که مهر و مه از او بهتر ندارم!

گنه‌کارم اگر چه، روز محشر
به سر جز سایۀ حیدر ندارم!

انتهای پیام/