یادداشت حامد زمانی پس از درگذشت فرج الله سلحشور

حامد زمانی در کانال تلگرامی‌اش در خصوص درگذشت فرج الله سلحشور نوشت: آقای پشت میز! آقای رسانه. آقایون! خانما!! قیمت غربت تو دوره زمونهٔ ما چنده؟؟ قیمت ترور شخصیت چی؟؟ قیمت اینکه یه عمر زخم زبون و فحش بشنوی چی؟؟

کد خبر: ۷۲۱۶۸

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۳:۱۵

به گزارش فضای مجازی دفاع پرس، حامد زمانی در کانال تلگرامیاش در خصوص درگذشت فرج الله سلحشور نوشت:

«.... للحق....

از صبح تا حالا که این خبر رو شنیدم، هزارتا جمله و حرف تو سرم میچرخید...

همهٔ بچهها رو بسیج کردم که عکس مشترکی که باهاش داشتمو پیدا کنن... خیلی عجیب بود... اما انگار ناپدید شده بود... انگار از همه جا پاک شده بود... .خوب که از پیدا کردنش ناامید شدم یه دفعه یاد جملهٔ خودش افتادم... که قبل از اینکه باهم عکس بگیریم؛ منو کشید کنار و با خنده گفت: نمیترسی با من عکس بگیری؟؟ تو الان اول جوونی و راهته... واست بد میشهها!!

بازم خندید... منم خندیدم... گفتم: اتفاقا برا شما بیشتر بد میشه حاج آقا! -کاش میشد حرف بزنم بجای نوشتن! - کاش میشد...
..... آقا! اولش بگم! هر کی دین و ایمون درست حسابی نداشته باشه کلاش پس معرکه است....
..... اون خندید و گفت... منم خندیدم و گفتم... اما این دوتا جمله شد: یه تعریف کامل از وضع امروز کسایی مثل ما...
.... بخدا مسئولیم هممون!!

تک تکمون مسئولیم... هر کی تو این کشور زندگی میکنه مسئوله! هر کی اسمی از سلحشور و حاتمی کیا و ابوالقاسم طالبی و... میشنوه مسئوله!!
آقای پشت میز! آقای رسانه. آقایون! خانما!! قیمت غربت تو دوره زمونهٔ ما چنده؟؟ قیمت ترور شخصیت چی؟؟ قیمت اینکه یه عمر زخم زبون و فحش بشنوی چی؟؟
قیمت این حرفهایی که تو سینهٔ فرج الله سلحشور موند و با خودش برد زیر خاک چی؟؟

قیمت کارایی که میتونست بکنه... حرفایی که میتونست بزنه... اثرایی که میتونست بذاره اما صرف جواب دادن به یه سری کثافت کاریا و حاشیهها شد چی؟؟.....
چند نفر حاضرن تو خونهای که خاکشو خوردن تا اونجور که درسته ساخته بشه و هزینه مردن کردن براش و یه جورایی بخاطر راهشون باید صاحبای اصلیش باشن مث مستاجرا توش بمونن و هی زخم بخورن، زخم زبون بشنون، فحش بخورن و قلب و اعصاب بذارن، جون بذارن و هی با پای زخمی و پر از تاول مسیرو ادامه بدن؟؟؟ تازه نه تنها اون انتظاری که دارن برآورده نمیشه بلکه طرف مقابل دو قورت و نیمشم باقی باشه؟!

....تا زنده ان که هیچی... اگه به پیری برسن که دو سه تا بچهٔ کتاب و ورق بدست رو میفرستیم تا بشینن از خاطرهها و نصیحتا و پنداشون بگن و بنویسن تا مبادا برگهای از دفتر تاریخ هنر انقلاب، موسیقی انقلاب کم بشه!!! غافل از اینکه زندگی و جوونی همینها تاریخ انقلابه!

به فکر همینهایی که هستند باشید!!
نه اینکه همینها رو فراموش کنیم و از یه طرف از پشت بومِ جوون گرایی و کشف استعداد بیفتیم و از طرف دیگه از پشت بوم تکریمِ پیش کسوت!!
هر چند هردوی اینها هم چیزی بیش از شعاری توی همایشها و جشنوارهها، برای جلوی دوربینها نیست.»