نوسرود حجت‌الاسلام سید روح‌الله موید به مناسبت نیمه شعبان؛

زنم به شوق تو فریاد یا اباصالح

حجت‌الاسلام «سید روح‌الله مؤید» از شعرای آئینی استان خراسان رضوی، در سروده جدید خود شور و شعف شیعیان را در میلاد حضرت صاحب‌الزمان (عج) را با زبان نظم روایت می‌کند.

کد خبر: ۷۲۶۲۲۷

تاریخ: ۲۶ بهمن ۱۴۰۳ - ۰۵:۰۰

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از خراسان رضوی، حجت‌الاسلام‌والمسلمین «سید روح‌الله مؤید» از شعرای آئینی استان خراسان رضوی؛ به مناسبت فرارسیدن نیمه شعبان و سالروز ولادت حضرت مهدی (عج) در نوسروده خود به توصیف آن حضرت با زبان نظم پرداخته است.

فرا رسیدن شعبان مبارک‌ای عشاق
نزول رحمت یزدان مبارک‌ای عشاق

بزرگ عید محبان مبارک‌ای عشاق
قدوم حضرت جانان مبارک‌ای عشاق

اگر در عالم ایجاد شور و زمزمه است
ولادت گل نرجس عزیز فاطمه است

امام عسکری از شوق روی دلبندش
نخواهد این که بگیرد نظر ز فرزندش

ربوده دل ز پدر، بین گریه، لبخندش
شده ست طاق بهشت، ابروان پیوندش

به آن خجسته جمال و به آن حمیده صفات
به خال هاشمی او محمدی صلوات

تمام ماه رخان را منظم آوردند
از آسمان مه و خورشید با هم آوردند

ستاره‌های درخشان، فراهم آوردند
و باز، پیش رخ ماه او کم آوردند

کمان ابرو و چشمان نافذش زیباست
نوشته‌اند که طاووس جنت الزهراست

عزیز فاطمه لب را به خنده تا وا کرد
خدای داند و بس در جهان چه غوغا کرد

امین وحی خدا، خویش را مهیا کرد
هزار دسته‌ی گل، هدیه بر ملیکا کرد

مپرس این که ملیکا که بوده یا او کیست
ملیکه‌ی همه افلاک و مادر مهدیست

چه دختری! که ز شه زادگان رومی بود
نبی در عالم رویا مدیح او فرمود

مسیح در نظرش آمد و وِرا بِسُتود
وَ در مکاشفه‌ای بعدِ گفت و بعدِ شُنود

به یک اشاره‌ی زهرا ز اهل ایمان شد
عروس فاطمه با دست او مسلمان شد

به یمن مقدم او عرش نور باران شد
نصیب عرش نشینان دم بهاران شد

از آن زمان که رخ ماه او نمایان شد
هزار شکر که مولای اهل ایمان شد

تن فسرده‌ی ما را حیات خواهد داد
زمانه را ز ستم‌ها نجات خواهد داد

نگاه دلبریش دل ربوده از مادر
صدای حیدریش در فضا طنین گستر

پدر ز مادر و مادر بگیردش ز پدر
که جبرئیل و ملائک به گفته‌ی داور

وجود اقدس او را به آسمان بردند
بهشت را به میان بهشتیان بردند

اگر چه شد دل نرجس ز دوری‌اش بیتاب
سه روز دیده‌ی مادر نمی‌نشست به خواب

پس از سه روز شد آخر ز دیدنش شاداب
بگو به حضرت نرجس، امان ز قلب رباب

نسیم از دل غمدیده اش توان می‌بُرد
سه شعبه اصغر او را به آسمان می‌بُرد

لوای دولت او تا در احتزاز شود
بزرگ پرچم اسلام در فراز شود

مسیح پشت سرش گرم در نماز شود
به کعبه تکیه کند بغض بسته باز شود

دوباره تازه نماید بهار هم عهدی
صَلا زند که أنا المُنتقِم، أنا المهدی

لوای نصرُ مِنَ الله را کِشد بر دوش
شرارِ فتنه‌ی کفّار می‌کند خاموش

ز آبشار نگاهش حرم شود مدهوش
رسد صدای اذانش ز بام کعبه به گوش

نه آن اذان که بگویند قوم نا آگاه
اذانِ أشهد أنَّ علی ولیُّ الله

به انتقام عزیزان ز جای برخیزد
ز خاک، آن دو ستمکار را برانگیزد

به نخل خشک شده آن دو را بیآویزد
شرار شعله به آن دو شرور میریزد

به جرم اینکه ربودند حق حیدر را
به پیش ساقی کوثر زدند کوثر را

امیر عالم ایجاد یا اباصالح
سلام ما به شما باد یا اباصالح

کنار پنجره فولاد یا اباصالح
زنم به شوق تو فریاد یا اباصالح

خدای را به امام غریب می‌خوانم
به شوق دیدنت، أمَّن یُجیب می‌خوانم

بیا که آینه زین بیش شرمگین نشود
بیا که هجر تو بر نفع خصم دین نشود

بیا که خون به دل و جان مومنین نشود
تحمّلِ غم هجر تو بیش از این نشود!

بیا که فاطمه چشم انتظار دولت توست
امید خسته دلان جهان، حکومت توست

بیا که شیعه نشسته ست در محن آقا
چکیده خون دل لاله در چمن آقا

من از کدام ستم آورم سخن آقا
عراق، سوریه، بحرین، یا یمن آقا

قسم به حضرت زهرا بیا بیا مهدی!
به آه زینب کبری بیا بیا مهدی!

انتهای پیام/