۱۳۰۰ دانش‌آموز عشایر زائراولی مهمان کرامت رضوی شدند

جمع زیادی از دانش‌آموزان عشایری، برای نخستین‌بار، به حرم امام رضا (ع) مشرف و در فضایی معنوی، از کرامت رضوی، بهره‌مند شدند.

کد خبر: ۷۲۹۶۸۸

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۴۰۳ - ۱۰:۳۱

به گزارش دفاع‌پرس از خراسان رضوی، حرم مطهر امام رضا (ع) در دو روز گذشته، شاهد لحظات بی‌نظیری بود.

روز نخست ۷۰۰ دانش‌آموز دختر و در روز دوم ۶۰۰ دانش‌آموز پسر عشایری برای اولین‌بار، به زیارت امام مهربانی‌ها، آمده بوند.

این هزار و ۳۰۰ نوجوان که در چادر‌های عشایری و مناطق محروم، تحصیل می‌کنند، این بار درس عشق و ارادت را در مدرسه‌ای متفاوت، در جوار بارگاه ملکوتی امام رضا (ع)، آموختند.

این ویژه‌برنامه با عنوان، «مهر درخشان»، به همت بنیاد کرامت آستان قدس رضوی، معاونت تبلیغات اسلامی و پایگاه‌های حرم مطهر برگزار و هزار و ۳۰۰ دانش‌آموز با شوقی وصف‌ناپذیر وارد حرم شدند.

چشمانشان از نور گنبد طلا می‌درخشید و دل‌های کوچکشان در میان زمزمه‌های عاشقانه زائران می‌تپید.

آنها آمده بودند تا برای اولین‌بار، دست‌هایشان را به پنجره فولاد گره بزنند و نجوا‌های خود را به گوش امام مهربانی‌ها برسانند.

این برنامه در رواق دارالهدایه حرم مطهر رضوی برگزار شد و شامل بخش‌هایی از جمله تلاوت قرآن کریم، سخنرانی مذهبی، اجرای گروه‌های سرود و برگزاری مسابقات فرهنگی بود.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین میرزایی، کارشناس فرهنگی در جمع این دانش‌آموزان، با بیانی دلنشین و اجرایی جذاب، نوجوانان را به معارف دینی ترغیب کرد.

این زائران نوجوانان که بیشتر روزهایشان را در میان‌کوه‌ها، دشت‌ها و کلاس‌های ساده عشایری می‌گذرانند، برای اولین‌بار آرامش را در سایه‌سار بارگاه ملکوتی امام هشتم (ع)، تجربه کردند. لحظاتی که بی‌شک تا همیشه در دل‌هایشان ماندگار خواهد ماند.

این دانش‌آموزان جزو کسانی بودند که در مسابقات فرهنگی و قرآنی نیز افتخارآفرینی کرده‌اند و این برنامه فرصتی برای این نوجوانان فراهم کرد، تا در مسیر علم و دین، مورد توجه، قرار بگیرند.

یکی از مربیان و مسئولان این گروه، درباره حس و حال این سفر معنوی، اظهار داشت: دیدن اشتیاق این بچه‌ها برای زیارت امام رضا (ع)، اشک را در چشمانم جمع کرد.

بسیاری از آنها همیشه آرزو داشتند به مشهد بیایند و امروز، این آرزو محقق شد.

برنامه «مهر درخشان»، نه فقط یک سفر زیارتی، بلکه نقطه عطفی در زندگی این نوجوانان بود.

لحظاتی که به آنها نشان داد، امید، هیچ‌گاه از قلب‌های عاشق دور نیست.

آنها آمدند، دعا کردند، گریستند، آرزوهایشان را به ضریح گره زدند و با قلب‌هایی سرشار از عشق، رهسپار خانه‌هایشان شدند. اما این آغاز دلدادگی بود، دلدادگی که در دلشان ریشه دواند و بی‌شک تا همیشه، با آنها، خواهد بود.

انتهای پیام/