پایگاه نظامی «دیگو گارسیا» در تیررس موشک‌ها و پهپاد‌های میانبرد ایران

بر اساس قابلیت‌های نظامی اعلام شده، ایران قطعا از تسلیحات کافی برای حمله به پایگاه نظامی دیگوگارسیا برخوردار است. این در حالی است که بخش مهمی از توانایی‌های نظامی کشورمان به کلی سِرّی است و فقط در لحظه‌ی مبادا رونمایی می‌شود تا دشمن را در امواج غافلگیری غرق کند.

کد خبر: ۷۳۵۷۰۱

تاریخ: ۱۲ فروردين ۱۴۰۴ - ۰۷:۱۶

گروه دفاعی امنیتی دفاع‌پرس- محمد زرچینی؛ تهدید‌های نظامی دشمنان جمهوری اسلامی هر روز به شکل‌های مختلفی مطرح می‌شود. اخیرا «دونالد ترامپ» رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا گفته که یا با جمهوری اسلامی توافق می‌کنم یا طوری آن‌ها را بمباران خواهم کرد که نظیر آن را ندیده باشند. این تهدید تهدید شرم‌آور و وحشیانه در جای خود شایسته‌ی تأمل است.

مهمترین تجهیزات ارتش آمریکا در حال حاضر جنگنده‌های B2 و B52 است که برای بمباران سنگین مراکز زیرزمینی کاربرد دارد. در مقابل، توانایی نظامی ایران با کشور‌هایی که ایالات متحده تاکنون با آن‌ها درگیر و در جنگ‌های یکطرفه پیروز شده، به هیچ وجه اصلا قابل قیاس نیست.

جنگنده‌های B2 ایالات متحده بخش مهمی از جنگنده‌های راهبردی این کشور هستند که در شرایط سخت به کار گرفته می‌شوند؛ قیمت هر یک فروند جنگنده B2 بیش از ۲ میلیارد دلار برآورد می‌شود. نیروی دریایی و هوایی ارتش آمریکا ۲۰ تا ۲۲ فروند از این جنگنده را در اختیار دارد.

در حال حاضر برآورد می‌شود که بین ۷ تا ۱۰ فروند از این جنگنده در پایگاه «دیگوگارسیا» واقع در منطقه «چاگوس» اقیانوس هند مستقر شده‌ است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که ایالات متحده سعی کرده این جنگنده‌های راهبردی را خارج از محدوده برد موشک‌های نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نگهداری کند تا از نابودی هواپیماهایش در نتیجه حملات موشکی جلوگیری کرده و همچنین با توجه به قابلیت رادارگریز بودن این جنگنده، بتواند یک حمله هوایی موفق را ترتیب دهد.

سوال اصلی این است که نزدیکترین فاصله پایگاه «دیگو گارسیا» با مرز‌های ایران چقدر است و چه میزان ایده حمله هوایی از راه دور امکان پذیر است؟ نزدیکترین نقطه از خاک ایران با منطقه «چاگوس» (منطقه‌ای که پایگاه دیگو گارسیا در آن قرار دارد) حدود ۳ هزار و ۸۰۰ کیلومتر فاصله دارد و پرواز از این فاصله و انجام یک عملیات موفق هوایی با وجود سامانه‌های دفاعی پرتعداد ایران از جمله «۱۵ خرداد» و «باور ۳۷۳» دور از ذهن به نظر می‌رسد. اما با فرض این موضوع، ایران سناریو‌های قاطعی برای مقابله با ارتش آمریکا و بریتانیا در اختیار دارد.

یکی از مهمترین سناریو‌هایی که ایران می‌تواند از آن استفاده کند، حمله مستقیم پهپادی با استفاده از پهپاد‌های پیشرفته «شاهد ۱۳۶» است که برد آن را حدود ۴ هزار کیلومتر و دقیقا متناسب با پایگاه نظامی «دیگو گارسیا» است. آزمایش‌های قبلی نشان می‌دهد که این پهپاد از پس ماموریت‌های راهبردی و حساس برخواهد آمد.

استفاده از موشک‌های بالستیک و کروز در فواصل نزدیک به این پایگاه نظامی و استفاده از موشک‌هایی که می‌تواند دشمن را در شرایط خاص غافلگیر کند، از دیگر امکانات ایران است. موشک‌های بالستیک و بهینه‌شده «خرمشهر» می‌تواند اهداف مهم را در پایگاه دیگو گارسیا به آتش بکشد. همچنین شناور‌های رزمی غول پیکر هم با حمل موشک‌های کروز در اقیانوس هند می‌تواند اهداف مدنظر را شکار کند.

لذا بر اساس قابلیت‌های نظامی اعلام شده، ایران قطعا از تسلیحات کافی برای حمله به پایگاه نظامی دیگوگارسیا برخوردار است. این در حالی است که بخش مهمی از توانایی‌های نظامی کشورمان به کلی‌ سِرّی است و فقط در لحظه‌ی مبادا رونمایی می‌شود تا دشمن را در امواج غافلگیری غرق ‌کند.

در صورت وقوع یک زد و خورد پینگ‌پنگی بین ایران و ایالات متحده، دارایی‌های راهبردی نیروی هوایی و دریایی ارتش آمریکا در خطر نابودی قطعی قرار می‌گیرد؛ دارایی‌هایی که فقط در جزیره دیگو گارسیا چیزی حدود ۱۴ تا ۲۰ میلیارد دلار برآورد می‌شود و این جدای از ۴ هزار سرباز آمریکایی است که در این پایگاه نظامی حضور دارند و ممکن است آخرین روزهای عمرشان را سپری کنند.

انتهای پیام/281