علی نصیریان در برنامه سینمای ایران؛

سینمای ایران مانکن نمی‌خواهد/ فلسطینی همیشه مظلوم بوده است

بازیگر سریال «شهرزاد» گفت: سینما مانکن نمی‌خواهد و مخاطب وقتی بازیگر را می‌بیند باید آنرا قبول کند.

کد خبر: ۷۳۸۷۳

تاریخ: ۲۱ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۲:۴۶

به گزارش گروه فرهنگ و هنر دفاع پرس، علی نصیریان بازیگر سینما در برنامه سینمای ایران شب گذشته 20 اسفند با اشاره به حمایتهای مردم از آثارهنری گفت: مردم همیشه از سال های بسیار دور و تا به امروز حامی کارهای هنری بودند و هستند. چند روزی به آخر سال نمانده است و با توجه به اینکه به نوروز نزدیک می شویم می خواهم عید نوروز را به همه هم میهمان عزیز تبریک بگویم.

وی درباره ماندگاری اش در عرصه بازیگری گفت: آنچه که در مورد خودم صادقانه می توانم بگویم صمیمیت و صداقتی بود که در آمدن به این عرصه وجود داشت درحالیکه امروز آن خواست وطلب ها تغییر کرده است.

نصیریان گفت: من با دیدن تعزیه در کودکی و جوانی شیفته نمایش شدم و انگیزه پیدا کردم ضمن اینکه در نمایش های  روحوضی و تعزیه شهرت و پول وجود نداشت به همین دلیل این علاقه در من زنده شد و موجب شد تا به این سمت و سو رفتم و دلسپرده نمایش شدم و با صداقت آنرا دنبال کردیم.

بازیگر سریال «شهرزاد» ادامه داد: بعد از این همه سال فعالیت در این عرصه هنوز هم همان حس و اضطراب های اولیه را دارم. وقتی وارد کلاس های تئاتر شدم یادم می آید در آن زمان کارگردانی تئاتر و سینما نبود در سال 1331 تنها یک کتاب تئاتر داشتیم.

وی با بیان اینکه بازیگری عشق زندگی اش بوده است گفت: وقتی می دیدم بازیگر روبروی مردم قرار می گیرد و با آنها صحبت می کند برایم بسیار جذاب بود و هنوز هم برایم لذت بخش است.

نصیریان ادامه داد: هیچ وقت فکر نکردم که برای بازیگری ام چه چیزی پیش خواهد آمد. برای من نقش و کمدی، منفی، مثبت و منفی بودنش مهم نبود و به آن فکر نمی کردم و تنها به متن و شخصیتی که به من واگذر می شد فکر می کردم و بیشتر به پیچیدگی نقش فکر می کردم و کلنجار رفتن با نقش برایم جذابیت داشت.

وی خاطرنشان کرد: فیلم «شکارچی شنبه» جنبه سیاسی داشت اما برای من مهم متن بود زیرا می دانستم فلسطینی همیشه مظلوم بوده است ضمن اینکه نقش برایم بسیار جذاب بود.

نصیریان خاطرنشان کرد: در جامعه غربی یک سری معیارهایی وجود دارد که جامعه ما آنرا قبول ندارد همانطور که من در مورد نقش هایم هیچ وقت الگو نداشتم. در سریال شهرزاد هم به فتحی گفتم ای کاش این نقش پیرمرد خنضر پنذری هدایت نوشته می شد. در بازیگری هیچ وقت دوست نداشتم الگو بگیریم و زیرا می خواستم همه چیز ایرانی باشد به همین دلیل هم همه نقش هایم را خودم خلق کردم.

وی ادامه داد: یکی از درس ها در بازیگری این است که بازیگر با پارتنر خود زندگی کند. در موارد بود که بازیگران من را اذیت می کردند اما من تحمل می کردم.

نصریان در مورد لحجه در نقش ها نیز گفت: من در فیلم هایم زیاد نقشی نداشتم که لحجه داشته باشد به جز چند مورد خاص. به عنوان مثال، علی حاتمی دوست داشت لحجه را باید دوبلور بگوید زیرا معتقد بود چیز جدیدی خلق می شود اما به نظر من خود بازیگر می گفت بهتر بود.

وی با بیان اینکه فرهاد آییش را دوست دارد خاطرنشان کرد: یادم می آید روزی فرهاد آییش به من زنگ زد و گفت دوست دارم در تئاتر با شما کار کنم. که در نهایت آن نمایش را در آمریکا و آلمان اجرا کردیم و باهم به ایران برگشتیم و در تئاترشهر اولین اجرا را رفتیم.

نصیریان ادامه داد: حتی در مورد نقش هایی که دوست نداشتم با شیفتگی ایفا می کردم اما برایم لذت بخش نبود. در هنر کار خلاقه  و صداقت بسیار مهم است . چند نمایشنامه نوشتم که بسیار ساده بود اما چون صادقانه نوشته شده بود جذاب بود.

وی در مورد موفقیت نیز گفت: موفقیت نسبی است آنچه مهم است اینکه ظرفیت موفقیت و شکست را داشته باشیم و من ظرفیت شکست را دارم. میخواهم به جوان ها بگویم اگر چندبار زمین خوردید نترسید پشتکار داشته باشید و ادامه دهید.

بازیگر آقای هالو ادامه داد: علاقه و عشق به بازیگری جای خود را دارد اما بخشی از کار هنر تمرین است. در کشورهای دیگر هر بازیگری در مدت زمانی  که کار ندارد به کارگاه می رود و متدهای جدید یاد می گیرد. باید توجه داشت که در این عرصه صورت زیبا کارساز نیست و سینما مانکن نمی خواهد و مخاطب وقتی بازیگر را می بیند باید آنرا قبول کند.