فرازی از وصیت نامه شهید «علی اکبر دهقان سانیجی»:

برادران و خواهرانم، نگذارید انقلاب غریب و امام تنها باشد

از همه دوستان و آشنایان طلب عفو دارم و امیدوارم به مسئولیت خطیرخود آگاه باشند؛ برادارن و خواهرانم نگذارید انقلاب غریب و امام تنها باشد.

کد خبر: ۷۴۰۳۰

تاریخ: ۰۱ فروردين ۱۳۹۵ - ۱۰:۰۲

به گزارش دفاع پرس، شهید علی اکبر دهقانی در روستای سانیج متولد شد و دوساله بود که همراه پدرش در پی شغل به تهران رفت. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه تعلیمات اسلامی گذراند در آن مدرسه پایه های فکری اش، تحت نظر آیت الله کرباسی و رضوی شکل گرفت.

دوران دبیرستان را در یزد گذراند. سال 1355 وارد دانشگاه سیستان و بلوچستان شد و فعالیت های انقلابیش در آنجا آغاز شد. مرتب با شهید محراب آیت الله صدوقی در تماس بود. یکبار هم در زمان پخش اعلامیه دستگیر شد، اما دوباره فعالیت هایش را آغاز کرد و زمان پیروزی انقلاب به یزد آمد در پایین کشیدن مجسه شاه و تسخیر ساواک شرکت کرد.

از طرف حاج آقا به ایشان ماموریت داده شد در زابل و زاهدان  تبلیغ نماید. در آنجا با خان ها و فئودال ها به زد و خورد پرداخت. پس از تعطیلی دانشگاه به یزد آمد و در سپاه پاسداران مشغول فعالیت شد.

خصوصیات اخلاقی شهید

همه چیز را برای خدا می خواست، همیشه لباس های کهنه پدرش را می پوشید و از پوشیدن لباس نو خودداری می کرد و در مهمانی ها فقط یک نوع غذا می خورد.

همیشه حرف هایش طبق نهج البلاغه بود

خاطرات شهید

روزی پدرش کوپن نفتی به او داد تا برای منزل نفت تهیه کند در حالیکه در خانه یک حلب نفت بود. او گفت: شما یک حلب نفت دارید این اسراف است، نفت جزء بیت المال است.

همیشه برای ازدواج به مادرش می گفت، مادرش می گفت: کسی زن یک پاسدار نمی شود، ولی سرانجام طاهره نامی با شرایطی که دوست داشت نصیبش شد. مراسم عروسی را در منزل پدر بدون هیچ تجملی برگزار کردند.

شهادت

در نهایت در تاریخ 23 اسفند ماه سال 63 در منطقه هورالهویزه  با سمت فرمانده گروهان 184 الغدیر به فیض شهادت نائل شد. اما جسمش تا سال 74 مفقود بود تا اینکه نهم آذر ماه سال 74 جسد مفقود شده اش در تفحص ها پیدا شد و به یزد انتقال داده شد و در قطعه شهداء خلد برین به خاک سپرده شد.

فرازی از وصیت نامه شهید

به سهم خود، خدارا سپاسگزارم که بر من منت نهاد و مرا در انقلاب عظیمی که به ما عنایت فرمود شریک کرد. خدایا شکرت، که راضی نشدی من به چنگال دیو صفتان و یزیدیان زمان گرفتار آیم وننگ و نفرین ابدی را نثار خود و خانواده ام گرداند.

از همسرم عذرخواه و سپاسگزارم که مرا در این یک سال پرمشقت همراهی کرد و سختیها را برای اسلام تحمل نمود. از خداوند برای او آرزوی سعادت و خدمت در راه اسلام دارم.