دوراندیشی شهید جوان برای تاخیر در اعلام خبر شهادتش

حمزه سلیم‌زاده در تاریخ ۲۳ دی ماه ۶۵ در حالی که پشت لودر نشسته بود و مسئولیت واحد مهندسی رزمی لشکر ۳۱ عاشورا را به عهده داشت در منطقه شلمچه به شهادت رسید.

کد خبر: ۷۴۴۳۸۹

تاریخ: ۱۷ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۱۲:۰۶

به گزارش گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس، شهید «حمزه سلیم‏‌زاده» فرزند محمدعلى در دوم تیرماه ۱۳۴۵ در روستاى کویچ از توابع مشکین‏ شهر به دنیا آمد. پس از پشت سر گذاشتن دوران طفولیت، در سال ۱۳۵۲ تحصیلات ابتدایى را در مدرسه‏‌اى در روستاى على‌‏آباد از سر گرفت.

کلاس سوم ابتدایى (سال ۱۳۵۵) بود که مادرش را از دست داد. در سال ۱۳۵۷ دوره ابتدایى را به پایان برد و مقطع راهنمایى را در مدرسه‏‌اى در روستاى اُنار گذراند. پس از اتمام دوره راهنمایى، پدرش او را به تهران برد و به منظور فراگیرى دروس حوزوى در مدرسه علمیه حجت ‏نام‎‌نویسی کرد. در تهران علاوه بر تحصیل، در خیاطى کار می‌کرد و مقدارى از دستمزدش را براى پدرش مى‏‌فرستاد تا کمک خرج وى باشد. ایامى را هم که در تعطیلات به روستا مى‌‏آمد، در کارهاى درختکارى، کندن چاه و کشاورزى به پدر کمک مى‎‏کرد. حمزه در کنار تحصیل در حوزه کم‌کم با مسائل سیاسى و اجتماعى جامعه آشنا شد و به فعالیت سیاسى گرایش یافت.

نقل است که با وجود سن کمش، هرگاه از تهران به روستا می‌آمد، علیه شاه صحبت مى‏‌کرد و عکس‌های شاه را از کتاب‌ها پاره مى‏‌کرد. وى که تظاهرات و راهپیمایى مردم را در تهران تجربه کرده بود، هر وقت به ده می‌آمد، به افشاگرى علیه شاه می‌‍رداخت. به تدریج، تحول روحى قابل توجهى در وى پدیدار شد. از لحاظ اجتماعى، مهربان، خوش‌برخورد و اهل معاشرت بود. به صله رحم بسیار اهمیت مى‏‎داد. به افراد مؤمن و روحانیون ابراز علاقه مى‏‌کرد و علاقه خاصى به خواهر کوچکش داشت و از وقتى که مادرش فوت کرده بود، به او احترام و مهربانى مضاعفی مى‌‏کرد. علاوه بر این، بسیار نوع‌دوست بود و تلاش مى‏‌کرد مشکلات را از سر راه مردم بردارد.

همسرش در این‌باره مى‏‌گوید: «حمزه به همه محبت مى‏‌کرد. پسرعمه‌‏اش فلج بود و عمه و شوهر عمه‏‌اش نمی‌توانستند او را پیش دکتر ببرند. حمزه وام گرفت و به آنها داد و گفت که این بچه را پیش دکتر ببرند تا خوب شود. آنها گفتند ما پول نداریم قرض تو را بازپس دهیم. او گفت که لازم نیست پس بدهند. خدا قادر است». با پیروزى انقلاب اسلامى دروس حوزوى را رها کرد و به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامى درآمد. با آغاز جنگ تحمیلى، خیلى علاقه‏‎مند شد که به جبهه برود.

پدرش عنوان می‌کند: «حمزه، ۱۴ ساله بود که من از جبهه (گروه چمران) برمى‏‌گشتم که در تهران پیش او رفتم. دیدم دوره آموزش نظامى مى‏‌بیند. از من پرسید: «پدر! جبهه خوب است؟» گفتم: «بله.» رو به من کرد و گفت: «یک فرزند تا ۱۶ سالگى در اختیار پدرش است و اختیار من هم الان در دست توست. به من اجازه بده به جبهه بروم.» من گفتم: «اشکالى ندارد و براى اینکه قلب او را نشکنم، گفتم به خودت واگذار کردم. اگر صلاح می‌دانی برو.»

حمزه در طول پنج سال و شش ماه حضور در جبهه، هفت بار مجروح شد؛ ولى بلافاصله پس از بهبودى نسبى به جبهه بازمى‏‎‌گشت. آخرین بار با سپاه یکصد هزار نفرى محمد (ص) به جبهه اعزام شد. حمزه هنگام اعزام سپاه محمد (ص) اصرار داشت پدرش نیز در آن اعزام باشد؛ لذا پدر و پسر با هم اعزام شدند و به همراه ۳۵ نفر دیگر به دزفول رفتند. حمزه سلیم‏‌زاده در تاریخ ۲۳ دی ماه ۶۵ در حالی که پشت لودر نشسته بود و مسئول واحد مهندسی رزمی لشکر ۳۱ عاشورا را به عهده داشت در منطقه شلمچه به شهادت رسید.

از شهید فرزندی به نام «مهدی» به یادگار مانده است. پیکر او را پس از شهادت، به زادگاهش (روستاى کویچ) انتقال دادند و در قبرستان آنجا دفن کردند. حمزه به دوستانش سفارش کرده بود، چون ایام عروسی خواهرش است، اگر شهید شد، خبر شهادتش را به تأخیر بیندازند تا مراسم عروسى، دچار مشکل نشود.

انتهای پیام/ 119