وقتی رهبر معظم انقلاب به حال رزمندگان و امدادگران غبطه می‌خورد

رهبر معظم انقلاب پس از خواندن کتاب «شانه‌های زخمی خاکریز» نوشته یک امدادگر جانباز نوشتند: من به این جوانان شجاع و با ایمان و فداکار غبطه می‌برم.

کد خبر: ۷۴۵۴۷۶

تاریخ: ۱۸ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۱۴:۴۴

به گزارش گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس، امروز ۱۸ اردیبهشت در تقویم رسمی به عنوان روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر نامیده می‌شود و جا دارد یادی کنیم از تقریظ حضرت آیت الله خامنه‌ای بر کتاب «شانه‌های زخمی خاکریز» که نوشته یک امدادگر جانباز به نام صباح پیری است و رهبر انقلاب در فروردین سال ۷۱ نوشتند: در این نوشته هرچه به آخر نزدیک‌تر می‌شویم، روح اخلاص و صفایی را که در آن موج می‌زند، بیشتر حس می‌کنیم.

من به حال خود حسرت می‌خورم و به این جوانان شجاع و باایمان و فداکار غبطه می‌برم که در عمری کمتر از نیمه عمر ما، به مقاماتی رسیده‌اند که امثال من با خواندن شرح آن، احساس عروج معنوی می‌کنند. خدا کند در کشاکش زمانه، آنچه را در معراج جهاد و فداکاری به دست آورده‌اند، بتوانند به خوبی حفظ کنند.

ایشان افزودند: این نوشته، هنرمندانه و دارای نثری استوار نیز هست که ارزشش را بیشتر می‌کند. ویژگی مهم این کتاب آن است که حال امدادگران را شرح می‌کند. بسیار لازم بوده و هست که جبهه‌گیان رسته‌های غیر رزمی مانند جهادگران، امدادگران، رانندگان، آشپز‌ها و تدارکاتی‌ها که هر کدام عالم مخصوص به خود داشته‌اند و بعضاً فداکاریشان از رزمندگان خطوط مقدم کم‌خطرتر نبوده بلکه حتی پرخطرتر هم بوده مثل (سنگرسازان و خاکریززنان)، نیز شرح خود را بنویسند یا بگویند و کسی بنویسد. باری از این جوان عزیز و از ناشرین باید تشکر کرد.

صباح پیری یک امدادگر جانباز است که پس از پذیرش قطعنامه در سال ۶۹ به دعوت دفتر ادبیات و هنر مقاومت خاطرات هفت ساله خود از جبهه و جنگ را در ۳۲ نوار یک ساعته ضبط کرد که همه آن نوارها، جمله به جمله روی کاغذ نشستند و پس از مرتب شدن، شانه‌های زخمی خاکریز را در ردیف کتاب‌های خواندنی و جذاب دفاع مقدس قرار داد که توسط انتشارات سوره مهر در ۱۰۳ صفحه به چاپ رسید.

این امدادگر که کتاب خود را در ابتدا به رهبر جانباز انقلاب تقدیم کرده و سپس یادی از امدادگرانی همچون شهیدان محمدحسین ممقانی، مصطفی مرتجی و مهدی غیاثی و همچنین مجتبی عسگری یار جانباز خود به میان آورده، در همان صفحه اول خاطرات خود می‌نویسد که چگونه در ۱۶ سالگی و در سال دوم دبیرستان در مدرسه مروی با یک گروه ۱۰ نفره، راهی جبهه شده و در اواخر مرداد ۱۳۶۲ برای اولین بار در عملیات والفجر ۳ به عنوان امدادگر به مجروحان کمک می‌کرده است.

یک سِرم برای چند مجروح

پیری که خاطرات خود را در جمله‌های کوتاه و ساده می‌نویسد، درباره آن روز‌ها نوشت: از سینه کوه تا جایی که امکان داشت با آمبولانس بالا رفتیم. بعد قرار شد رزمنده اطلاعاتی و من پیاده شده، جلو برویم و آمبولانس پشت سر ما حرکت کند. حرکت ما آنقدر کُند بود که مبادا صدایمان را عراقی‌ها که بالای سرمان بودند، بشنوند. صدای موتور ماشین میان انفجار‌ها گم بود. دو سه تپه را که پشت سر گذاشتیم، رزمنده اطلاعاتی گفت که از عراقی‌ها رد شده‌ایم. به چند درخت رسیدیم که سمت چپ آن شیب تندی داشت. آن طرف‌تر در سینه تپه و در بین درختان، بچه‌های زخمی افتاده بودند.

شروع کردیم به سوار کردن آن ها. ۱۵ مجروح را سوار یک آمبولانس کردیم. وضع بدی داشتند. بعضی زخمشان عمیق بود. یک نفر که تقریبا همه جای بدنش شکسته بود، وقتی خواستیم حرکتش دهیم، از درد فریاد کشید و ما مجبور بودیم دهانش را محکم بگیریم تا دشمن متوجه نشود. یکی از بچه‌ها تیر به سرش خورده بود. آنجا غلامرضا آجورلو را دیدم. او هم امدادگر بود. سه روز تمام در این مکان میان مجروحان مانده بود. خیلی زجر کشیده بود. می‌گفت «به یک مجروح سرم وصل می‌کردم، شهید می‌شد. همان سرم را برای دیگری می‌زدم.» یعنی از یک سرم، سه چهار نفر تغذیه می‌کردند. (صفحه ۲۸)

حس زندگی برای زخمی‌های جنگ

رضا پرتوی شبستری که از پادگان امام حسن تهران با هم حرکت کردیم در این عملیات شهید شده بود او دوست نزدیک آجورلو بود آجورلو هنوز از شهادت رضا خبر نداشت مجروحان را سوار آمبولانس کردیم. به جاده رسیدیم شدت آتش خمپاره به حدی بود که هر لحظه امکان داشت آمبولانس مورد اصابت قرار گیرد. داشتیم آرام و بی صدا حرکت می‌کردیم که یک دفعه ماشین افتاد در چاله‌ای و گیر کرد. اگر گاز می‌دادیم، صدایش دشمن را متوجه می‌کرد.

پیاده شدیم. نمی‌دانم چه شد ولی ماشین را دو نفری درآوردیم! عشق، اضطراب، حس زندگی برای زخمی ها، ایمان و... این‌ها قدرت شدند در بازوها. به جاده اصلی رسیدیم. با اینکه خاکی بود ولی حکم اتوبان را داشت برایمان. جا کم بود و من اجبارا روی پنجره نشسته بودم. به اورژانس که رسیدیم، قبل از هر چیز مجروحی را که تیر به مغزش خورده بود، بستری کردیم. فکر می‌کردم شهید می‌شود ولی بعد‌ها فهمیدم که زنده مانده و این بیشتر به معجزه می‌ماند. دکترش گفته بود تیر، کاسه سر را شکسته، دور زده و از پشت مغز بیرون آمده! (صفحه ۲۹)

وی کمی هم از خاطرات خود در بین سوسنگر و بستان نوشت: زندگی در گرمای بالای ۵۵ درجه شروع شد. من به عنوان امدادگر مشغول کار شدم. اگرچه هنوز عملیات آغاز نشده بود و زخمی نداشتیم، به جایش عقرب زده و نیش خورده از مار فراوان داشتیم. غیر از شب، روز‌ها هم عقرب و مار و دیگر حشرات موذی وول می‌خوردند. هوا آنقدر گرم بود که بچه‌ها بلافاصله پس از نماز ظهر و عصر می‌پریدند توی رودخانه. گردان حمزه، همسایه گردان ما بود. فرمانده بچه‌های حمزه، پازوکی بود. مردی که یک دست نداشت. نمی‌دانم در کدام عملیات دستش قطع شده بود. با آنکه زودتر از ما راه افتاده بودند، اما دیرتر رسیده بودند. آنها سه شب و سه روز از اهواز تا بستان را پیاده آمده بودند؛ ۹۰ کیلومتر پیاده روی دشت بی ترحم و سوزان جنوب.

رودخانه آب کثیفی داشت. دست را که یک وجب داخل آب می‌کردی، دیده نمی‌شد. می‌گفتند جنازه عراقی‌ها توی آب هست. زندگی طاقت فرسا و پرمخاطره‌ای بود. مثلا یک روز که سر پست بودم، ناگهان یکی از بچه‌ها گلوله‌ای زیر پای من شلیک کرد. می‌خواستم اعتراض کنم که زیر پایم را نشان داد. یک مار بزرگ و خطرناک در حال جان دادن بود. یک روز هم داخل چادر خوابیده بودم. ناگهان رتیل بزرگ و پشمالویی با صدای چندش آوری درست جلوی صورتم روی زمین افتاد که به وسیله بچه‌ها کشته شد. (صفحه ۳۳)

اعزام به مجنون

نویسنده «شانه‌های زخمی خاکریز» که مدتی هم به مدرسه علمیه شهید مدنی رفته بود تا درس طلبگی بخواند، به این نتیجه رسیده بود که در منطقه بیشتر به درد رزمندگان می‌خورد، درباره اعزامش به جزایز مجنون نوشت: نیمه‌های شب، گردان میثم از سمت چپ و گردان عمار از سمت راست به دشمن حمله کردند و پس از زدن ضربه، مجدداً به عقب آمدند. زخمی‌ها را پانسمان می‌کردیم. حدود صد نفر را زخم‌بندی کردم و رفتم تا کمی استراحت کنم. صبح دوباره کار رسیدگی به مجروحان آغاز شد. اسکله زیر تیر مستقیم گرینوف بود.

قایق‌ها می‌آمدند، با تدارکات و زخمی‌ها کمتر به عقب می‌رفتند. چون تعدادشان در آن محدوده محاصره‌شده خیلی زیاد شده بود. به یاد دارم که نماز صبح را در حال پانسمان یکی از زخمی‌ها خواندم. تا صبح کنار مجروحان شب را سر کرده بودم. روز بعد، نزدیکی‌های ظهر بود که از روی اسکله صدای مهیب انفجار با گردوخاک عجیبی برخاست. خمپاره درست وسط انبوه مهماتی خورده بود که بچه‌های گردان عمار صبح آنجا چیده بودند. یکی از بچه‌ها تکه‌تکه شد. دوباره آتش عراقی‌ها شدید شد. زخمی‌ها را که می‌آوردند، لبه اسکله می‌گذاشتند و ما مجبور بودیم همان‌جا آنها را پانسمان کنیم. اینجا زیر تیررس دشمن بود. (صفحه ۴۹)

بعضی از بچه‌های امدادگر اعتراض می‌کردند که «چرا باید آنجا برویم؛ آنها مجروح هستند، ما هم می‌رویم آنجا مجروح می‌شویم. پس فایده‌ای ندارد.» ولی ما می‌رفتیم و باید می‌رفتیم. زیرا برای همین امدادگر شده بودیم. مجروحی را دیدم که گوشه دژ نشسته بود. حالش را پرسیدم، جوابی نداد. اصرار که کردم، با شرم و حیا گفت که ترکش به قسمت میانی دو پایش خورده و نمی‌تواند حرکت کند. دست به کار شدم. با باندپیچی زیاد، بین ترکش و رانش فاصله انداختم و بعد هم با یک برانکارد رفت عقب. گاهی زوزه و سوزش تیر را که از کنار صورتمان می‌گذشت، حس می‌کردیم. تا شب -البته از فرط روشنایی منورها، شب هم از بین رفته بود- به مداوای مجروحان پرداختیم.

روز بعد، دشمن حمله شدیدی را آغاز کرد. تانک‌ها را روانه کرده بود و آرام‌آرام جلو می‌آمد. به فاصله حدود ۴۰ متری که رسیدند، بچه‌ها قصد کردند عقب بروند که گردان کمیل با قایق‌ها پیدایشان شد. رفتند جلو و دو طرف دشمن موضع گرفتند. جنگ تانک‌ها و آرپی‌جی‌زن‌ها شروع شد. آتش از تانک‌ها زبانه می‌کشید. مجروحان را به عقب منتقل می‌کردند و کار نبرد داغ بود. (صفحه ۵۱)

وقتی امدادگر به کمک امدادگر می‌رود

یکی از زخمی‌ها را که آوردند، امدادگری به نام حسینی رفت که کمکش کند. من هم به کمک حسینی رفتم. داشتم به او کمک می‌کردم که تیری از کنار دست من رد شد و به دست حسینی فرو رفت. دیگر نمی‌توانست کار کند. تیر، دستش را از کار انداخته بود. برای پانسمان او، آتل در بین وسایلم نداشتم. با سُمبه یک اسلحه دستش را بستم و با قایق رفت عقب. حالا من تنها مانده بودم با زخم‌هایی که می‌آوردند. رفتم پشت دژ که بچه‌های کمیل آنجا بودند. گفتند جلو به امدادگر احتیاج است. بعضی از زخمی‌ها دوستانم بودند. آجرلو، امدادگر، کمرش پاره و خونین بود.

مدنی‌پور، پزشکیار گردان کمیل، زخمی شده بود. همه را عقب فرستادیم. تا شب به کار مداوای زخمی‌ها مشغول بودم. شب که شد، رفتم آب بیاورم. ناگهان خمپاره‌ای در دو سه متری منفجر شد. نفهمیدم چطور زمین خوردم ولی وقتی خواستم برخیزم، دیدم نمی‌توانم. بچه‌ها آمدند و با برانکارد به پست امداد منتقل شدم. پاهایم زخمی شده بود و در کمرم درد شدیدی می‌پیچید. (صفحه ۵۲)

پیری در چند جای کتاب از مجروح شدنش می‌گوید. مثل زمانی که در عملیات والفجر هشت شرکت کرده بود: دو شب مانده به عملیات، حدود ۷۰۰ نیرو از راه رسید. به حاجی (ممقانی) گفتم که مرا هم به گردان بفرستند، اما مخالفت کرد. حتی گریه کردم. حاجی پس از مدتی بالاخره راضی شد مرا برای پست امداد ببرد. خوشحال شدم. شب عملیات از راه رسید. نزدیکی‌های اذان صبح، منور‌ها شروع به پرواز کردند. عملیات شروع شده بود. هوا هم کمی بارانی شد. ما داشتیم دعا می‌کردیم.

خبر رسید که بچه‌های گردان عمار به خط زده‌اند ولی ما نمی‌دانستیم هنوز به کجا حمله کرده‌اند. بعداً فهمیدیم فاو بوده. بچه‌ها از اروند گذشته و شروع به پیشروی کرده بودند. بعدازظهر که شد، زخمی‌ها را آوردند و کار ما هم شروع شد. فردا صبح با حاجی ممقانی به طرف خط حرکت کردیم. مقدار زیادی سرم و یک موتور برق هم با خود بردیم. حدود دو کیلومتری خط مقدم، فعالیت ما آغاز شد. هر وقت هواپیما‌ها می‌آمدند، داخل نخلستان می‌شدیم و پناه می‌گرفتیم. یگان دریایی هم با قایق‌هایشان در اروند فعالیت می‌کردند.

می‌خواستیم به آن سوی اروند برویم. جزرومد رودخانه خیلی بود. قرار بود با دو قایق برویم، اما مسئول قایق‌ها یک قایق در اختیار گذاشت و گفت «فعلاً با این سریع بروید که مد در حال شروع شدن است. قایق بعدی را بعد از جزر و مد بعدی می‌فرستیم.» من، حاجی ممقانی، حاجی مرتجی، دشتبان‌زاده و مسعود حسینی به طرف دیگر اروند رفتیم. توی قایق، روی آب، بچه‌ها را می‌دیدم که ذکر می‌گفتند. حاج ممقانی صلوات می‌فرستاد، مرتجی آیت‌الکرسی می‌خواند.

هنوز قدم در ساحل نگذاشته بودیم که ۱۰ اسیر آوردند. بعد هم کامیون‌های غنیمتی از راه رسیدند. بچه‌ها نصف فاو را گرفته بودند. کامیون‌های غنیمتی را می‌آوردند لب ساحل و مهماتی را که قایق‌ها از طرف دیگر می‌آوردند، بار می‌کردند. همه بی‌وقفه کار می‌کردند. در عرض پنج دقیقه، کامیون پر از مهمات می‌شد و کامیون دیگری جلو می‌آمد. ما هم شروع کردیم به کمک در حمل مهمات. انگار بعد از ۲۰ روز کار دائم، که بعضی از شب‌ها بیشتر از چهار ساعت نمی‌خوابیدیم، نیروی تازه‌ای گرفته بودیم. داشتیم مهمات بار کامیون‌ها می‌کردیم که حاجی ممقانی آمد و آماده‌باش داد.

مثل برف‌پاک‌کن‌های بنز ۱۰ تنی

سمت چپ ما خانه‌ای بود که انبار مهمات بود. آنجا آتش گرفته بود و صدای انفجار گلوله‌ها فضا را پر کرده بود. سه نفر از بچه‌ها پایین دیوار خانه بودند و به علت جراحت نمی‌توانستند حرکت کنند. سینه‌خیز خود را به آنان رساندم. یکی را نجات دادم و دو نفر دیگر را هم بچه‌ها آوردند. گلوله، خمپاره و توپ پشت‌سرهم می‌آمد. داشتیم سرم‌ها را پر می‌کردیم که یک‌دفعه داغ شدم. خمپاره‌ای در چند متری من به زمین خورده بود. راننده موتور تریلی که آنجا بود، زخمی شد. پای راست حاجی مرتضی هم ترکش خورد. گرم بودم و حالی‌ام نبود که پای چپ خودم هم ترکش خورده. وقتی خواستم راه بروم، متوجه شدم زخم کاری نبود. شروع کردیم به جلو رفتن. وقتی من و مرتجی کنار هم راه می‌رفتیم، لنگه پای چپم با لنگی پای راست او حالت جالبی را به وجود آورده بود. مرتجی خندید و گفت «راه رفتن ما دو تا خیلی شبیه حرکت برف‌پاک‌کن‌های بنز ۱۰ تن است!» (صفحه ۶۱)

به کانال دشمن رسیدیم. توی کانال جلو می‌رفتیم و زخمی‌ها را مداوا می‌کردیم. چند اسیر آوردند که یکی از بچه‌ها آنها را به عقب منتقل کرد. همانطور که جلو می‌رفتیم و زخمی‌ها را می‌بستیم، به یک مجروح رسیدیم که تیربار همراهش بود. تیربار را گرفتم و کولم کردم. وضع مجروحان وخیم بود. یک مجروح را که آوردند، خواستم سرش را پانسمان کنم، اما متوجه شدم جمجمه اش کاملاً متلاشی شده است. در همین حین، یکی از بچه‌ها خبر شهادت محمد ممقانی را آورد. باور نمی‌کردم و این ناباوری تا پایان عملیات، وقتی که حاج مجتبی (عسگری) خودش را در آغوشم رها کرد و های‌های زد زیر گریه، ادامه داشت. (صفحه ۷۰)

جلوتر حاج امینی، فرمانده گردان حمزه، توی کانال ایستاده بود. مهران آزاد شده بود و چهره حاج امینی این را فریاد می‌زد. به محض این که چشمش به من افتاد، با تعجب پرسید «تیربار را از کجا آورده‌ای؟» وقتی توضیح دادم، دستور داد آن را به بچه‌های جلو برسانم. چون به تیربار احتیاج مبرمی داشتند. کمی جلوتر، دو اسیر عراقی را آوردند که پای یکی از آنها قطع شده بود. هرچه جلوتر می‌رفتیم، درگیری شدیدتر می‌شد. به جایی رسیده بودیم که در کانال تقریباً دیگر کسی نبود. سمت چپ، موانع خورشیدی بود و سمت راست آزاد. از سمت راست شروع به پیشروی کردم و پس از مدتی به بچه‌ها رسیدم که سخت مشغول نبرد بودند. آنها منتظر نیروی کمکی بودند تا هرچه زودتر از راه برسد.

یکی از بچه‌ها را دیدم که در هیاهوی نبرد و انفجارها، بی خیال و آرام نشسته بود و مشغول مطالعه. شدت تیراندازی به حدی بود که یکی از بچه‌ها وقتی خواست دستش را بالا بیاورد، تیر خورد و زخمی شد. در کش و قوس درگیری، شلوار من از پشت بدجوری پاره شد. به طوری که پوشش زیر، کاملاً معلوم بود. مجبور شدم یک شلوار عراقی آکبند را که به غنیمت گرفته بودیم، بپوشم. هرچند گشاد بود و کمی مشمئزکننده، اما از شلوار پاره خودم بهتر بود. پس از دو سه ساعت، مجبور شدم به عقب برگردم. مهران از آلودگی ارتش بعث پاک شده بود و رضایت مرموزی در وجودم موج می‌زد. سه روز بعد، وقتی به دوکوهه برگشتم، فرمانده لشکر، بچه‌ها را تشویقی داد و ما برای زیارت به مشهد رفتیم. (صفحه ۷۲)

البته نویسنده کتاب «شانه‌های زخمی خاکریز» در روز‌های پایانی جنگ بر اثر ترکش خمپاره به سمت راست صورتش، زخم عمیقی برمی دارد؛ به گونه‌ای که او را به بیمارستان بقیة الله می‌آورند و هنگام ازدواج هنوز کار درمانی بر روی صورت او ادامه داشت و هنگامی که به قول خودش درحال جور کردن بساط ازدواج بود، موضوع قبول قطعنامه پیش آمد که درد آن از ترکشی که داخل گلو و کنار شاهرگ گردنش جا خوش کرده بود، بدتر بود.

نویسنده «شانه‌های زخمی خاکریز» در هر گوشه‌ای از کتاب بخشی از رشادت‌ها و جانبازی‌های رزمندگان را به تصویر کشیده و یادی از «سه راه شهادت» کرده است. در جایی از مجروحی نوشت که پس از پانسمان کردن زخمش، غیبش زد و بعد از دو ساعت او را در حالی که پایش ترکش خورده بود و برگردانده بودنش، دید که دوباره ناپدید شد و روز بعد پیکرش را دیده بود که ترکش به گردنش خورده بود یا از یزدان شریف به عنوان سردار امدادگران یاد کرد و نوشت که وجودش روحیه بود برای پزشکیاران و حتی مسئولان بهداری.

پیری از رزمنده‌ای نوشت که یک پایش به پوست آویزان شده بود و فقط ذکر می‌گفت یا از مهدی گیوه چی یکی از امدادگرانی که دائما قرآن می‌خواند و حتی اگر وضو نداشت، پتوی سنگر را کنار می‌زد و با خاک تیمم می‌کرد و در نهایت به آرزویش هم رسید یا از شهید داود رحیمی نوشت که بعد از شهادت با دیدن تصویرش در لباس روحانی متوجه شدند که طلبه بوده است یا شهید علی رحیمی که همیشه می‌خندید و شاگرد اول پزشکیاری سپاه در دوران آموزش بود یا ابوالفضل حجاریان که عاشق سوره واقعه بود و قرآن از دستش نمی‌افتاد.

پیری درباره سه راه شهادت نوشت: بعد از عملیات کربلای چهار، پس از دو سه روز، حاجی مجتبی اجازه داد ما عقب برگردیم. تمام بدنمان کثیف و نجس شده بود. چند روز بود که با خون و خاک و آتش سر و کار داشتیم و همین کافی بود تا شکل و قیافه مان تغییر کند. آمدیم عقب و در جاده شهید صفوی، در سنگر شهید ممقانی اسکان یافتیم. بچه‌های جهاد، همسایه ما شده بودند و حمام داشتند. همان جا دلی از عزای کثیفی درآوردیم. دو روز استراحت کردیم تا اینکه حاجی آمد و ما را برای رسیدگی به زخمی‌ها به همان سه راهی برد. آنجا مجروحان زیادی بودند که تعدادی هم شهید می‌شدند. نام آن سه راه را گذاشته بودند «سه راه شهادت»! (صفحه ۸۰)

راه بسته بود، ولی ما باید جلو می‌رفتیم. جاده زیر دید دشمن بود و باید با ماشین به سرعت رد می‌شدیم. در آنجا قیاسی را دیدم که زانوی غم بغل کرده بود و از پرپر شدن زخمی‌ها غصه دار بود. چند روز آنجا مانده بود و شاهد صحنه‌های دلخراشی بود. سه چهار مجروح آوردند و داشتیم آنها را می‌بستیم که ناگهان یک صدای یا حسین و خمپاره در هم پیچید. خمپاره‌ای درست بالای سر یکی از بچه‌ها اصابت کرده بود و فقط ندای آخرش «یا حسین» هنوز در هوا موج می‌زد. شهید شده بود. مجروحان زیاد شده بودند و وضع اکثرشان بسیار وخیم بود. نمی‌دانستیم چه کار کنیم که یکی از بچه‌های لشکر ۵۲ کربلا از راه رسید. می‌خواست یک پی امپ (خودوری جنگی پیاده نظام ساخت روسیه) را عقب ببرد. کار بسیار خطرناکی می‌نمود، اما چاره‌ای هم نبود.

پلاک‌هایی بر روی اسلکت‌ها

زخمی‌ها را در پی‌ام پی جا دادیم و دست به دعا برداشتیم که سالم رد شوند. از آنجا تا انتهای سه راه، ۲۰ دقیقه راه بود. پی‌ام پی رفت و در پیچ جاده از چشم ما دور شد. با بی سیم با غیاثی تماس گرفتم که یک پی‌ام پی پر از مجروح می‌آید. نیم ساعت بعد تماس گرفت که هنوز نیامده است. از طرف سه راهی دودی بلند می‌شد. قلبم تکان خورد. زیر آتش شدید، با یکی دو نفر از بچه‌ها به سمت دود حرکت کردیم. وقتی رسیدیم، دیدیم پی‌ام پی گیر کرده و بر اثر اصابت توپ تانک منفجر شده است. توی خود پی‌ام پی مهمات بود و انفجار آنها باعث شده بود که بچه‌ها تکه پاره شوند. غمگین و افسرده، با چشمانی اشکبار برگشتیم. دو روز بعد، وقتی به طرف پی‌ام پی حرکت کردیم و داخل آن را از نظر گذراندیم، آنچه باقی مانده بود، اسکلت بچه‌ها و پلاک روی گردنشان بود.

چهار روز از لو رفتن عملیات گردان انصارالرسول می‌گذشت که یک روز دیدیم از بالای دژ، دو نفر از سمت عراقی‌ها به طرف ما پایین می‌آیند. ابتدا فکر کردیم نیروی دشمن است که آمده‌اند اسیر شوند ولی بعد متوجه شدیم دو نوجوان ۱۶-۱۷ ساله هستند. خسته و گرسنه بودند. وقتی غذا و نوشابه خوردند، تعریف کردند «وقتی عملیات شروع شد، عراقی‌ها شبانه ما را محاصره کردند. بچه‌ها عقب کشیدند و ما مشغول رسیدگی به زخمی‌ها شدیم.

آخر ما جزو نیرو‌های امدادگر بودیم. ما جا ماندیم و عراقی‌ها خود را به ما رساندند. ما خود را به مُردن زدیم. آنها به هر زخمی که می‌رسیدند، یک تیر خلاص می‌زدند. فقط ما دو نفر از چشمانشان پنهان ماندیم. می‌آمدند و روی ما ادرار می‌کردند. دو شب می‌شود که ما شب‌ها سینه خیز به این طرف می‌آییم و روز‌ها خود را به مردن می‌زنیم تا اینکه خود را به اینجا رساندیم.» (صفحه ۸۳)

منبع: ایرنا

انتهای پیام/ 112