خبرنگاری دل می‌خواهد، نه مدرک؛ آزادگان گواهند

روز خبرنگار، یادآور این است که هر خبری که امروز به آسانی به دست ما می‌رسد، روزی با خون دل، خطر و تعهد تهیه شده است. چه در میان صدای خمپاره‌ها، چه در سکوت سنگین سلول‌ها، خبرنگاران و آزادگان کاری کردند که صدای حقیقت خاموش نشود.

کد خبر: ۷۶۸۸۲۹

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۱:۰۰

به گزارش دفاع‌پرس از خراسان رضوی، خبرنگار بودن، یعنی انتخاب راهی که هیچ روزش شبیه روز قبل نیست. یعنی آماده باشی که هر لحظه، خبرِ یک اتفاق، مسیر روزت را عوض کند. خبرنگار، کارش فقط خبررسانی نیست؛ او چشم و گوش جامعه است، کسی که باید حقیقت را ببیند، بشنود و بی‌کم‌وکاست به دیگران برساند. شاید مدیران رسانه‌ها چارچوب کار را تعیین کنند، اما در دل هیچ خبرنگاری علاقه‌ای به پنهان‌کردن واقعیت نیست. خبرنگار اگر نتواند حقیقت را بگوید، انگار تکه‌ای از وجودش را جا گذاشته است.

وقتی حادثه‌ای بزرگ رخ می‌دهد، همه منتظر شنیدن خبر هستند؛ خبری که به راحتی روی گوشی یا تلویزیون ما ظاهر می‌شود، اما پشت آن، ساعت‌ها و روز‌هایی پر از سختی، دویدن، خطر و بی‌خوابی نهفته است. همان چند خطی که ما با آرامش می‌خوانیم، برای خبرنگار گاهی بهایش جان و امنیت او بوده است.

در روز‌های جنگ، این را بهتر می‌توان فهمید. در جبهه‌های هشت سال دفاع مقدس، خبرنگاران درست وسط میدان بودند؛ نه فقط به‌عنوان گزارشگر، که به عنوان بخشی از ماجرا. هم‌قدم با رزمندگان، در سرمای سنگر‌ها و گرمای آتش، لحظه‌ها را ثبت می‌کردند تا آیندگان بدانند چه گذشت. این کار فقط ثبت خبر نبود، بلکه ثبت حافظه یک ملت بود.

اما خبرنگاری فقط آن بیرون، در دل میدان جنگ معنا پیدا نمی‌کند. گاهی در سیاه‌ترین و سخت‌ترین مکان‌ها، خبرنگارانی ظهور می‌کنند که حتی نامشان را در هیچ فهرست رسمی نمی‌بینیم. در اردوگاه‌های اسارت، در دل زندان‌های دشمن، مردانی بودند که هیچ‌وقت آموزش خبرنگاری ندیده بودند، اما دلشان می‌خواست خبر بماند و حقیقت فراموش نشود. آنها با کمترین امکانات و بیشترین خلاقیت، خبر را از گوشه‌ای به گوشه‌ای دیگر می‌رساندند. کمیته تشکیل می‌دادند، کارشان را سازمان می‌دادند، و بدون دوربین و دفترچه، تاریخ را در ذهن‌ها ثبت می‌کردند.

این همان جایی است که می‌فهمیم مدرک و عنوان چندان مهم نیست؛ مهم این است که یک خبرنگار، در هر شرایطی، چه راهی را برای رساندن پیام انتخاب می‌کند. خبرنگار واقعی، اگر پشت میز تحریریه باشد یا در سنگر، اگر در شهر امن باشد یا در زندان دشمن، همیشه راهی پیدا می‌کند تا حقیقت را به دیگران برساند.

انتهای پیام/