منیژه جان قلی :

با توجه به ورود ریز گردها به کشور مشکل تنفسی مردم سردشت صد چندان شده است

در شهر سردشت یک کلینیک برای جانبازان شیمیایی درست شده که متاسفانه این کلینیک تجهیز نشده و هیچ امکاناتی در آن نیست و هر کس که حالش بد می شود باید برای مداوا به تهران بیاید.

کد خبر: ۷۶۹

تاریخ: ۰۹ تير ۱۳۹۲ - ۱۰:۵۲

منیژه جان قلی نویسنده رمان "بهشت مسموم "در گفتگوی اختصاصی با خبرگزاری دفاع مقدس گفت: پدرمن جانباز شیمیایی است ودر مدتی که به عنوان رزمنده در جبهه حضور داشته  دوبار در معرض آلودگی های بمب های شیمیایی قرار گرفته است. این انگیزه ای شد برای من تا درباره این موضوع دست به قلم شوم و دو داستان کوتاه و یک داستان بلند در این زمینه بنویسم.

وی افزود: بمباران شیمیایی در سردشت در سطح بسیار وسیعی اتفاق افتاده و تقریبا همه منطقه را با بدترین سم های موجود آلوده کرده است. مسمومیت موجود درطبیعت سردشت بسیارزیاد است و با بمبهای شیمیایی که در این منطقه استفاده شده است طبیعت این سرزمین به بدترین سم ها آلوده شده است.

نویسنده مجموعه داستان " شیفته دل " اظهار داشت: با توجه به مشکلات بسیار زیادی که در حال حاضر در سردشت وجود دارد تصمیم گرفتم بخشی از داستان "بهشت مسموم" را به زمان حال اختصاص دهم. طبق بررسی هایی که دانشمندان انجام داده اند در هر خاکی که بمب شیمیایی منفجر شود تا پنجاه سال بعد تمام گیاهانی که در آن منطقه رشد می کنند مسموم هستند و نمی توان از آنها استفاده کرد.

نویسنده داستان " ستاره رو به خورشید " یادآور شد: مهمترین مشکل مردم سردشت مشکل تنفسی است که با توجه به ورود ریز گردها به کشورمشکل تنفسی آنها صد چندان شده و تنفس برای آنها بسیار مشکل شده است. در شهر سردشت یک کلینیک برای جانبازان شیمیایی درست شده است که متاسفانه این کلینیک تجهیز نشده است و هیچ امکاناتی در آن نیست و هر کس که حالش بد می شود باید برای مداوا به تهران بیاید.

خالق کتاب " لانه یاکریم ها" تصریح کرد: در داستان "بهشت مسموم" به عشق بین دو جوان که یکی از آنها شیعه و دیگری سنی است می پردازم که در نهایت این عشق به ازدواج این دو جوان منجر می شود. این داستان ضمن بررسی اثرات بسیار بد مواد شیمیایی بر زندگی و جان و روان آدم ها لزوم وحدت بین شیعه وسنی را مطرح می کند و در قالب یک داستان عاشقانه آن را به خوانندگان عرضه می کند.

منیژه جان قلی ادامه داد: بخش دیگری از داستان به انتقال مجروحان شیمیایی به خارج از کشور برای مداوا و نحوه برخورد کشورهای خارجی با این مجروحین می پردازد. کشورهای اروپایی سعی می کردند که مجروحین ما را مخفی کنند و به کسی نشان ندهند و ترتیبی اتخاذ کرده بودند که هیچ کس به ملاقات ایشان نیاید، بعضی از این کشورها مجروحین ما را به نمونه های آزمایشگاهی تبدیل کرده بودند و تاثیرات مواد شیمیایی روی بدن آنها را بررسی می کردند و نتیجه این تحقیقات را برای خود نگه می داشتند.