تجاوز به قطر؛ زمینه‌سازی تل‌آویو برای اجرای طرح «اسرائیل بزرگ»

تجاوز اخیر رژیم صهیونیستی به قطر نشان‌دهنده مرحله‌ای تازه در سیاست توسعه‌طلبانه سران و مقامات رژیم «اسرائیل» در منطقه و تهدید مستقیم امنیت و ثبات کشور‌های عربی در مسیر اجرای طرح «اسرائیل بزرگ» است.

کد خبر: ۷۷۶۶۸۰

تاریخ: ۲۱ شهريور ۱۴۰۴ - ۰۳:۱۰

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: تجاوز اخیر رژیم صهیونیستی به قطر، که با هدف قرار دادن دفتر جنبش حماس در دوحه و تهدید مستقیم امنیت ملی این کشور صورت گرفت، نشان‌دهنده مرحله‌ای تازه در سیاست توسعه‌طلبانه رژیم «اسرائیل» در منطقه است. این اقدام نه تنها روابط پرتنش میان رژیم صهیونیستی و برخی کشور‌های عربی را وارد فاز جدیدی کرده، بلکه در چارچوبی گسترده‌تر، به‌عنوان بخشی از راهبرد دیرینه صهیونیست‌ها برای تحقق پروژه موسوم به «اسرائیل بزرگ» ارزیابی می‌شود.

اما این حمله از آن جهت بسیار حساس و بااهمیت است که باید این موضوع را هم درنظر بگیریم، قطر به‌عنوان یکی از متحدان کلیدی آمریکا در خلیج فارس و میزبان پایگاه هوایی «العدید»، از نظر امنیتی و سیاسی جایگاه ویژه‌ای دارد. بر همین اساس این حمله به وضوح و روشنی به تمامی کشور‌های عربی که امنیت آنها توسط آمریکا تامین می‌شود نشان داد که نمی‌توانند به هیچ عنوان بر روی حمایت‌ها و پشتیبانی‌های آمریکا حساب بازکنند.

از طرف دیگر، حمله رژیم صهیونیستی به خاک این کشور را نمی‌توان صرفاً یک اقدام نظامی مقطعی دانست، بلکه بخشی از راهبردی است که هدف آن ایجاد فضای رعب و بی‌ثباتی در کشور‌های حاشیه خلیج فارس و کشاندن آنها به پذیرش خواسته‌های تل‌آویو در مسیر اجرای طرح «اسرائیل بزرگ» است.

موضوع بسیار مهم در این میان آن است که ایده «اسرائیل بزرگ» ریشه در متون ایدئولوژیک و استراتژیک صهیونیست‌ها دارد که مرز‌های آن فراتر از فلسطین اشغالی تعریف شده است. در این نقشه، خلیج فارس و منابع عظیم انرژی آن جایگاهی حیاتی برای رژیم صهیونیستی دارد و اگر دقت کنیم درمی‌یابیم که در سال‌های اخیر تل‌آویو درگیر اختلافات فراوانی با کشور‌های همسایه خود ازجمله لبنان، مصر و سوریه بر سر منابع انرژی بوده است.

البته باید گفت که از نگاه تل‌آویو، حضور قدرتمند در این منطقه می‌تواند علاوه بر تضمین دسترسی به منابع انرژی، اهرم فشاری علیه رقبای جهانی و منطقه‌ای همچون ایران، ترکیه و حتی اروپا ایجاد کند. بر همین اساس هم حمله رژیم صهیونیستی به قطر را می‌توان در همین چارچوب و تلاشی برای نمایش قدرت و القای این پیام دانست که هیچ کشوری - حتی متحدان آمریکا - از تهدید «اسرائیل» در امان نیستند.

نکته مهم در این تجاوز، سکوت و انفعال بسیار مشکوک و سوال برانگیز آمریکا بود. واشنگتن که تضمین‌کننده امنیت قطر معرفی می‌شود، در برابر حمله «اسرائیل» واکنشی جدی نشان نداد. موضوعی که همدستی آمریکا با رژیم صهیونیستی در این تجاوز نظامی را به خوبی نشان می‌دهد. ضمن اینکه، این سکوت و انفعال یک بار دیگر مشان داد که رژیم «اسرائیل» در معادلات راهبردی آمریکا، اولویت مطلق دارد و حتی امنیت متحدان عرب نیز قربانی این رویکرد می‌شود. همین مسئله نگرانی‌های جدی را در میان دولت‌های عربی خلیج فارس نسبت به میزان اعتمادپذیری آمریکا برانگیخته است.

بر همین اساس هم شاهد بودیم که روز گذشته وزارت دفاع ترکیه در خصوص حمله اشغالگران صهیونیست به قطر در بیانیه‌ای اعلام کرد و در آن اعلام کرد که «اسرائیل» تروریسم را به سیاستی رسمی خود تبدیل کرده است؛ تل‌آویو از درگیری حمایت می‌کند و علیه صلح گام بر می‌دارد.

اما موضوع مهم در این میان پیامد‌های منطقه‌ای تجاوز رژیم صهیونیستی به قطر است. زیرا این اقدام بی‌سابقه تل‌آویو زمینه‌ساز افزایش شکاف در روابط کشور‌های عربی به‌ویژه آنهایی که اخیراً مسیر عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی، قرار داشتند، می‌شود.

از طرف دیگر، تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی به دفتر حماس در دوحه، پایتخت قطر ضمن اینکه موجب تقویت روایت مقاومت در جهان عرب می‌شود، این موضوع را اثبات می‌کند که رژیم «اسرائیل» تهدیدی نه فقط برای فلسطین که برای کل منطقه و کشور‌های عربی و اسلامی است.

یک موضوع دیگری هم که می‌توان آن را از نظر‌ها دور نداشت آن است که رژیم صهیونیستی با این اقدام خود به دنبال ایجاد فشار فراوان بر قطر برای تجدیدنظر در سیاست‌های منطقه‌ای خود، به‌ویژه نقش آن در میزبانی گروه‌های فلسطینی است. موضوعی که دست کم موجب خواهد شد که نه فقط کشور‌های عربی که حتی ترکیه هم در میزبانی از سران و مقامات حماس در کشور خود احتیاط بیشتری به خرج بدهد.

و در آخر، تجاوز رژیم صهیونیستی به قطر را نمی‌توان یک حادثه نظامی محدود دانست، بلکه این اقدام بخشی از روند بلندمدتی است که با عنوان اجرای طرح «اسرائیل بزرگ» شناخته می‌شود؛ طرحی که هدف آن گسترش نفوذ جغرافیایی، امنیتی و اقتصادی صهیونیست‌ها در سراسر خاورمیانه است.

انتهای پیام/ ۱۳۴