روایت زندگی یکی از شهدای جنگ تحمیلی ۱۲ روزه؛

پرواز تا بلندای اقتدار

شهید سید مصطفی جعفری که متولد مشهد و بزرگ‌شده روستا بود، از همان کودکی ردپای صداقت و خلوص را در رفتار خود به جا گذاشت. نوجوانی‌اش با جلسات مذهبی و نماز جماعت گره خورد، و جوانی‌اش با تحصیل، تلاش، و عشقی بی‌پایان به وطن معنا گرفت. او که آرزوی پرواز در دل داشت، سرانجام بامداد ۲۹ خرداد در آخرین مأموریت به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

کد خبر: ۷۸۷۱۰۶

تاریخ: ۳۰ مهر ۱۴۰۴ - ۰۷:۳۵

به گزارش دفاع‌پرس از خراسان رضوی، در میان برگ‌های زرین تاریخ ایثار، نامی می‌درخشد که با صداقت، ایمان و عشق به وطن گره خورده است، شهید سید مصطفی جعفری، متولد ۷ آبان ۱۳۶۵ در مشهد مقدس. کودکی‌اش در دامان عمه‌ای مهربان، در روستایی آرام سپری شد؛ جایی که گرمای محبت جای خالی پدر و مادر را پر می‌کرد و روحش را برای روز‌های بزرگ‌تر آماده می‌ساخت.

با ورود به مدرسه، به مشهد بازگشت و نوجوانی‌اش را با حضور در جلسات مذهبی، نماز جماعت و فضای معنوی شهر سپری کرد. صداقت در گفتار، خلوص در نیت و تلاش برای رضایت اطرافیان، از همان سال‌ها در رفتار او موج می‌زد. شهادت را نه پایان، بلکه اوج زندگی می‌دانست و از دوستانش می‌خواست برای رسیدن به این آرمان دعا کنند.

تحصیلات متوسطه را در هنرستان فنی‌حرفه‌ای گذراند و سال ۱۳۸۴ وارد دانشگاه ثامن مشهد در رشته مکانیک شد. در همان سال‌ها، به پیشنهاد پدر، از دخترخاله‌اش خواستگاری کرد؛ اما فاصله و سن کم مانع شد. با این حال، عشق در دلش جوانه زد و انگیزه‌ای شد برای تلاش بیشتر. پس از دریافت فوق‌دیپلم، برای گذراندن دوران خدمت سربازی اقدام کرد و همزمان در دانشگاه کرج برای کارشناسی پذیرفته شد. شور تحصیل و امید به آینده، او را به یکی از دانشجویان ممتاز تبدیل کرد.

پس از فارغ‌التحصیلی، زمزمه‌های ازدواجش در فامیل پیچید. با اجازه پدر، سفری یک‌روزه به همدان داشت تا رضایت شوهرخاله‌اش را جلب کند. جمله‌ای ساده، اما عمیق، آغازگر پیوندی عاشقانه شد «قول می‌دهم دخترت را سعادتمند کنم.»

پنجم فروردین ۱۳۹۰، این ازدواج صورت گرفت و حاصل آن دو دختر و یک پسر بود؛ فرزندانی که امروز یادگار مردی‌اند که جانش را برای وطن فدا کرد.

آرزوی خلبانی، او را به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی رساند. اما با گذشت زمان، عشق به پرواز جای خود را به عشق به خاک داد. مأموریت‌ها را با اشتیاق می‌پذیرفت و همواره داوطلب بود. هیجان شغلی برایش نه خطر، بلکه افتخار بود.

در ۲۴ خردادماه، همزمان با عید غدیر، در حالی‌که همراه خانواده در تدارک مراسم جشن بودند، راهی مأموریتی شد که پایانش رسیدن به آرزوی دیرینه‌اش بود.

بامداد ۲۹ خرداد، سید مصطفی جعفری به آرمانش رسید؛ و آن‌گاه که آسمان، آغوش گشود، سید مصطفی با بال‌های ایمان پر کشید؛ نامش بر تارک افتخار این سرزمین نقش بست، و یادش، چون چراغی روشن، راه عاشقان را تا همیشه روشن خواهد کرد.

انتهای پیام/