یلدای مهربانی در تبریز؛ میراثی از سخاوت و همدلی در بهشت نیت‌های خیر

در دل تبریز، شهری که آوازه مهمان‌نوازی و نیکوکاری مردمانش از دیرباز زبانزد بوده است، شب یلدا تنها بهانه‌ای برای دورهمی‌های خانوادگی نیست، بلکه میدانی برای نمایش اوج همدلی و سخاوت است.

کد خبر: ۸۰۱۵۵۰

تاریخ: ۰۱ دی ۱۴۰۴ - ۱۸:۰۴

به گزارش دفاع‌پرس از آذربایجان‌شرقی، تبریز شهر کهن که نامش با تاریخ، فرهنگ و هنر عجین شده، شب یلدا یا آن‌گونه که مردمان این دیار به زبان ترکی آذری می‌گویند «چیله گئجه‌سی»، فراتر از یک آیین باستانی، به صحنه‌ای برای نمایش اوج سخاوت و انسان‌دوستی بدل شده است. در این شهر که از دیرباز به همت والای مردمانش، به درستی لقب «شهر بدون گدا» را از آن خود کرده، یلدا تنها بهانه‌ای برای دورهمی‌های خانوادگی و چیدن سفره‌های رنگین نیست، بلکه میدانی است برای اثبات این حقیقت که شادی واقعی، در تقسیم آن با دیگران است.

نگاهی به پیشینه‌ی سخاوت در شهر اولین‌ها

تبریز، شهری که در طول تاریخ همواره نقشی محوری در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور ایفا کرده است، سابقه‌ای درخشان و دیرینه در نیکوکاری و دستگیری از نیازمندان دارد. این شهر، مهد اولین مؤسسات خیریه رسمی ایران بوده است؛ «مؤسسه‌ی خیریه‌ی تبریز» که در سال ۱۲۹۵ شمسی تأسیس شد، به عنوان نخستین خیریه رسمی کشور، نمادی از روحیه‌ی والای همیاری و نیکوکاری مردم این دیار است. این مؤسسه با هدف رسیدگی به مستمندان، نگهداری از کودکان بی‌سرپرست و درمان بیماران، پایه‌گذار حرکتی شد که تا به امروز ادامه دارد و تبریز را به عنوان یکی از قطب‌های اصلی فعالیت‌های خیرخواهانه در ایران معرفی کرده است. این روحیه‌ی سخاوتمندی، تنها به تأسیس نهادهای رسمی محدود نمانده و در تار و پود فرهنگ و زندگی روزمره‌ی مردم این شهر ریشه دوانده است. از بازاریان خوش‌نام و معتمد گرفته تا کارآفرینان و شهروندان عادی، هر یک به سهم خود در این حرکت عظیم انسانی مشارکت دارند و نام تبریز را به عنوان «بهشت نیت‌های خیر» پرآوازه کرده‌اند.

چیله گئجه‌سی شبی برای تقسیم مهربانی

این آیین باستانی در این دیار ، رنگ و بویی از جنس همدلی و مسئولیت اجتماعی به خود گرفته است. در این شب، خیرین و مردم نوعدوست تبریز، با عزمی راسخ و همتی بلند، به یاری خانواده‌های نیازمند می‌شتابند.امسال نیز همچون سال‌های گذشته، مردم استان آذربایجان شرقی فرهنگ غنی خود را به نمایش گذاشتند و برگ زرین دیگری بر کتاب سخاوت این دیار افزودند.

خیرین جوان تبریز با اهدای ۱۰ هزار بسته به خانواده های نیازمند و انجمن حمایت از زندانیان تبریز با اهدای ۷۰۰ بسته یلدایی به ارزش یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان گرمابخش محفل خانواده‌های زندانیان شدند.

در سایر شهرستان‌های استان نیز شاهد چنین صحنه‌های زیبایی بودیم. جوانان خیر شهرستان مرند با توزیع ۶۵۰ بسته، هیئت قمر بنی هاشم با ۵۰ بسته، و در شهرستان اهر با هزینه‌ی مراسم ختم مرحوم یعقوب رستمی ۱۱۰ بسته یلدایی، شادی را به خانه‌های نیازمندان هدیه کردند. همچنین، خانه‌ی احسان ستاد فرمان امام خمینی (ره) در سراب و هیئت شهزاده قاسم با ۱۰۰ بسته، جمعیت هلال احمر میانه با ۱۰۰ بسته معیشتی به ارزش ۱۵۰ میلیون تومان و خیرین شهرستان مراغه با اهدای ۳۸۰ بسته معیشتی، نشان دادند که در این شب هیچ خانواده‌ای تنها نیست.این موسسات خیریه‌ با شناسایی دقیق خانواده‌های کم‌برخوردار در مناطق مختلف شهر، به ویژه مناطق حاشیه‌نشین، اقدام به تهیه و توزیع هزاران بسته یلدایی می‌کنند. این بسته‌ها با دقت و احترام فراوان تهیه و توزیع می‌شوند تا هیچ خانواده‌ای در این شب طولانی، احساس تنهایی و کمبود نکند.

ارزش این حرکت‌های خیرخواهانه، تنها در جنبه‌ی مادی آن خلاصه نمی‌شود. این اقدامات، حامل پیامی عمیق از جنس امید، همبستگی و کرامت انسانی است. توزیع این بسته‌ها اغلب به صورت پنهانی و با حفظ کامل احترام خانواده‌ها صورت می‌گیرد تا مبادا عزت نفس آنان خدشه‌دار شود.

فراتر از یک شب؛ فرهنگی ریشه‌دار

کمک به نیازمندان در شب یلدا، تنها گوشه‌ای از فعالیت‌های گسترده‌ی خیرین تبریز است. این شهر، میزبان موسسه های خیریه‌ی فعال در زمینه‌های مختلفی همچون حمایت از کودکان کار، تأمین جهیزیه برای نوعروسان، حمایت از بیماران، ایجاد اشتغال و کمک به تحصیل دانش‌آموزان و دانشجویان است. این فرهنگ ریشه‌دار سخاوت، که از نسل‌های گذشته به ارث رسیده و با همت مردان و زنان بزرگ این دیار زنده نگاه داشته شده، تبریز را به الگویی درخشان در زمینه‌ی مسئولیت اجتماعی و نیکوکاری تبدیل کرده است.

در طولانی‌ترین شب سال، آنگاه که خانواده‌ها در کنار هم جمع می‌شوند، در گوشه و کنار این شهر، دست‌های مهربانی در کارند تا چراغ هیچ خانه‌ای خاموش نماند و گرمای امید، در دل‌های نیازمندان جوانه بزند. یلدای تبریز، روایتی است از شهری که قلبش برای همنوعانش می‌تپد و سخاوت، زیباترین میراث آن است.

نویسنده: اعظم نعیمی

انتهای پیام/