صالحی‌امیری: امید موتور محرکه توسعه است

وزیر میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با اشاره به رویکرد کلان دولت گفت: انسجام ملی، امیدآفرینی اجتماعی و کارآمدی اجرایی سه محور اصلی دولت است و امید موتور محرکه توسعه محسوب می‌شود.

کد خبر: ۸۰۲۲۴۸

تاریخ: ۰۴ دی ۱۴۰۴ - ۱۵:۴۷

به گزارش دفاع‌پرس از مازندران، «سیدرضا صالحی‌امیری» وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی امروز (پنجشنبه) در آئین نکوداشت مقام علمی و شخصیتی استاد «علی قائمی‌امیری» که در دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل برگزار شد، با اشاره به تجربه‌های تاریخی پیش از انقلاب اظهار داشت: اگر امروز با چالش‌هایی روبه‌رو هستیم، ریشه آن در فاصله گرفتن از تربیت انسان توسعه‌یافته است.

وی با انتقاد از توسعه نفت‌محور افزود: توسعه ایران از مسیر نفت آغاز شد و این مسیر نادرست همچنان مانع پیشرفت کشور است؛ در حالی‌که ریل توسعه باید از مدرسه، دانشگاه، حوزه، نخبگان و خانواده عبور کند.

صالحی‌امیری با اشاره به آسیب‌های اجتماعی موجود در جامعه تأکید کرد: این مشکلات ناشی از دور شدن از زیست فرهنگی و نظام تعلیم و تربیت است.

این مسئول همچنین رویکرد کلان دولت را بر سه محور انسجام و وفاق ملی، امیدآفرینی اجتماعی و کارآمدی اجرایی دانست و گفت: ناامیدی بزرگ‌ترین تهدید سرمایه اجتماعی و امید موتور محرکه توسعه است.

صالحی‌امیری با بیان اینکه دولت هیچ شأنی جز خدمت به مردم برای خود قائل نیست، اذعان داشت: ما از گرانی، تورم و فشار‌های اقتصادی آگاهیم و خود را موظف به پاسخگویی و اقدام می‌دانیم.

وی راهبرد جمهوری اسلامی ایران را مبتنی بر مقاومت در برابر زیاده‌خواهی دشمن و دیپلماسی برای تأمین منافع ملی عنوان کرد و گفت: این مسیر هزینه دارد.

وزیر میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در ادامه با تجلیل از استاد «علی قائمی‌امیری» او را شخصیتی علمی و فرهنگی دانست که بیش از پنج دهه به این سرزمین خدمت کرده و نامش در حافظه فرهنگی ملت ایران ماندگار است.

صالحی‌امیری با اشاره به پیوند عاطفی و تاریخی خود با استاد قائمی‌امیری گفت: ترجیح دادم امروز به‌جای بحث‌های رسمی، وارد گفت‌وگویی عاطفی شوم؛ چراکه نسبت من با این شخصیت فراتر از مناسبات اداری است.

وی با بازخوانی خاطرات دوران تحصیل در بابل و اشاره به نامه‌های استاد قائمی‌امیری از دوران تحصیل در دانشگاه سوربن پاریس خازطرنشان کرد: این خاطرات بازتابی از پیوند عمیق علم، ایمان، اخلاق و زیست روزمره است؛ نکته‌ای که پس از نیم قرن همچنان در ذهن من زنده مانده و حامل یک پیام تمدنی است.

انتهای پیام/