یادداشت/ «مینا صدیقیان»

وقتی مردانگی در سکوت معنا می‌شود

روز پدر، روز قدردانی از مردانی است که بدون دیده شدن، بار زندگی را بر دوش می‌کشند و شبیه‌ترین تصویر از مردانگی علوی را در عمل به نمایش می‌گذارند.

کد خبر: ۸۰۴۲۳۶

تاریخ: ۱۳ دی ۱۴۰۴ - ۱۲:۵۹

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از البرز، «مینا صدیقیان» به مناسبت 13 رجب در یادداشتی آورده است: گاهی بعضی روزها در تقویم، فقط یک مناسبت نیستند، بلکه ایستگاهی هستند برای مکث، فکر کردن و بازگشت به معناهایی که در شلوغی زندگی روزمره کم‌رنگ شده‌اند.

سالروز میلاد امام علی (ع) و روز پدر، از همان روزهاست؛ روزی که انسان را به تأمل درباره مفاهیمی چون مردانگی، مسئولیت، عدالت، محبت و پدر بودن فرامی‌خواند. این مناسبت، فرصتی است برای بازخوانی الگویی که نه‌تنها در تاریخ، بلکه در زندگی امروز ما جاری است؛ الگویی که می‌تواند چراغ راه خانواده‌ها، جامعه و نسل‌های آینده باشد.

سالروز میلاد امام علی (ع)، تنها یک مناسبت مذهبی نیست؛ روزی است که انسان می‌ایستد، مکث می‌کند و دوباره به مفهوم «مردانگی» می‌اندیشد. روزی که تقویم، نام پدر را در کنار نام علی (ع) می‌نشاند تا یادمان بیاورد پدر بودن، مرد بودن و علی‌گونه زیستن، مفاهیمی به‌هم‌پیوسته‌ هستند؛ ریشه‌دار، عمیق و فراتر از واژه‌ها.

در جهانی که شتاب، هیاهو و خودنمایی بر سکوت و معنا سایه انداخته، شاید بیش از هر زمان دیگری به بازخوانی مردانگی نیاز داریم؛ مردانگی‌ای که نه در قدرت‌نمایی، بلکه در مسئولیت‌پذیری معنا می‌شود، نه در فریاد، بلکه در صبر، نه در ادعا، بلکه در عمل و چه الگویی کامل‌تر از حضرت علی (ع) برای فهم این معنا.

امام علی (ع) در تاریخ، تنها یک قهرمان یا یک حاکم نیست؛ او تعریف تازه‌ای از انسان کامل است. مردی که در میدان نبرد، شجاع‌ترین بود و در خانه، مهربان‌ترین، در قضاوت، عادل‌ترین و در زندگی شخصی، ساده‌ترین. او به ما آموخت که مرد بودن، جمع قدرت همراه با رأفت، صلابت همراه با تواضع و اقتدار در کنار عشق است.

روز پدر، در امتداد همین معنا شکل می‌گیرد. پدر، همان مردی است که اغلب دیده نمی‌شود، اما همه‌چیز به او تکیه دارد. ستون خانه‌ای که اگرچه گاه در سایه می‌ایستد، اما بی‌وجودش سقفی باقی نمی‌ماند. پدر، روایت سکوت است؛ سکوتی که در آن، هزاران فداکاری نهفته است.

مردی که گاهی آرزوهایش را به تأخیر می‌اندازد تا فرزندانش زودتر به رؤیاهایشان برسند. پدر بودن، شبیه حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) بودن است؛ یعنی ایستادن، حتی وقتی خسته‌ای، یعنی عدالت ورزیدن، حتی وقتی به ضررت تمام می‌شود، یعنی مهربانی کردن، حتی وقتی دلگیر هستی.

امام علی (ع) پدری بود که هم در خانه و هم در جامعه، مسئولیت را بر دوش می‌کشید؛ نه برای دیده شدن، بلکه برای درست زیستن. امروز، وقتی از مردانگی سخن می‌گوییم، باید از این الگو سخن بگوییم؛ از مردی که شب‌ها نان بر دوش می‌گرفت و به خانه یتیمان می‌برد، بی‌آنکه نامش را بدانند.

از پدری که اشک یتیم را طاقت نمی‌آورد و عدالت را حتی در برابر نزدیک‌ترین افرادش قربانی مصلحت نمی‌کرد. این مردانگی، نه تاریخی است و نه اسطوره‌ای، بلکه زنده و قابل زیستن است. پدران امروز، ادامه همان مسیر هستند؛ مردانی که شاید شمشیر در دست ندارند، اما هر روز در میدان زندگی می‌جنگند.

آن‌ها برای نان حلال، برای آرامش خانواده، برای آینده‌ای که شاید خودشان در آن سهمی نداشته باشند می‌جنگند. پدران، قهرمانان بی‌نشان این سرزمین‌ هستند؛ مردانی که نامشان کمتر بر زبان می‌آید، اما اثرشان در تمام زندگی ما جاری است.

روز پدر، روز گفتنِ سپاس است؛ سپاس از مردانی که پشت لبخندهای آرامشان، هزاران نگرانی پنهان است. مردانی که بلد هستند درد را در سکوت تحمل کنند و امید را در دل دیگران زنده نگه دارند. این مردانگی، همان مردانگی علوی است؛ مردانگی‌ای که از دل ایمان، عدالت و مسئولیت می‌جوشد.

امام علی (ع) به ما آموخت که مرد بودن، به قدرت جسم نیست، بلکه به قدرت روح است، به توان ایستادن پای حق، حتی وقتی تنها می‌مانی و به شجاعت گفتنِ «نه» به ظلم، حتی وقتی هزینه دارد. این درس، امروز بیش از همیشه به کار ما می‌آید؛ در خانواده، در جامعه و در تربیت نسل آینده.

اگر امروز از بحران هویت، خانواده و اخلاق سخن می‌گوییم، پاسخ آن در بازگشت به همین الگو نهفته است؛ الگویی که مردانگی را در خدمت می‌بیند، نه در سلطه و در مسئولیت می‌داند، نه در برتری‌جویی. امام علی (ع) به ما یاد داد که مردانگی، یعنی پناه بودن؛ برای خانواده، برای جامعه و برای انسانیت.

روز پدر، روز یادآوری این حقیقت است که بسیاری از مردان، هرگز دیده نمی‌شوند، اما هرگز هم کنار نمی‌کشند. مردانی که شاید کمتر حرف می‌زنند، اما بیشتر عمل می‌کنند. این سکوت، ضعف نیست؛ عمق است؛ عمقی که ریشه در ایمان، اخلاق و تعهد دارد.

در این روز، یاد پدرانی زنده می‌شود که دیگر در کنار ما نیستند، اما رد قدم‌هایشان هنوز در زندگی‌مان جاری است. پدرانی که با رفتارشان، نه با شعار، به ما آموختند چگونه انسان بهتری باشیم و چه زیباست که این یاد، در سالروز میلاد امام علی (ع) گره خورده است؛ گویی تاریخ می‌خواهد بگوید راه پدران خوب، از همین مسیر می‌گذرد.

امام علی (ع) نه‌تنها پدر فرزندانش، بلکه پدر معنوی جامعه بود. مردی که درد مردم را درد خود می‌دانست و آرامش خود را فدای عدالت می‌کرد. این نگاه، امروز نیز راهگشاست؛ برای هر مردی که می‌خواهد پدر باشد، حتی اگر فرزندی نداشته باشد؛ پدرِ اندیشه، پدرِ اخلاق، پدرِ مسئولیت.

در روز پدر، باید از مردانگی دفاع کرد، نه مردانگی خشن و تحکم‌آمیز، بلکه مردانگی مهربان، مسئول و آگاه. مردانگی‌ای که علی (ع) به ما نشان داد؛ مردانگی‌ای که می‌تواند جهان را تغییر دهد، اگر دوباره به آن ایمان بیاوریم. سالروز میلاد امام علی (ع) و روز پدر، فرصتی است برای بازگشت به خود.

این روز فرصتی است برای این‌که بپرسیم مرد بودن یعنی چه؟ پدر بودن یعنی چه؟ و چقدر از این معنا را در زندگی‌مان جاری کرده‌ایم؟ پاسخ این پرسش‌ها، شاید ساده نباشد، اما مسیرش روشن است؛ مسیری که از عدالت، محبت، مسئولیت و ایمان می‌گذرد.

در این روز، به همه پدران، مردان مسئول و به همه کسانی که تلاش می‌کنند علی‌گونه زندگی کنند، باید گفت: شما دیده می‌شوید، حتی اگر فریاد نزنید، شما مهمید، حتی اگر نامتان تیتر نشود و مردانگی شما، ادامه همان نوری است که در خانه کعبه متولد شد و تا همیشه، راه را روشن نگه خواهد داشت.

انتهای پیام/