یادداشت/ «مینا صدیقیان»

صدای غزه باید بلندتر از بمب‌ها باشد

روز غزه، یادآور مسئولیت ما در تبیین حقایق و شکستن سد تبلیغات رسانه‌های سلطه‌گر است. باید صدای غزه، بلندتر از بمب‌ها باشد.

کد خبر: ۸۰۶۹۰۳

تاریخ: ۲۹ دی ۱۴۰۴ - ۱۳:۲۸

گروه استانهای دفاع‌پرس_ «مینا صدیقیان» فعال رسانه‌ای؛ در تقویم جمهوری اسلامی ایران، ۲۹ دی‌ماه تنها یک تاریخ نیست؛ روز غزه، نامی است که با فریاد مظلومیت، عزم راسخ و مقاومت شکست‌ناپذیر گره خورده است.

این نام‌گذاری، تجلی همدردی قلبی و تعهد استراتژیک ملت ایران به آرمان آزادی فلسطین و ایستادگی در برابر ظلمی است که دهه‌هاست بر پیکر این سرزمین زخم زده است. غزه، امروز بیش از هر زمان دیگری، نماد نبردی است که ایمان در برابر آهن، اراده در برابر محاصره و خون در برابر توطئه را به آزمون کشیده است.

غزه، سرزمینی است به وسعت دردی که در سینه‌هایش نهفته است. از آسمانش که تنها بوی باروت و خاکستر می‌دهد، تا کوچه‌های تنگش که جای بازی کودکان، بوی خون شهدا را گرفته است. ساحل دریای مدیترانه که باید بستر آرامش ساحل‌نشینان باشد، اکنون شاهد پرتاب‌های بی‌هدف و امواج ویرانگری است که هر روز، خانه‌ای را به تلی از آوار بدل می‌کند.

مردم غزه، مردمی که تاریخ آنها گواه تمدن است، اکنون محکوم به زندگی در بزرگ‌ترین زندان روباز جهان هستند. این محاصره، محاصره‌ای چندلایه است؛ محاصره‌ای از غذا، دارو، آب و آزادی. اما در دل این سنگر محکم، دانه‌ای کاشته شده که هرگز خشک نخواهد شد: دانه استقامت.

هر کودکی که در این ویرانی چشم باز می‌کند، میراث‌دار خشم مقدس و تعهد به بازپس‌گیری حقش است. آنها قهرمانانی هستند که قهرمانی‌شان در ایستادگی روزمره معنا می‌یابد. این ایستادگی، نه یک انتخاب، بلکه تنها راه بقا در برابر نیرویی است که هدفش محو کردن هویت است. مقاومت آنها، تبدیل درد به نیروی محرکه برای ادامه حیات است.

مقاومت غزه، یک تاکتیک نظامی نیست، بلکه یک فلسفه حیات بوده و این مقاومت، زبان مشترک تمام مستضعفان جهان است. وقتی آژیر خطر به صدا در می‌آید، مردم غزه به جای فرار، به قلب خطر می‌روند، چراکه می‌دانند ایستادن در برابر زورگو، تنها راه حفظ کرامت است.

تصاویر کودکان فلسطینی که با وجود از دست دادن عزیزانشان، لبخندی از امید بر لبان دارند، ابزاری است قدرتمندتر از هر سلاحی. این صحنه‌ها، وجدان خفته جهان را هدف قرار می‌دهد و سیاستمداران را در پشت پرده‌های دیپلماتیک به چالش می‌کشد. مقاومت، پیام‌آور این حقیقت است که هیچ اشغالگری نمی‌تواند برای همیشه بر قلوب انسان‌ها حکومت کند.

هر شلیک، هر موشک و هر انفجار، نه پایان یک زندگی، بلکه آغاز تعهد جدیدی است برای آزادی. این روز، روز گرامیداشت آن مردمی است که با حداقل امکانات، بزرگ‌ترین قدرت‌های نظامی را درسی فراموش‌نشدنی می‌دهند. مقاومت غزه اثبات کرده که ایمان، سدی نفوذناپذیر در برابر بمب‌ها است و این یک پیام جهانی دارد که ظلم پایدار نیست.

نام‌گذاری ۲۹ دی‌ماه به‌عنوان روز غزه، صرفاً یک اقدام نمادین نیست؛ تعهدی استراتژیک و اخلاقی است. جمهوری اسلامی ایران، خود را در صف مقدم حمایت از مظلومان می‌داند و این حمایت، ریشه در عمق باور‌های انقلابی دارد. ما در ایران، هرگز در برابر جنایاتی که در غزه رخ می‌دهد سکوت نخواهیم کرد.

این روز، یادآور مسئولیت ما در تبیین حقایق و شکستن سد تبلیغات رسانه‌های سلطه‌گر است. باید صدای غزه، بلندتر از بمب‌ها باشد. باید داستان فداکاری‌های این مردم، محور اصلی روایت‌های جهانی شود. این حمایت، نه بر اساس منافع زودگذر، بلکه بر اساس آرمان‌های والای انسانی و اسلامی استوار است.

۲۹ دی‌ماه، روز تأمل در عظمت روح بشر است. غزه خواهد ایستاد، چون ایمان دارد که پس از هر شب تاریکی، سپیده‌دم آزادی طلوع خواهد کرد. امروز، همبستگی ما با مردم غزه، اعلام بیزاری از ظلم و اعلام وفاداری به آرمان‌های عدالت‌خواهانه است. یاد شهیدان غزه، مشعلی است که راه را برای نسل‌های آینده روشن می‌کند تا بدانند که قیمت آزادی، هرگز نباید فراموش شود.

غزه قلب تپنده مقاومت است و قلب ما، با ضربان آن هماهنگ می‌تپد. روز غزه، روز پیروزی اراده بر ماشین جنگ و روز جشن امید در میان ویرانی است. این روز، یادآور این حقیقت است که در نبرد نهایی، حق بر باطل پیروز خواهد شد.

انتهای پیام/