یادداشت/ محمدرضا حقدادیان

نقش خانه، محله، مدرسه و مسجد در تربیت کودک، نوجوان و جوان

تربیت فرزند مسئولیتی همگانی است؛ خانه پایه‌گذار، مدرسه پرورش‌دهنده تعلیم‌دهنده و جهت‌دهنده شخصیت انسان، محله مکمل و مسجد پشتیبان آن است. اگر این چهار نهاد در تعامل و هماهنگی با یکدیگر عمل کنند، نتیجه آن نسلی دانا، مؤمن، اخلاق‌مدار و مسئول خواهد بود.

کد خبر: ۸۰۸۰۲۳

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۹:۳۲

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «محمدرضا حقدادیان» فعال اجتماعی؛ تربیت انسان از نخستین روز‌های زندگی آغاز می‌شود و در مسیر رشد او، چهار نهاد اصلی بیشترین تأثیر را دارند؛ منزل، مدرسه، محله و مسجد. هر یک از این محیط‌ها نقشی یگانه و مکمل در شکل‌گیری شخصیت، باور‌ها و رفتار‌های نسل آینده دارند.

۱. خانه و والدین – نخستین مدرسه زندگی

خانه اولین و مهم‌ترین محیط تربیتی است. کودک بیشترین ساعات عمر خود را در کنار والدین سپری می‌کند و رفتار، گفتار و منش آنان را الگوی زندگی خود قرار می‌دهد. والدین با عشق، توجه، نظم و مسئولیت‌پذیری، بنیان شخصیت اخلاقی و اجتماعی فرزند را می‌گذارند. تربیت در خانه نه تنها شامل آموزش‌های رفتاری و اخلاقی است، بلکه آرامش، محبت و گفت‌و‌گو در خانواده می‌تواند ریشه‌ی اعتماد به نفس و پای‌بندی به ارزش‌ها را در کودک و نوجوان تقویت کند.

۲. مدرسه – مهم‌ترین و دومین پایگاه تربیت و پرورش شخصیت

مدرسه پس از خانه، مهم‌ترین جایگاه اثرگذار در زندگی کودک و نوجوان است و نقشی سرنوشت‌ساز در پرورش شخصیت، اخلاق، تفکر و هویت اجتماعی آنان دارد. معلمان، نه‌تنها آموزگاران دانش، بلکه پرورش‌دهندگان روح و عقل نسل فردا هستند. هر نگاه، رفتار و کلام معلم می‌تواند در جان شاگردان اثری ماندگار بگذارد.

مدرسه باید علاوه بر تعلیم علم، تربیت اجتماعی، اخلاقی و دینی را در اولویت قرار دهد و بستری برای رشد همه‌جانبه‌ی دانش‌آموزان فراهم کند. در این محیط است که روح همکاری، مسئولیت‌پذیری، نظم، احترام و نوع‌دوستی در وجود دانش‌آموز شکل می‌گیرد. اگر آموزش و پرورش بتواند میان دانش، انگیزه، ایمان و اخلاق پیوندی عمیق برقرار کند، جامعه‌ای پویا، خلاق و ارزش‌مدار پرورش خواهد یافت.

۳. محله – محیط تعامل اجتماعی

محله جایی است که فرزندان در آن تجربه زیست جمعی می‌آموزند. تعامل با همسایگان، بازی در کوچه، احترام به افراد مسن‌تر و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی، بخشی از تربیت اجتماعی و تقویت حس مسئولیت‌پذیری و تعلق به جامعه است. محله سالم و امن، در رفتار و روحیه جوانان تأثیری غیرمستقیم، اما عمیق دارد؛ آنان در چنین فضایی ارزش‌هایی، چون همیاری، قانون‌مداری و احترام به حقوق دیگران را می‌آموزند.

۴. مسجد – مرکز معنویت و هویت دینی

مسجد از دیرباز کانون هدایت فکری و اخلاقی جامعه بوده است. حضور نوجوانان و جوانان در مسجد، آنان را به محیطی معنوی و ارزش‌مدار پیوند می‌دهد. شرکت در آیین‌های دینی، ذهن و دل آنان را با مفاهیم ایمان، اخلاق، خدمت و مسئولیت اجتماعی آشنا می‌کند. مسجد، منزل، مدرسه و محله با هم می‌توانند مسیر تربیت دینی و معنوی را برای نسل آینده مستحکم سازند.

سخن پایانی:

تربیت فرزند مسئولیتی همگانی است؛ خانه پایه‌گذار، مدرسه پرورش‌دهنده تعلیم‌دهنده و جهت‌دهنده شخصیت انسان، محله مکمل و مسجد پشتیبان آن است. اگر این چهار نهاد در تعامل و هماهنگی با یکدیگر عمل کنند، نتیجه آن نسلی دانا، مؤمن، اخلاق‌مدار و مسئول خواهد بود؛ نسلی که برای ساختن آینده‌ای روشن، هم ایمان دارد و هم مهارت و خرد.

انتهای پیام/