امید انقلاب اسلامی/ ۸

ما همه مصطفا‌های شما هستیم

پس از مراسم خاک‌سپاری پیکر شهید سید مصطفی خمینی، یکی از واعظان لبنانی خطاب به امام خمینی (ره) گفت: «ای رهبرم، اگر مصطفی را نمی‌بینی، هرگز او را از دست نداده‌ای؛ زیرا ما همه مصطفا‌های شما هستیم.»

کد خبر: ۸۰۸۵۹۳

تاریخ: ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۳:۵۳

به گزارش گروه فرهنگ دفاع‌پرس؛ شهید آیت‌الله حاج آقا مصطفی خمینی از شخصیت‎های برجسته و کم‌نظیر جهان اسلام بود که در عرصه علم و عمل و جهاد و اجتهاد به قله‌های بلند کمال دست یافت. وی در فقه، اصول، تفسیر، رجال، فلسفه، عرفان و... از جامعیت ویژه‌ای برخوردار بود. افزون بر جامعیت در دانش، از لحاظ اجتماعی و سیاسی فردی ممتاز بود. او عالمی سیاست مدار، دیده‌بانی تیزنگر و دشمن شناسی چیره‌دست بود. رهبر معظم انقلاب اسلامی در خصوص شهید مصطفی خمینی می‌فرمایند: «صبر و بردباری حضرت امام خمینی (ره) در فراق حاج آقا مصطفی خمینی، چهره آن حضرت را در مقابل دیدگان ملت ایران مانند خورشید فروزان کرد. بنابراین، تجلیل از مقام و منزلت حاج آقا مصطفی خمینی، در واقع، احترام به امام راحل و تجلیل از ارزش‌های اسلامی و انقلابی محسوب می‌شود. نوشتار حاضر که قسمت هشتم آن را در ادامه می‌خوانید تلاشی است برای آشنایی با از زندگی این عالم شهید.

انتشار خبر شهادت و تعطیلی حوزه علمیه نجف اشرف

در همان ساعت‌های آغازین صبح یکشنبه، خبر شهادت حاج آقا مصطفی خمینی به خویشاوندان، همسایگان، دوستان، آشنایان و روحانیان حوزه علمیه نجف رسید. به مناسبت شهادت او، درس‌های حوزه علمیه نجف در آن روز تعطیل شد و علما، مدرسان و روحانیان به سوی بیت امام خمینی (ره) رفتند و پس از تسلیت‌گویی و روضه‌خوانی، برای مراسم تشییع جنازه آماده شدند. تعطیلی حوزه علمیه نجف اشرف به مناسبت شهادت آقا مصطفی نشان دهنده مقام والای علمی و احترامی بود که امام و فرزندش نزد حوزویان داشتند.

از ساعت ۸ صبح روز شهادت آقا مصطفی درب بیت امام باز بود و علما، فضلا، روحانیان و دیگران برای تسلیت‌گویی نزد ایشان می‌رفتند. آن روز بیت امام (ره) محل رفت و آمد فراوان بود و هر کس وارد آن خانه می‌شد، بی‌اختیار اشک می‌ریخت، ولی امام (ره)، چون کوهی استوار بود و آثار شکست و غم و اندوه در چهره‌اش آشکار نبود. یکی از روضه خوان‌ها گفت: «این حالت امام (ره) بسیار خطرناک است، باید کاری کرد که ایشان گریه کند. اگر اجازه بدهید، من روضه بخوانم تا ایشان را به گریه وادار کنیم.»

هرگاه برای یکی از امامان معصوم (ع) روضه‌ای خوانده می‌شد، امام خمینی (ره) بی‌اختیار اشک می‌ریخت. او شروع به روضه خواندن کرد. این بار نیز که به مناسبت، روضه حضرت علی‌اکبر (ع) روضه‌ای خوانده شد، امام (ره) در حالی که به زمین نگاه می‌کرد، قطره‌های اشک آرام‌آرام از گوشه چشمانش جاری شد.

نظر پزشک و پیشنهاد کالبد شکافی

پس از انتقال پیکر آقا مصطفی به بیمارستان و معاینه، پزشک اعلام کرد: «آثاری از سکته قلبی یا مغزی در وی مشاهده نمی‌شود و علایم روی بدن از مسمومیت وی خبر می‌دهد، اما برای روشن شدن واقعیت کالبد شکافی لازم است».

این پزشک برای اثبات ادعای خود مبنی بر مسمومیت، کالبد شکافی را لازم دانست و خواستار اجازه امام خمینی (ره) برای کالبد شکافی شد. امام (ره) با این پیشنهاد مخالفت کرد و اجازه کالبد شکافی نداد و گفت: «بالاخره این کسی که از دنیا رفته، محترم است و حالا کالبد شکافی هم بشود و ثابت شود که ایشان مسموم شده، چه دردی را دوا می‌کند؟ او را که زنده نمی‌کند و حیات جدیدی به او نمی‌دهد جز این که هتک حرمت یک انسان مؤمنی که از دنیا رفته است، باشد.»

امام (ره) در همان روز شهادت آقا مصطفی پس از نماز ظهر و عصر از مسجد ترک‌ها خارج شد و برای روحیه بخشیدن و عرض تسلیت به خانواده و نزدیکان آقا مصطفی به خانه وی رفت. پس از ورود امام خمینی (ره) به خانه آن شهید، بستگان نزدیک، مادر، همسر و دختر آقا مصطفی دور امام (ره) حلقه زدند و گریه و زاری و بی‌تابی کردند. امام (ره) به مادر و همسر شهید گفت: «این امانتی بود که خداوند به شما داد و حال امانت خود را پس گرفت. شما صبر کنید و صبرتان هم برای خدا باشد.»

گویا این کلمات آبی بود که بر روی آتش فراق آن عزیز پاشیده می‌شد. در شام غریبان آقا مصطفی، وقتی امام (ره) پس از اقامه نماز مغرب و عشا از مدرسه آیت‌الله بروجردی به خانه بازگشت، مردم گروه‌گروه برای دیدار امام (ره) و عرض تسلیت به آنجا آمدند و مداحان و خطبا به سخنرانی و روضه‌خوانی پرداختند. آن شب، یکی از خطبا و شعرای برجسته عراق، خطابه‌ای گیرا و دلنشین خواند و آیه‌ای که درباره مقام امامت و رهبری حضرت ابراهیم (ع) را قرائت کرد، با این توضیح که پروردگار پس از آزمایش‌هایی که از حضرت ابراهیم (ع) کرد و او در آن امتحان‌ها پیروز و سر بلند شد، وی را به امامت منصوب کرد.

آن خطیب به دلیل این که فقها و مجتهدان پس از پیامبران و امامان معصوم (ع) در زمان غیبت امام زمان (ع) جانشینان و وارثان آنان هستند، این آیه را در سطحی متناسب به امام خمینی (ره) تطبیق داد و از رهبری او سخن گفت. این سخنرانی مورد توجه ویژه شخصیت‎های حاضر در مجلس قرار گرفت، ولی هیچ‌گونه تأثیری در چهره مبارک امام خمینی (ره) نداشت. پس از این سخنرانی و سخنرانی‌های مشابهی در قم و تهران، آیت‌الله سید روح‌اللّه موسوی خمینی در میان مردم به «امام خمینی» مشهور شد.
تشییع جنازه و خاک سپاری

امام (ره) دستور داد پیکر آقا مصطفی را به کربلا ببرند و در آن جا مراحل غسل و طواف انجام شود. حدود ساعت ۱۰ صبح یکشنبه (روز شهادت) جنازه را به کربلا بردند و بیش از هفتاد اتومبیل و اتوبوس همراه جنازه از نجف به کربلا رفتند. پیکر آقا مصطفی در کنار رود فرات و نزدیک خیمه‌گاه امام حسین (ع) با آب فرات غسل داده و کفن شد. پس از آگاهی مردم از شهادت آقا مصطفی، با شنیدن صدای بلندگو‌های صحن مطهر امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) و آمادگی عاشقانه آنان، تشییع با شکوهی با شرکت علما، روحانیان، دوستان و آشنایان و مردم کربلا آغاز شد. پیکر را از خیمه‌گاه امام حسین (ع) به حرم بردند و پس از طواف و خواندن زیارت، به حرم حضرت عباس (ع) انتقال دادند و آن جا نیز مراسم طواف و زیارت انجام شد.

غروب آن روز پیکر و همراهیان به نجف بازگشتند و قرار شد تشییع جنازه در نجف، در صبح روز دوشنبه دهم ذی‌القعده انجام شود. آن شب پیکر آقا مصطفی در مسجد مدرسه بغدادی مستقر شد و یکی دو نفر هم در کنار آن ماندند و مراسم دعا، نیایش و تلاوت قرآن تا صبح برقرار بود.  صبح روز بعد، پیکر را از مدرسه بغدادی به مسجد بهبهانی که مبدأ تشییع پیکر علما و مراجع نجف بود، انتقال دادند. مراجع، علما، فضلا، طلاب و قشر‌های مختلف مردم در آن مسجد جمع شدند و امام خمینی (ره) نیز هم در جمع علما و مراجع حاضر شد و چند صفحه از قرآن کریم تلاوت کرد. با اجازه ایشان، تشییع پیکر در ساعت ۹ صبح روز دوشنه دهم ذی‌القعده برابر با دوم آبان ۱۳۵۶ از مسجد بهبهانی به طرف صحن مطهر امام علی (ع) آغاز شد؛ در حالی که حوزه علمیه، بازار بزرگ، خیابان‌ها و مغازه‌های نجف برای مراسم تشییع تعطیل شده بود.

تشییع پیکر آقا مصطفی بسیار با شکوه بود؛ صدای «اللّه اکبر» و «لا اله الاّ اللّه» تشییع‌کنندگان در آن مسیر طنین افکنده و ابراز احساسات مردم به ویژه روحانیان التهاب و هیجان ویژه‌ای پدید آورده بود. بر سر در بازار و صحن مطهر امام علی (ع) از طرف اهالی پلاکارد نصب شده بود و این مصیبت به امام زمان (عج) و امام خمینی (ره) و حوزه‌های علمیه و امت اسلامی تسلیت گفته شده بود. صدای دلنشین قرائت قرآن کریم از بلندگوی گلدسته‌های صحن حرم به گوش می‌رسید و برنامه تشییع لحظه به لحظه به زبان عربی اعلام می‌شد. امام خمینی (ره) همان گونه و به همان مقداری که در مراسم تشییع جنازه دیگران شرکت می‌کرد، در تشییع پیکر فرزندش شرکت کرد و پیش از ورود پیکر به بازار بزرگ نجف، به سوی خانه بازگشت.

مراسم تشییع ادامه یافت و پیکر پاک آن شهید را وارد صحن حرم امیرالمؤمنین امام علی (ع) کردند و را در قسمت جلوی صحن قبله قرار دادند. آیت‌الله خویی با اجازه و پیشنهاد قبلی امام (ره)، بر پیکر آقا مصطفی نماز خواند. پس از اقامه نماز، پیکر به داخل حرم مطهر امام علی (ع) انتقال یافت و در آن حرم ملکوتی، زیارت علوی خوانده شد. سپس پیکر در ضلع شمالی ایوان طلای امیرالمؤمنین امام علی (ع) در کنار آرامگاه علامه حلّی و آرامگاه آیت‌الله شیخ محمد حسین اصفهانی معروف به کمپانی در فاصله حدود ده تا پانزده متری از ضریح مطهر امام علی (ع) به خاک سپرده شد.

پس از مراسم خاک سپاری، سیل جمعیت برای عرض تسلیت به سوی خانه امام خمینی (ره) سرازیر شد. در آنجا، یک خطیب و واعظ لبنانی در سخنرانی شیوایی، خطاب به امام خمینی گفت: «ای آقا و رهبرم، اگر مصطفی را نمی‌بینی، هرگز او را از دست نداده‌ای؛ زیرا همه فضلا و طلاب حوزه‌های علمیه، فرزندان شما و همانند مصطفای شما هستند، ما همه مصطفا‌های شما هستیم.»

منبع: «شهید مصطفی خمینی در نگاه تاریخ» جواد ملایی‌پور

انتهای پیام/ 161