یادداشت:

ریشه‌های عمیق فلسفی و کلامی حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن

راهپیمایی 22 بهمن امسال فراتر از یک گردهمایی سیاسی، بار دیگر صحنه نمایش اراده‌ای عمیق و مستحکم شد که ریشه در اصول بنیادین کلامی و فلسفی ملت ایران دارد. این حضور چشمگیر، نه صرفاً واکنشی احساسی، بلکه تجلی عملی مفاهیمی چون شکر سیاسی استقلال، مسئولیت اجتماعی در برابر باطل، و تأکید مجدد بر قرارداد اجتماعی حاکم بر این سرزمین است. در این یادداشت، به تشریح ده اصل کلیدی می‌پردازیم که نشان می‌دهد چرا پایبندی به آرمان‌های انقلاب اسلامی، برای جمع کثیری از ایرانیان، از قلمرو سیاست گذشته و به یک تکلیف فکری و ایمانی بدل شده است.

کد خبر: ۸۱۱۷۵۵

تاریخ: ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۶:۰۸

به گزارش دفاع‌پرس از فارس، «علی ناز لطفی» استاد درس آشنایی با دفاع مقدس طی یادداشتی به مناسبت با فرارسیدن سالروز پیروزی انقلاب اسلامی، نگاهی به ابعاد فلسفی و کلامی حضور پرشور مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، ابعاد عمیق‌تری از این رویداد ملی را آشکار می‌سازد. دکتر علی ناز لطفی میگلی، استاد درس آشنایی با دفاع مقدس در دانشگاه‌های استان فارس، در تحلیلی، این حضور را فراتر از یک کنش سیاسی صرف و ریشه گرفته در اصول بنیادین فکری و اعتقادی جامعه ایرانی دانسته است.

این یادداشت خبری به بررسی ده محور اصلی می‌پردازد که مشارکت مردمی در این رویداد مهم را تبیین می‌کند:

شکرانه نعمت با طعم سیاسی: حضور در راهپیمایی به عنوان “شکر سیاسی” نعمت‌های بزرگی، چون استقلال، آزادی و هویت دینی تلقی می‌شود. این اصل کلامی تأکید دارد که نعمت‌های الهی باید در مسیر حفظ و ارتقای نظامی که بر پایه آن نعمت‌ها بنا شده، به کار گرفته شوند.

صف‌آرایی حق در برابر باطل: بر مبنای فلسفه سیاسی اسلام، ایستادگی در برابر ظلم و سلطه یک وظیفه عمومی است. راهپیمایی ۲۲ بهمن نمادی از اعلام موضع جبهه حق علیه دشمنان و تجسم عملی اصل “دفع شر” و پاسداری از نظام اخلاقی عالم است.

مسئولیت اجتماعی، لازمه انسانیت: از منظر اخلاق فلسفی، هر فرد در قبال سرنوشت جامعه خود مسئول است. بی‌تفاوتی در قبال حفظ دستاورد‌های یک نظام الهی-سیاسی، مصداق ترک وظیفه اخلاقی و تقویت ناخواسته دشمن تلقی می‌شود و این خود ریشه در مفهوم جامعه مدنی مسئول دارد.

حلقه پیوند هویت جمعی: ملت‌ها با “حافظه تاریخی” خود زنده می‌مانند. ۲۲ بهمن فرصتی است تا این هویت و تاریخ مشترک به صورت نمادین بازسازی شود. حفظ این حافظه، سدی در برابر زوال هویتی و پذیرش الگو‌های تحمیلی بیگانه است.

تجدید پیمان با قرارداد اجتماعی: حضور مردم در این راهپیمایی، به معنای تأیید و تجدید رضایت عمومی است که اساس هر حکومت مشروعی محسوب می‌شود. این عمل، بیعتی دوباره با مشروعیت نظام برآمده از رأی اکثریت و پذیرش اصول بنیادین آن است.

امر به معروف و نهی از منکر در مقیاس اجتماعی: این اصل کلامی که بُعد سیاسی یافته، به معنای حمایت عملی از ارزش‌های انقلاب اسلامی است. در این راستا، حفظ دستاورد‌های انقلاب به مثابه معروف کبیر و مقابله با رویکرد‌های ضد انقلابی به عنوان “منکر عظیم” قلمداد می‌شود.

مقابله با پروژه تحقیر و سلطه: این حضور، پاسخی قاطع به تلاش‌های استعماری برای کوچک‌نمایی ملت ایران و مقابله با روند رو به رشد علمی و فناوری کشور است. این امر در ادبیات فلسفی غرب با مفاهیمی، چون مقاومت در برابر سلطه هژمونیک مورد بحث قرار می‌گیرد.

تجلی اراده جمعی: با تکیه بر دیدگاه‌هایی، چون هگل که تاریخ را صحنه تجلی اراده عام می‌داند، راهپیمایی ۲۲ بهمن نمودی از اراده جمعی و روح جمعی ایرانیان است که از طریق کنش فیزیکی آشکار می‌شود و موتور محرکه تحولات محسوب می‌گردد.

حفاظت از سرمایه نمادین انقلاب: این مراسم به عنوان یک نماد زنده، حافظ سرمایه معنوی و ایدئولوژیک نظام جمهوری اسلامی ایران است. از دست دادن این نماد‌ها می‌تواند به تضعیف انسجام ملی در بلندمدت منجر شود.

آزمون وفاداری به آرمان‌ها: در منظر دینی، ایمان تنها یک باور ذهنی نیست، بلکه مستلزم عمل بیرونی است. ۲۲ بهمن صحنه سنجش پایبندی عملی به آرمان‌های انقلاب (استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی) و تبلور بیرونی ایمان به اصول است.

این تحلیل‌ها نشان می‌دهد که مشارکت در راهپیمایی ۲۲ بهمن، بازتاب‌دهنده همبستگی عمیق عقیدتی، اخلاقی و تاریخی است که ریشه‌های آن در تار و پود فکری جامعه ایرانی تنیده شده است.

انتهای پیام/