دلنوشته/ فهیمه حسن‌پور دهنوی

انقلابی دیگر در مشهدالرضا

حضور کم‌نظیر و سیل‌آسای مردم مشهد در راهپیمایی یوم‌الله ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، صحنه‌ای آفرید که یادآور حماسه‌های نخستین روز‌های انقلاب بود؛ شکوهی که از مترو تا گنبد طلایی امتداد یافت و نوید استمرار یک عهد تاریخی را داد.

کد خبر: ۸۱۲۱۹۷

تاریخ: ۲۳ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۷:۳۵

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «فهیمه حسن‌پور دهنوی» فعال رسانه‌ای؛ زبانم قاصر است از توصیف این همه شکوه. در طول ۳۴ سالی که خداوند به من عمر داده و از همان سال‌های نخستین در راهپیمایی‌های مختلف حضور داشته‌ام، چنین جمعیتی، چنین شوری و چنین عزم مشترکی را کمتر دیده بودم.

از همان ساعات ابتدایی، مترو مملو از جمعیت بود؛ قطار شهری یکی پس از دیگری پر می‌شد و باز هم سیل مشتاقان پایان نداشت. پیر و جوان، کودک و نوزاد، زن و مرد؛ همه آمده بودند. نه از سر عادت، نه از روی تکلیف صرف؛ بلکه با شوقی که در چهره‌ها موج می‌زد. انگار مقصد، تنها یک میدان یا یک مسیر نبود؛ قرار بود عهدی دوباره بسته شود.

پس از چندین بار انتظار، سرانجام پنجمین قطار را سوار شدیم. دعای فرج در میان همهمه جمعیت زمزمه می‌شد و همین زمزمه‌ها حال و هوای مسیر را تغییر می‌داد. وقتی به ایستگاه بسیج رسیدیم، شعار «این آخرین نبرده، مهدی برمی‌گرده» در فضای مترو طنین انداخت و جمعیت از پله‌ها بالا رفت؛ موجی انسانی که خود را به میدان بسیج رساند.

آنجا دیگر واژه‌ها کم می‌آوردند. هرسو که نگاه می‌کردم، دریایی از جمعیت بود. راهپیمایی‌ها همیشه باشکوه بوده‌اند، اما امروز چیز دیگری بود؛ گویی مردم مشهد بار دیگر انقلاب کرده بودند. اگر بگویم رکورد حضور‌های سال‌های گذشته شکسته شد، سخنی به گزاف نگفته‌ام.

سیل جمعیت چهارراه به چهارراه پیش می‌رفت؛ شعار‌های انقلابی فضا را پر کرده بود و گام‌ها، هماهنگ و استوار، به سمت حرم مطهر رضوی حرکت می‌کرد؛ و ناگهان چشمم به گنبد طلایی آقا افتاد؛ لحظه‌ای که انگار همه چیز رنگ دیگری گرفت. بسیاری بی‌اختیار دست به دعا برداشتند. از عمق جان، یک خواسته مشترک شنیده می‌شد: فرج، ظهور، پایان انتظار.

در مسیر بازگشت نیز حال و هوای مردم دیدنی بود. هر کس با شگفتی از این حضور سخن می‌گفت. بسیاری تأکید می‌کردند که تاکنون چنین جمعیتی ندیده‌اند. حس مشترکی میان مردم جریان داشت؛ حسی شبیه روز‌های آغازین انقلاب، اما با تجربه‌ای عمیق‌تر و ایمانی پخته‌تر.

این راهپیمایی تنها یک تجمع نبود؛ تجلی ایمان مردمی بود که نشان دادند در بزنگاه‌ها، پای آرمان‌هایشان می‌ایستند. روز گذشته مشهد تنها یک شهر نبود؛ صحنه تجدید بیعت نسلی بود که همچنان بر عهد خود مانده است و شاید بتوان گفت آنچه در یوم‌الله ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ رقم خورد، صرفاً یک راهپیمایی نبود؛ تمرینی برای ظهور بود، تمرینی برای روزی که همین جمعیت، با همین اشتیاق، به استقبال وعده الهی خواهد رفت.

انتهای پیام/