درس‌های رمضان/ ۳

تلاش ما باید خارج کردن قرآن از مهجوریت باشد

باید تلاشی همه جانبه داشته باشیم تا قرآن را از مهجوریت درآوریم و آن را در همه ابعاد زندگی، محور علمی و عملی خود قرار دهیم.

کد خبر: ۸۱۲۶۹۴

تاریخ: ۰۲ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۳:۵۹

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس، ماه رمضان که پیامبر مکرم اسلام (ص) آن را سید همه ماه‎ها خوانده است، فرصتی است برای درک و شناخت خود که مقدمه‌ای است برای شناخت خدواند. اما قبل از آن باید فلسفه این ماه مبارک را دریافت. حجت‌الاسلام والمسلمین محسن قرائتی در چند سخنرانی و تفسیر‌های خود به تبیین ارزش‌های ماه رمضان پرداخته است. به مناسبت فرارسیدن ماه رمضان نکاتی از این شرح و تفسیر‌ها منتشر می‌شود که قسمت سوم آن را در ادامه می‌خوانید:

شکایت از مهجوریت قرآن

«هِجر»، جدایی با عمل، بدن، زبان و قلب را شامل می‌شود. پس رابطه میان انسان و کتاب آسمانی، باید دائمی و در تمام زمینه‌ها باشد، زیرا کلمه «هجر» در جایی به کار می‌رود که میان انسان و آن چیز رابطه باشد. بنابراین، باید تلاشی همه جانبه داشته باشیم تا قرآن را از مهجوریت درآوریم و آن را در همه ابعاد زندگی، محور علمی و عملی خود قرار دهیم تا رضایت پیامبر عزیز اسلام (ص) را جلب کنیم.
نخواندن قرآن، ترجیح غیر قرآن بر قرآن، محور قرار ندادن آن، تدبر نکردن در آن، تعلیم ندادنش به دیگران و عمل نکردن به آن، از مصادیق مهجور کردن قرآن است. حتی کسی که قرآن را فرا گیرد؛ ولی آن را کنار گذارد و به آن نگاه نکند و تعهدی نداشته باشد، او نیز قرآن را مهجور کرده است.

این آیه، از گلایه پیامبر اسلام (ص) سخن می‌گوید و آن حضرت، چون «رحمه‌للعالمین» است نفرین نمی‌کند. آری در قیامت یکی از شاکیان، پیامبر اکرم (ص) است؛ بنابراین مهجوریت قرآن و گلایه پیامبر (ص) و مسئولیت ما قطعی است و تلاوت ظاهری کافی نیست، بلکه مهجوریت‌زدایی لازم است.

امام رضا (ع) فرمود: دلیل آن که در نماز، قرآن می‌خوانیم آن است که قرآن از مهجوریت خارج شود. در روایات آمده است: هر روز پنجاه آیه از قرآن را بخوانید و هدف‌تان رسیدن به آخر سوره نباشد، آرام بخوانید و دل خود را با تلاوت قرآن تکان دهید و هرگاه فتنه‌ها همچون شب تاریک به شما هجوم آوردند، به قرآن پناه برید. تدبر در قرآن از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا: کسی که در آیات قرآن تدبر نکند سزاوار تحقیر الهی است. حضرت علی (ع) درباره بی‌کرانگی مفاهیم قرآن فرموده است: «بَحراً لایُدرک قَعره» قرآن، دریایی است که انتهای آن درک نمی‌شود.

معمولاً در نوع سخنان و نوشته‌های افراد بشر در درازمدت تغییر، تکامل و تضاد پیش می‌آید. اما این که قرآن در طول ۲۳ سال نزول، در شرایط گوناگون جنگ و صلح، غربت و شهرت، قوت و ضعف و در فراز و نشیب‌های زمان آن هم از زبان شخصی درس نخوانده، بدون هیچگونه اختلاف و تناقض بیان شده، دلیل آن است که کلام خداوند است، نه آموخته‌ای از بشر.

فرمان تدبر در قرآن برای همه و در هر عصر ونسلی، رمز آن است که هر اندیشمندی هر زمان، به نکته‌ای خواهد رسید. با کمی دقت در آیه، می‌توان نکات زیبایی را استفاده کرد، از جمله: اندیشه نکردن در قرآن، مورد توبیخ و سرزنش خداوند است. تدبر در قرآن داروی شفابخش نفاق است. راه گرایش به اسلام و قرآن، اندیشه و تدبر است نه تقلید. قرآن همه را به تدبر فراخوانده است و فهم انسان به درک معارف آن می‌رسد. پندار وجود تضاد و اختلاف در قرآن، نتیجه نگرش سطحی و عدم تدبر و دقت است. یکدستی و عدم اختلاف در آیات نشان آن است که سرچشمه آن، وجودی تغییر ناپذیر است. زیرا هرچه از طرف خداست حق و ثابت و دور از تضاد و پراکندگی و تناقض است.

منبع: رمضان با قرآن: سی روز، سی درس بر اساس تفسیر نور حجت‌الاسلام والمسلمین محسن قرائتی گردآوری و تدوین علی محمد متوسلی

انتهای پیام/ 161