شهید کیوانی: باید صبغه الهی داشته باشیم؛ نه صبغه دنیایی+ دست‌خط

شهید «جعفر کیوانی صدر» در یکی از دست‌نوشته‌های خود آورده است: «مگر نه آن‌که از اوئیم، از او بودن یعنی، چون او بودن و در او بودن و با او بودن و... بِلاتشبیه همچو عضوی از پیکری هستیم؛ پس باید تماماً صبغه الهی داشته باشیم. چگونه است که این‌گونه صبغه دنیایی داریم!».

کد خبر: ۸۱۲۷۲۹

تاریخ: ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۰:۳۹

گروه ساجد دفاع‌پرس: رزمندگان دوران هشت سال دفاع مقدس با گذشتن از خانواده و فرزندان خود، برای دفاع از میهن اسلامی راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شدند و برخی از آن‌ها، با وجود فرزندان متعدد، از جان خود گذشتند و آسمانی شدند که نمونه یکی از این شهدا، شهید جعفر کیوانی صدر است؛ شهیدی که با نگاهی به یکی از دست‌نوشته‌های او، می‌توانیم به درجه والای عرفانی او پی ببریم؛ چراکه او در فرازی از این دست‌نوشته، چنین نگاشته است: «آن‌چه لازم به توجه است، آن است که چه شده است ما را که با آن‌که نفس‌مان تماماً الهی است و نشأت گرفته از روح قدس کبریایی، این‌گونه با این دنیای فانی مأنوس هستیم؛ مگر نه آن‌که از اوئیم، از او بودن یعنی، چون او بودن و در او بودن و با او بودن و... بِلاتشبیه همچو عضوی از پیکری هستیم؛ پس باید تماماً صبغه الهی داشته باشیم. چگونه است که این‌گونه صبغه دنیایی داریم!».

متن کامل دست‌نوشته شهید کیوانی:

بسم الله الرحمن الرحیم

آن هنگام که نفس آدمی از جانب حق تعالی بدین‌گونه شکل گرفت، بیش از آن‌که به مادیات و امور فانی متمایل باشد، به حضرت حق جل جلاله و عالم معنا تمایل داشت؛ اما افسوس که بر اثر خودخواهی‌هایی که از خود به ظهور رساند و تمرد از مولای رحمن خویش، از مقام ساحت قدس کبریایی به سوی ارض دَنی هبوط نمود و همراه با این هبوط خود، بسیاری از خصال غیر الهی را نیز به ارث برد؛ از جمله آن‌ها تعجیل است که می‌فرماید: «خلق‎ الانسان عجولا» و صفات بی‌شمار دیگری.

آن‌چه لازم به توجه است، آن است که چه شده است ما را که با آن‌که نفس‌مان تماماً الهی است و نشأت گرفته از روح قدس کبریایی، این‌گونه با این دنیای فانی مأنوس هستیم؛ مگر نه آن‌که از اوئیم، از او بودن یعنی، چون او بودن و در او بودن و با او بودن و... بِلاتشبیه همچو عضوی از پیکری هستیم؛ پس باید تماماً صبغه الهی داشته باشیم. چگونه است که این‌گونه صبغه دنیایی داریم! چگونه است که تا این حد محو در دنیا هستیم! آری کمی اندیشه را لازم آید. اندیشه‌ای که مُلهِم از قرآن و اهل‌بیت (ع) است؛ اندیشه‌ای که متصل به عقل اول و عقل کل است؛ اندیشه‌ای که متعلق به اوست و این عقل همان است که با تزکیه همراه بُوَد.

۳۰ رجب ۱۴۰۵

پادگان دوکوهه

انتهای پیام/ 113