شرح دعای سحر/ ۲۷

شفای دل در گروه اهمیت دادن به قرآن است

اگر نورانيت دل و شفا و رحمت مى‌خواهيد به قرآن اهميت بدهيد و اگر مى‌خواهيد به مقصود برسيد قرآن را از ياد نبريد.

کد خبر: ۸۱۳۴۲۲

تاریخ: ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۲:۵۷

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، در آموزه‌‎های اسلامی هیچ مناسک و آیینی مانند دعا نمی‌تواند فاصله میان بنده و خدا را به هم نزدیک کنید. دعا یکی از رازآمیزترین اعمالی است که درک حقیقت آن می‌تواند انسان را به عالی‌ترین درجات برساند. نماز با همه ارزش و اهمیتی که دارد یک آمادگی روحانی است برای رسیدن به مرحله دعا کردن و درخواست از خدا. هرچند دعا کردن وابسته به زمان و مکان نیست و انسان در حال می‌تواند دست به دعا بردارد، اما در برخی مکان‌ها و بعضی از زمان‌ها امید اجابت آن بیشتر است.

ماه رمضان که به تعبیر پیامبر اسلام (ص) بهار قرآن است بهترین زمان برای دعا و نیایش است. از میان همه ادعیه‌ای که در ایام مبارک رمضان وارد شده دعای سحر از ویژگی‌های بازری برخوردار است که رسیدن به عمق و معنای آن قطعا خواندن این دعای عظیم را اثربخش‌تر خواهد کرد. متن زیر که قسمت بیست و هفتم آن را در ادامه می‌خوانید شرح دعای سحر است که به قلم حجت‌الاسلام والمسلمین حسین مظاهری به نگارش درآمده است.

عواقب دوری ار قرآن

عارف وقتى توجه کند که اهل بیت (ع)، قرآن ناطق هستند، چنان که بسیارى از روایات بر داشتن قرآن صامت و ناطق دلالت دارند. قرآن ناطق چهارده معصوم هستند (ع) و قرآن صامت، قرآنى است که در میان ما است. «اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ مِنْ آیاتِکَ بِاَکْرَمِها» یعنی: «خدایا! به درخانه‌ات آمده‌ام، نظرم به قرآن ناطق است و تو را به کریم‌ترین آیاتت قسم مى‌دهم؛ یعنى به حقیقت احمدى تو را قسم مى‌دهم.»  عارف وقتى توجه کند به این که اهل بیت (ع)، نور واحدند و وقتى توجه کند به این که چهارده معصوم (ع)، همه از نظر علم و فضیلت یک چیز و یک کس هستند و در این نظر مى‌گوید «وَ کُلُّ آیاتِکَ کَریمَةٌ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِآیاتِکَ کُلِّها» یعنی: «خدایا! به درخانه‌ات آمده‌ام، همۀ آیات تو کریم است. اى خدا! به درخانه‌ات آمده‌ام و تو را به چهارده معصوم‌ات قسم مى‌دهم.»

بنابراین، قرآن نور است و دل را منور مى‌کند و کتاب هدایت و شفا است. اما براى چه کسى؟ براى کسى که دلش پاک باشد. اگر نورانیت دل و شفا و رحمت مى‌خواهید به قرآن اهمیت بدهید. اگر مى‌خواهید به مقصود برسید قرآن را از یاد نبرید. قرآن جذابیت عجیبى دارد و ناپاکى‌ها و کدورت‌ها را از بین مى‌برد. خواندن قرآن براى کسى که دل پاک داشته باشد بالاترین لذت و سخن گفتن معشوق با عاشق است، چنان که دعا و راز و نیاز با خدا گفت و گوى بالاترین لذت‌ها براى عارف، خواندن قرآن است، زیرا قرآن صحبت کردن خدا با بنده است و انسان را به مقصود مى رساند. پیغمبر مى‌فرمود: «فَاِذا الْتَبستْ عَلیَکُمُ الْفتَنُ کَقِطَعٍ اللّیْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلیْکُمْ بِالْقُرْآن.» یعنی: «وقتى کدورت‌ها و فتنه‌هاى ظاهرى و باطنى هم، چون شب تاریک بر شما هجوم آورد متوسل به قرآن شوید.»

زیرا قرآن است که فتنه‌ها و آتش بلا را خاموش مى‌کند و رذایل و مصیبت‌ها را از بین مى‌برد. سپس مى‌فرمود: «فَاِنَّهُ شافِعٌ مُشَفَّعٌ و ماحِلٌ مُصَدَّقٌ» یعنی: «قرآن شفاعت کننده‌اى است که شفاعتش پذیرفته مى‌شود [در این دنیا براى نوارنیت و دفع بلا و در آخرت براى رفتن به بهشت شفاعت مى‌کند] و نفرین کننده‌اى است که نفرینش گیراست.» کسى که به قرآن پشت پا بزند و با قرآن سروکار نداشته باشد، در دنیا به مصیبت گرفتار مى‌شود و در آخرت جایگاهش جهنم است. کسى که قرآن راهنماى او باشد بهشت او از همین جا شروع مى‌شود [تا به بهشت موعود برسد]و هرکس که پشت پا به قرآن بزند جهنمش از همین جا شروع مى‌شود [تا به جهنم موعود برسد]تفسیر شأن

اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِما اَنْتَ فیهِ مِنَ الشَّأنِ وَ الْجَبَرُوتِ؛ وَ اَسْئَلُکَ بِکُلِّ شَأنٍ وَحْدَهُ وَجَبَروتٍ وَحْدَها. «شأن» در لغت به معناى «حال» است و در این جمله، چون به خدا نسبت داده شده، به معناى «صفت» است. پیغمبر اکرم (ص) «اَنْ یَغْفِرَ ذَنْباً وَ یُفَرِّجَ کَرْباً وَیَرْفَعَ قَوْماً وَ یَضَعَ آخَرینَ» یعنی: «در کاربودن همیشگى خداوند آن است که در هر آن، گناهى را مى‌آمرزد، غم و غصه‌اى را از بین مى برد و ملتى را عزیز و یا ذلیل مى‌کند.» در این جا از «شأن» صفات جمال اراده شده است؛ مثل رحمت و عنایت خاصه که از طرف خداست.

«جبر» به معناى «اصلاح» و «جبروت» مبالغۀ در «جبر» است. به عبارت دیگر، کامل شدن نقص است. اما اصلاح «بضرب من القهر» یعنى باید قهر و غلبه‌اى هم باشد و در این جا صفات جلال اراده شده است؛ مثل عظمت و سلطنت تکوینى پروردگار عالم. انسان در سیر و سلوکش استکمال پیدا مى‌کند و این سیر و سلوک بر اسماى جمال و جلال خدا وابسته است و به واسطۀ افاضۀ حق مى‌تواند به رحمت خدا نزدیک شود. پیغمبر اکرم (ص) در سیر و سلوکش؛ یعنى در شب معراج به رحمت خدا نزدیک شد و نزدیکى او به مقدار دو طرف قید بود یا حتى نزدیک‌تر؛ یعنى بین او و اَحد به جز میم ممکن فرق و جدایى نبود و به جایى رسید که جبرئیل به او گفت: اگر بیش از این بالا بروم پرم می‌سوزد. بنابراین، رسیدن به مقصود و بقاى بعد از فنا برافاضۀ حق به واسطۀ اسماى جمال و جلالش وابسته است.

منبع: تفسیر دعای سحر/ حجت‌الاسلام والمسلمین حسین مظاهری

انتهای پیام/ 161