یادمان طلائیه؛ سرزمینی که خاکش بوی بهشت می‌دهد+ فیلم و تصاویر

طلائیه فقط یک یادمان نیست؛ یک مکتب است؛ مکتب مقاومت، وفا و عشق؛ خاکش بوی بهشت می‌دهد و هر تپه‌اش روایتگر حماسه‌ای جاودان است.

کد خبر: ۸۱۳۶۹۱

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۸:۵۲

گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس- مهدی شهرودی؛ در دل بیابان‌های غرب خوزستان، قطعه‌ای از زمین خداست که بوی بهشت می‌دهد و به کربلای ایران شهرت دارد.

طلائیه یکی از مهم‌ترین و بکرترین یادمان‌های دفاع مقدس و مقصد اصلی کاروان‌های راهیان نور است. این سرزمین که خاستگاه نیزارهای انبوه هورالعظیم بوده و است، امروز به نمادی بی‌بدیل از مقاومت، ایثار و عروج عارفانه رزمندگان اسلام بدل شده است.

در ورودی یادمان تابلویی چشم‌ها را خیره به خود می‌کند که بر روی آن نوشته: به طلائیه قرارگاه ابوالفضل العباس (ع) و مقتل علمداران خمینی (ره) خوش آمدید؛ و این جمله حکایت از تکرار عاشورای حسینی در دوران معاصر دارد.

در محوطه یادمان سنگرهایی بنا شده که شمایل شهیدانی چون حاج قاسم سلیمانی، همت، باکری، همدانی، کاظمی و دیگر یاران باوفای امام راحل و انقلاب نگاه‌ها را مجذوب خود می‌کند. عطر خوش این سنگرها فضا را پر کرده؛ گویی نسیمی از بهشت وزیدن گرفته است.

شهدای این خاک بهشتی در حسینیه‌ای به نام حضرت ابوالفضل (ع) آرمیده‌اند که یادمان اصلی شهدای طلائیه است. این حسینیه ساده اما پرفیض قبله‌گاه دلدادگانی است که از اقصی‌نقاط کشور برای دل سپردن به شهدا آمده‌اند.

آثار و بقایای به‌جا مانده از جنگ تحمیلی؛ سنگرهای بتنی، میادین مین و خاکریزها در اطراف یادمان خودنمایی می‌کند و زائران را به عمق تاریخ پرغوغای دفاع مقدس می‌برد.

با کاروان دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اراک که افتخار حضور در این یادمان را یافته‌اند، برای دقایقی همراه شدم. یکی از این دانشجویان در وصف حال خود با ورود به یادمان می‌گوید؛ حس و حال حاکم بر این منطقه هر انسانی را با هر نگاه و اندیشه تحت تاثیر قرار می‌دهد. حال عجیبی دارم و با نگاه کردن به نقطه نقطه این خاک احساس دین می‌کنم و خود را متعهد به انجام وظایفم در جهت خدمت هر چه بیشتر به میهن عزیزم می‌دانم تا ان‌شاءالله شرمنده شهدا نشوم.

دانشجوی دیگری می‌گوید؛ من برای نخستین بار است که افتخار حضور در این یادمان را یافته‌ام. کاش پیش از این آمده بودم تا زودتر درک می‌کردم که شهدا برای آزادگی ما و آبادانی کشور چه مجاهدت‌ها کرده‌اند؟ به راستی شهدا به گردن ما حق بزرگی دارند.

آن دیگری به گفته خودش از اینکه سفرشان رو به اتمام است و باید به شهر خود برگردند غمگین است و می‌گوید؛ کاش می‌شد در این یادمان‌ها و در کنار شهدا بیشتر می‌ماندیم. دل کندن از این حس و حال و فضای معنوی حاکم بر این سرزمین‌ها که یادگار شهیدان عزیز است به راستی سخت و طاقت فرساست‌. از شهدا عاجزانه می‌خواهم که در دنیا و آخرت دستگیر و شفیع ما باشند.

منطقه طلائیه از سمت جنوب و غرب هم‌مرز عراق است و به همین دلیل در طول جنگ تحمیلی از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. این منطقه در تاریخ جنگ تحمیلی، جایگاهی ویژه و سرنوشت‌سازی داشت که از اولین روزهای جنگ تحمیلی در شهریور ۱۳۵۹ به اشغال نیروهای بعثی درآمد و به‌عنوان یکی از محورهای اصلی هجوم دشمن برای پیشروی به سمت حمیدیه و اهواز مورد استفاده قرار گرفت. بعثی‌ها با ایجاد مستحکم‌ترین موانع و استحکامات دفاعی از جمله دژهای مثلثی شکل، میادین مین، سنگرهای بتنی و موانع خورشیدی، این منطقه را به یک دژ تسخیرناپذیر تبدیل کرده بودند.

طلائیه محور اصلی دو عملیات بزرگ و غرورآفرین خیبر و بدر بود؛ عملیات خیبر در اسفند ۱۳۶۲ با هدف تصرف جزایر مجنون آغاز شد. تمام سنگینی عملیات بر دوش شکستن خطوط دفاعی دشمن در طلائیه بود. لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله (ص) به فرماندهی شهید حاج ابراهیم همت و لشکر ۱۴ امام حسین (ع) به فرماندهی شهید حمید باکری، حماسه‌های بی‌نظیری در این منطقه آفریدند. شدت درگیری و آتش دشمن آن مقطع به حدی بود که سه‌راهی منتهی به طلائیه به سه‌راهی شهادت معروف شد. عملیات بدر نیز در سال ۱۳۶۳ و در ادامه عملیات خیبر و با هدف ادامه انهدام نیروهای دشمن بعثی در این منطقه انجام شد.

یکی از نقاط تاریک و رنج‌آور تاریخ جنگ تحمیلی در این منطقه، استفاده گسترده بعثی‌ها از سلاح‌های شیمیایی بود. از اسفند ۱۳۶۲ تا فروردین ۱۳۶۳، طلائیه بارها با گازهای خردل، تابون و فسژن بمباران شیمیایی شد و نیزارهای منطقه با بمب‌های آتش‌زا و فسفری به آتش کشیده شد.

طلائیه تجلی‌گاه شهدای بزرگی چون حاج ابراهیم همت است که نامشان برای همیشه در تاریخ این سرزمین جاودان مانده است. فرمانده لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله (ص) در شب ششم عملیات خیبر، سوار بر موتور به سوی خط مقدم حرکت می‌کند که در یک لحظه، گلوله مستقیم تانک دشمن به او اصابت کرده و پیکر مطهرش در همین منطقه جا می‌ماند. سال‌ها بعد، پیکر مطهر این سردار بزرگ یافت شد.

این منطقه همچنین گواهی بر شهادت فرماندهانی چون حمید باکری و صدها رزمنده دیگر را می‌دهد که پیکر بسیاری از آن‌ها برای سال‌ها غریبانه در این خاک مقدس مانده بود.

پس از پایان جنگ تحمیلی و با آغاز فعالیت گروه‌های تفحص، منطقه طلائیه به یکی از مهم‌ترین محورها تبدیل شد. در جریان این جستجوها در نقطه‌ای در هشت کیلومتری غرب پاسگاه قدیم طلائیه، پیکر تعداد زیادی از شهدا کشف شد.

سردار «سید محمد باقرزاده» رئیس کمیته جستجوی مفقودین ستاد کل نیرو‌های مسلح که در زمان تهیه این گزارش در یادمان طلائیه حضور داشت، با اشاره به تفحص حدود سه‌هزار شهید در این منطقه، از پاسگاه قوزیل - متعلق به بعثی‌ها - تا دال طلائیه، گفت: «اولین‌بار در سال ۱۳۷۱ که برای تفحص به این منطقه آمدیم احساس می‌کردم زمین حرف می‌زند؛ به قرآن تفأل زدم و گفتم خدایا اینجا چه جایی است؟ آیه «فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى» آمد؛ یعنی اینجا سرزمین مقدسی است، کفش‌هایت را درآور. کنایه از اینکه جای تعلقات مادی نیست.»

{$sepehr_media_3357187_400_300}

یادمان طلائیه مکتبی است که درس مقاومت، وفا، برادری و عشق به حقیقت را به زائران راهیان نور می‌آموزد. طلائیه نماد بارز پیوند عاشورا و دفاع مقدس است؛ جایی که رزمندگان اسلام با اقتدا به سید و سالار شهیدان حماسه‌ای جاودان خلق کردند و امروز این سرزمین، زیارتگاه عاشقان آن حماسه‌آفرینان است.

همان‌طور که رهبر معظم انقلاب اسلامی فرمودند؛ زنده نگه‌داشتن یاد شهدا کمتر از شهادت نیست و طلائیه یکی از مهم‌ترین نگین‌های درخشان این یادبود جاودان است.

انتهای پیام/ 271