یک عملیات، دو زخم

سیری بر زندگینامه شهید احد باحجب ابراهیمی توسط اداره کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت استان آذربایجان شرقی

کد خبر: ۸۱۴۴۴۶

تاریخ: ۰۴ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۱:۵۲

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از آذربایجان شرقی، سیری بر زندگینامه شهید احد باحجب ابراهیمی توسط اداره کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت استان آذربایجان شرقی منتشر شده است :

یک روز مانده به شروع عملیات کربلای ۴ از مسئولین سپاه تبریز خواهش کردم حکمی به بنده بدهند تا راهی عملیات شوم. میدانستم قرار است عملیاتی صورت بگیرد. به صورت انفرادی رهسپار شدم. فردای شبی که عملیات شده بود، رسیدم به منطقهای که بچهها آنجا حضور داشتند؛ کمی جلوتر از موقعیت شهید اوجاقلو. تعدادی از نیرو‌ها برگشته بودند آنجا. خدابیامرز علی ثابتی را همانجا دیدم بعد سوار بر کف تریلیها برگشتیم موقعیت اوجاقلو و دوباره آموزشهای غواصی در گردان تخریب شروع شد. آقای ربیعی فرمانده گردان بود. با اینکه بعد از عملیات والفجر ۸ آموزش خاصی ندیده بودم ولی همچنان از آمادگی جسمانی خوبی برخوردار بودم. همراه سیدداود علوی و دیگر بچهها جزو گروهان غواصی شدیم. مسئول گروهان هم سیدداود بود. از بچههای سراب و اردبیل هم در این گروهان حضور داشتند.

تا چهار روز مانده به شروع عملیات در خود اوجاقلو تمریناتی داشتیم؛ آموزشهای مرسوم واحد تخریب و غواصی. سپس ما را بردند اردوگاه آموزشی لشکر ۱۹ فجر کنار سد «گتوند». پانزده، بیست نفری میشدیم. همان محوری را که لشکر ۱۹ فجر در کربلای ۴ عملیات کرده بود آنجا بازسازی کرده بودند. قرار بود همان منطقه در کربلای ۵ محور عملیاتی لشکر عاشورا باشد. دو، سه روزی آنجا حضور داشتیم. آموزشهای لازمه را میدیدیم و تمرین میکردیم. لشکر ۱۹ فجر از امکانات شرکت کشت و صنعت نیشکر برای بازسازی منطقه عملیاتی استفاده کرده بود. حوضچههای بزرگی وجود داشت که همیشه آب‌شان ولرم بود. بعد از تمرینات می-رفتیم داخل‌شان که خیلی میچسبید. به قول معروف جگرمان حال میآمد. بعد از اینکه برگشتیم موقعیت خودمان، ما را در دو اکیپ بین گردان¬ عملکننده تقسیم کردند. یک گروهان از گردان حبیب‌بن‌مظاهر و یک گروهان از گردان حضرت ولی‌عصر (عج) به عنوان خطشکن وارد عمل میشد. سیدداود علوی شد مسئول اکیپ تخریب گردان حضرت ولی‌عصر (عج)، من هم مسئول اکیپ تخریب گردان حبیب‌بن‌مظاهر. ما را حوالی ساعت ۵ عصر به گردان‌ها معرفی کردند.

شب عملیات میبایست موانع زیادی را رد میکردیم. وارد آب که شدیم یک ساعتی داخل آب قدمزنان رفتیم. عمق آب مثل آب اروند نبود؛ راکد بود و کمعمق. لازم نبود شنا کنیم. کنار نیروی اطلاعات نفر اول گروه بودم و ابتدای ستون حرکت میکردیم. اگر اشتباه نکنم نریمان (همّتی) صدایش می‌کردند و اهل میانه بود. داخل آب، درست وسط نقطه رهایی و موانع قرار داشتیم که چند خمپاره دشمن افتاد کنارمان، انگار یکی از ترکشها هم خورده بود به نریمان. داخل آب دور خودش میچرخید. مطمئن نیستم همان‌جا شهید شد یا بعداً. همان‌جا آقایان سیدفاطمی (فرمانده گردان) و مطلق (فرمانده گروهان) گفتند دست نگه‌داریم. یک گروهان نیرو وسط آب توقف کردیم. چند لحظه بعد نیرو‌ها عقبگرد کردند. من که نفر اول گروه بودم شدم نفر آخر. یک ربع، بیست دقیقهای به سمت نقطه رهایی عقبنشینی کردیم بعد دوباره گروهان ایستاد و دستور پیشروی دادند. عقبگرد کردیم و دوباره شدم نفر اول. علت این کارشان را نفهمیدم.

با حاج «رضا داروئیان» در عملیات والفجر ۸ کنار هم از اروند گذشته بودیم. در آن عملیات تخریبچی گردان غواصی سیدالشهدا (ع) بودم. حالا هم که می‌رفتیم عملیات کربلای ۵ را رقم بزنیم دوباره با حاج‌رضا کنار هم بودیم. حاجی نیروی گردان سیدالشهدا بود، اما باز هم لباس غواصی پوشیده و با گردان خط‌شکن حبیب‌بن‌مظاهر آمده بود. حاج‌رضا یک‌پارچه روحیه بود و هر جا حضور داشت شور و حال نیرو‌ها را دوچندان می‌کرد. شخصاً در کنار او جنگیدن را برای خودم توفیق می‌دانستم.

شروع درگیری‌ها را میدیدیم. چون کمی ناهماهنگی به وجود آمده بود ما از محور خودمان خارج نشدیم بلکه از همان‌جایی که تیم محمود لعلی سرابی خارج شده بودند، بالا رفتیم. وقتی معبری باز می¬شد، کنارش چراغ-های چشمکزنی نصب می‌کردند که نشان میداد موانع را برداشته‌اند. من هم وقتی نور چراغ مخصوص را از معبر کنار‌دست¬مان دیدم، به آقای مطلق پیشنهاد دادم تا با استفاده از آن بالا برویم و او هم قبول کرد. بدون اینکه مانع خاصی پیش رو داشته باشیم سریع خودمان را رساندیم به خط دشمن. معطلیمان داخل آب به نفعمان تمام شد و با کمترین تلفات از آب خارج شده و موانع را رد کردیم.
واقعیت این بود که چندان مانعی هم پیش روی‌مان نبود. بچهها زودتر از ما معبر را باز کرده بودند که از آن استفاده کردیم. محور‌های دیگر درگیر بودند ولی ما تأخیر داشتیم. دلیلش هم معطلیمان داخل آب بود، حالا چه حکمتی داشت نمیدانم. شاید اگر این اتفاق برایمان نمیافتاد و میخواستیم از معبر خودمان عمل کنیم، تلفات زیادی میدادیم. حتماً خواست خدا بوده. تا پاسی از شب به بچهها کمک میکردم. مجروحین را با قایق منتقل میکردیم عقب و کار‌هایی از این قبیل. خط اول به راحتی شکسته شده، بچهها در حال پیشروی بودند. کنار آب ایستاده بودم و قایقها را هدایت میکردم تا در تاریکی به موانع گیر نکنند. همان لحظه چیزی مثل چکش خورد به کتفم. نمیتوانستم گردنم را تکان بدهم و مرا حمل کردند داخل یکی از سنگر‌ها در همان محور عملیاتی گردان ولی‌عصر که فرماندهش آقای اُصانلو بود. یک ساعتی طول کشید تا قایقی بیاید و مرا منتقل کنند به عقب. در سالن سرپوشیده استادیوم اهواز بستری شدم، یک روز بعدش هم با قطار رفتیم آمل و چهار روز آنجا بودیم. دکتر میگفت: گلوله از کتف راست وارد و بعد از حرکت مابین گوشت و نخاع در کتف چپ جا خوش کرده است.

بعد از اینکه عمل جراحی شدم، منتقل‌ام کردند تبریز. یک ماهی استراحت کردم سپس راهی ادامه عملیات کربلای ۵ شدم. خدمت حاج‌کاظم آفاقی بودیم در شلمچه. گردان هم در خط پدافندی بود و تک و پاتکهای پیدرپی. یک شب که دقیقاً تاریخاش یادم نیست به ما (حاج‌کاظم، علی یوسفی‌منیر، حجت شریعتی و بنده) گفتند باید کانال مابین گردان سیدالشهدا و دشمن را مینگذاری کنید. حوالی کانال ماهی بودیم. شب رفتیم و مینها (ام-۱۴) را کار گذاشتیم. کانالی بود مابین کمین خودی و خط دشمن. روش کارمان تعجیلی بود و غیراستاندارد. ابتدا رفتیم انتهای کانال. مینها را کار گذاشته و عقب عقب از کانال خارج شدیم. تازه برگشته بودیم مقر و میخواستیم استراحت کنیم که دوباره دستور رسید برگردیم و مینها را جمع کنیم، چرا که یک گروهان از گردان سیدالشهدا (بچههای گردان جمشید نظمی) میخواهند از آن محور بروند جلو. دوباره برگشتیم یکی یکی مینها را خنثی کردیم تا رفت و آمد گردان سیدالشهدا راحت‌تر شود و به مشکلی برنخورند. همان لحظاتی که داشتیم مینها را جمع می¬کردیم، درگیری شدیدی بین ما و دشمن در جریان بود. توپخانه دشمن روی منطقه آتش میریخت و خمپارهها اطراف‌مان میخوردند. یادم هست در همان درگیریها ترکشی هم به گردن آقای محمدزاده، فرمانده تیپ ذوالفقار خورد. من به اتفاق حاج‌کاظم و دیگر بچهها تکیه داده بودیم به دیواره کانال که نمیدانم ترکشی از کجا آمد و خورد به ماهیچه پای راستم. در جا پایم خشک شد. علی زوّار که رانندهمان بود خیلی کمکم کرد. مرا آورد بیرون کانال و پشت خاکریز. حجم آتش توپخانههای دشمن به حدی زیاد بود که نمی‌توانستیم از جایمان جُم بخوریم. یک ساعتی را در بُنه تدارکاتی گردان سیدالشهدا بودیم. زوار تأکید داشت هر چه سریعتر مرا منتقل کند عقب ولی من میگفتم چیز مهمی نیست که به خاطرش ریسک کنیم و زیر آتش برگردیم. بعد از اینکه بچهها تعدادی از ادوات و تانکهای دشمن را زدند، وضعیت خط کمی آرام گرفت. آقای زوّار مرا کشید عقب. نمیتوانستم پایم را زمین بگذارم. ماندنم در منطقه امکانپذیر نبود و کاری هم از دستم برنمی‌آمد. پانسمان مختصری روی پایم انجام گرفت و منتقل شدم تبریز.

انتهای پیام/