دلنوشته/

درس آخر!

و این شد صف آخر. مثل همیشه منظم و مرتب. دوستان کنار هم، شانه به شانه هم. فقط این بار خبری از لباس فرم نیست، خبری از مقنعه سفید و کفش صورتی و جوراب توری نیست. خبری از کوله‌های خوشگل و رنگی‌رنگی نیست. خبری از کتاب‌های درس و دفتر‌های فنری نیست. نه مداد دارند و نه پاک‌کن و نه مدادتراش. خبری از مدیر مدرسه نیست. خبری از ناظم هم نیست که سوت بزند و با صدای سوتش بچه‌ها به صف بشوند.

کد خبر: ۸۱۶۳۴۴

تاریخ: ۱۲ اسفند ۱۴۰۴ - ۲۳:۴۲

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «فرزانه فرجی»؛ امروز بچه‌ها نه مدیر دارند و نه ناظم و نه معلم. خودشان بلدند چه کار کنند. خودشان بلدند چطور مدرسه را اداره کنند. خودشان بلدند چطور درس بدهند به من و همه ما. امروز همه بچه‌ها مثل هم لباس پوشیدند. لباس سفید یک‌دست توی تابوتی که نشسته بین پرچم عزیزمان. تمیز و مرتب. اجرا دارند بچه‌ها. یک اجرای فوق‌العاده. اجرایی که چشم‌های دنیا را خیره کرده است. اجرایی که اشک‌ها را جاری کرده. اجرایی که قلب‌هایمان را فشرده. اجرایی که نفس‌هایمان را تنگ کرده و زانوهایمان را خم.

بچه‌ها به صف شده‌اند تا لجن‌زار بودن رژیم کثیف اسراییل را خط به خط برای مردم دنیا بخوانند. بخوانند درس آخر را. بخوانند از وقاحت کثافتی به نام نتانیاهو. بخوانند از بی‌شرف بودن ترامپ و هوادارانش. بخوانند درس آخر را. بخوانند که می‌شود ایستاد برای وطن آن هم با پیکر‌های کوچولو، با دست‌های ترک برداشته، با صورت‌های به خون نشسته، با جان‌های بی‌جان، با پیکر‌های نصف و نیمه...

ببینید مردم، این گوشه‌ای از دستاورد همان پست‌فطرتانی است که آمده بودند برای کمک، این است جواب نتیجه کمکشان. ببینید مردم، این همه جان محترم، این همه دانش‌آموز شهید، این همه داغ روی داغ، این همه مادر و پدر سرگردان، این همه عروسک بی‌مادر، این همه کتاب و دفتر خاک گرفته، این همه انشا‌های قشنگ ناتمام، این همه نقاشی‌های بی‌رنگ، این همه قصه نشنیده، این همه کتاب نخوانده و این همه بازی دفن شده، این همه آرزوی پرپر شده، و این همه غم انبار شده روی هم...
بله مردم این بود کمکشان...

بچه‌ها چقدر درس آخر را خوب اجرا کردید. بچه‌ها چقدر خوب نشان دادید که می‌شود دهه نودی بود و حماسه آفرید. بچه‌ها چه جانانه از دل این غم بزرگ، حق را به همه دنیا نشان دادید.

انتهای پیام/