میهن‌دوستان با پرچم‌هایشان دیوار صهیونیستی را لرزاندند

هم‌زمان با جلسات مذاکرات بین‌المللی، رژیم صهیونیستی و آمریکا با نقض تمام معیار‌های حقوق بشری و اخلاقی، حملاتی ویرانگر را علیه ایران آغاز کردند. در حالی که نخستین خشم خود را بر پیکر یک مدرسه دخترانه در شهر میناب خالی کردند و با شهادت انبوهی از دانش‌آموزان و معلمان، مرز‌های مظلومیت را در هم شکستند، نیرو‌های نظامی آنها با جسارتی تمام به مرز‌های ایران تجاوز کردند. اما واکنش مردم ایران، به‌ویژه در شهر اصفهان، نه ترس و لرز، که آتشین‌ترین شکل مقاومت بود. از پیاده‌روی‌های عظیم تا شعار‌های ایستادگی در چهارراه‌های شهر....!

کد خبر: ۸۱۶۷۵۹

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۵:۴۱

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از اصفهان، درمیان جنگ، شهر اصفهان، گنجینه‌ فرهنگی و هنری ایران، به صحنه‌ بزرگترین تجمع مردمی برای ابراز همدردی و مقاومت تبدیل شد. مردم این شهر، با وجود غم سنگین فقدان رهبر حکیم انقلاب، آیت‌الله خامنه‌ای، در خیابان‌ها به میدان آمدند. در گلستان شهدا، دو دختر جوان با هوشیاری و جسارتی مثال‌زدنی، پشت خودرو‌های سواری ایستادند و تصاویر مقام معظم رهبری را پشت خودرو‌هایی که تمایل داشتند نصب و رنگ می‌کردند.

چهارراه‌های شهر، پاتوقی برای صلح و ایستادگی
از میدان آزادی گرفته تا تمام چهارراه‌های اصلی اصفهان، صحنه‌ راهپیمایی‌های مردمی بود. پرچم‌های سه‌رنگ ایران بر فراز سرها، و شعار‌های «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر اسرائیل» و «ما برای وطنمان می‌جنگیم» در فضا پیچیده بود. این تجمع‌ها نه تنها برای تسلی دادن به دل‌های سوگوار، بلکه برای اعلام اراده‌ مردم در برابر هرگونه تجاوز بود. در این مسیر، مساجد شهر، ایستگاه‌های پذیرایی مردمی را برپا کرده بودند که مردم با غذا‌های گرم و نوشیدنی، از هم‌نوازان خود و خانواده‌های شهدا استقبال می‌کردند. این همبستگی، روحیه‌ای متفاوت به صفوف مردم بخشیده بود.

یکی از جذاب‌ترین بخش‌های این راهپیمایی، حضور موتورسواران بود. گروهی از جوانان، با پرچم‌های ایران در تمام سطح شهر حرکت می‌کردند و با شعار‌های حماسی، پیغامی قاطع به دشمنان می‌فرستادند: اصفهان، شهر مقاومت است و هرگز تسلیم نخواهد شد. امروز در تاریخ معاصر ایران، گاهی یک «شهر» از مرز‌های جغرافیایی خود عبور می‌کند و به نمادی از «هویت ملی» تبدیل می‌شود. اصفهان، این نگینِ چهره‌ ایران، در روز‌های اخیر نه تنها به عنوان یک شهر، بلکه به عنوان یک «مکتب مقاومت» ظهور کرده است. آنچه در این روز‌های پرتنش رخ داده، فراتر از یک حرکت سیاسی یا نظامی صرف است؛ این، ظهور «فرهنگ مقاومت» در عمیق‌ترین لایه‌های روانی و اجتماعی جامعه است.

از میناب تا اصفهان
وقتی در «میناب»، یک مدرسه‌ دخترانه به آتش کشیده شد و خون پاکیزه‌ دانش‌آموزان بر زمین ریخت، دشمن تصور می‌کرد که با ترس، می‌تواند روحیه‌ ملت را بشکند. اما اشتباه بزرگی کرده بود. دشمن، «جنگ نرم» و «جنگ سخت» را با هم ترکیب کرد، اما فراموش کرد که در اصفهان، «مقاومت» ریشه در فرهنگ ۴۰۰ ساله‌ این شهر دارد. مردم اصفهان درک کردند که اگر امروز سکوت کنند، فردا نوبت به مدارس، مساجد و خانه‌هایشان خواهد رسید. مقاومت آنها، واکنشی طبیعی و فرهنگی به «نقض حرم» بود. وقتی پرچم ایران بر دوش موتورسواران در چهارراه‌های چهارباغ بالا رفت و پرچم‌های سیاه (به معنای سوگ) بر فراز گلستان شهدا برافراشته شد، در واقع پیام جهانی مقاومت فرستاده شد.

فرهنگ مقاومت؛ تار و پود هویت ملی
در اصفهان، مقاومت تنها به معنای تیراندازی یا پناه‌گیری نیست؛ مقاومت یعنی «هنرِ ایستادگی در برابر ظلم». وقتی مردم با وجود غم سنگین فقدان رهبر انقلاب، به جای نشستن در خانه، به خیابان‌ها می‌ریزند، این یعنی «فرهنگ ایثار» که در رگ‌های این شهر جاری است. مساجد اصفهان، که همواره کانون‌های فرهنگی بوده‌اند، اکنون به کانون‌های «جهاد تبیین» تبدیل شده‌اند. مردم در این مکان‌ها نه برای دعوا، بلکه برای همبستگی و ارائه‌ تصویر واقعی از «دشمن» و «دوست» جمع شدند.

نمادین‌سازی مقاومت
حضور موتورسواران در چهارراه‌های اصفهان، نمادی از «سرعت در عمل» و «حرکت بی‌وقفه» در برابر استکبار است. این گروه، با پرچم‌های ایران و شعار‌های «الله‌اکبر»، نشان دادند که حتی در زمان جنگ، نمی‌توان روحیه‌ی خلاق و پویای ایرانی را خاموش کرد. این تجمع‌ها، «مقاومت فرهنگی» را به صورت عینی و ملموس نشان دادند. وقتی مردم در میدان‌های شهر، با برنامه‌های فرهنگی، سخنرانی‌ها و پذیرایی‌ها هم‌نوا می‌شوند، در واقع در حال ساختن یک «دیوار محکومیت» در برابر دشمن هستند. این دیوار، از جنس سنگ و خاک نیست؛ از جنس «آگاهی» و «عزّت» است. مردم اصفهان به جهان آموختند که «جنگ» می‌تواند مرز‌ها را جابجا کند، اما نمی‌تواند «فرهنگ» را نابود کند. آنها نشان دادند که مقاومت، یک وظیفه‌ی اخلاقی است، نه یک اجبار سیاسی. وقتی مردم با پرچم‌های ایران، در برابر رژیم صهیونیستی و آمریکا ایستادند، در واقع از «حفظ تمامیت ارضی» و «احترام به مرز‌های فرهنگی» دفاع کردند.

اصفهان در این روزها، نمادی از «امید» است. امید به اینکه حتی در سخت‌ترین شرایط، فرهنگ ایرانی می‌تواند پیروز شود. مقاومت مردم اصفهان، نه فقط برای جنگیدن با دشمن، بلکه برای «زنده نگه داشتن» ارزش‌های انسانی و ملی است. امروز، اصفهان به جهان ثابت کرد که «مردم، بزرگترین ارتش» هستند؛ و این ارتش، با سلاح فرهنگ و ایمان، هرگز شکست نمی‌خورد.

انتهای پیام/