اهل فرهنگ در سوگ تقریظ‌های رهبر شهید

با شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی، بسیاری از مردم احساس یتیمی کردند؛ اما این فقدان برای اهل فرهنگ و قلم سنگین‌تر است. آنان که با تقریظ‌های او به نوشتن درباره قهرمانانی چون شهدا و ایثارگران دلگرم می‌شدند.

کد خبر: ۸۱۷۳۱۹

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۱:۲۱

گروه استان‌های دفاع‌پرس ـ «سید شهاب ابراهیمی حسینی» فعال رسانه‌ای؛ طبق آموزه‌های اسلامی هرگاه جمع یا جماعتی دچار فقدان از دست دادن کسی شوند؛ آیه ۱۵۶ سوره مبارکه بقره را تلاوت می‌کنند: «اِنّا لِله وَ اِنّا اِلَیهِ رجِعونَ (ما از آنِ خدا هستیم و به  سوى او بازمی‌گردیم)». اما این آیه برای من کارایی ندارد و مخاطبش من نیستم چراکه به سان کودکی هستم که از شدت خبری هولناک زبانش بند آمده و دوست ندارد باور کند که رهبر، مقتدا، مرجع تقلید و خلاصه خوبی‌های زندگی‌اش نه به مرگ طبیعی و در بستر بلکه با شهادت به دست اشقیای جهان، یعنی آمریکا و رژیم صهیونی، بار سفر بسته است.

من با تأسی به موسی کلیم (ع) و بعد از قریب به شش روز باید آیات ۲۵ تا ۲۸ سوره مبارکه طه را زمزمه کنم تا بلکه نطقم باز شود: «رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی. وَیَسِّرْ لِی أَمْرِی. وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِی. یَفْقَهُوا قَوْلِی (پروردگارا! سینه‌ام را [برای تحمّل وظیفۀ سنگین]گشاده گردان! و کارم را برایم آسان ساز! و گِره از زبانم بگشای! تا سخنم را بفهمند)».

آری؛ چه بخواهم و چه نخواهم باید زین پس، مثل بسیاری دیگر که در همان ساعات اولیه خبر شهادت رهبرم روحیه قوی و بالایی داشتند، بنویسم و بگویم: «آیت‌الله شهید سید علی خامنه‌ای».

تقدیر آیت‌الله شهید خامنه‌ای در روز ششم تیر ۱۳۶۰ این طور رقم خورد که از آن حادثه معروف مسجد ابوذز و بعد‌ها از ترور در نمازجمعه تهران؛ جان سالم به در برد و ذخیره‌ای باشد برای روز‌های حساس و مهم انقلاب اسلامی ایران؛ چه در دوران ریاست جمهوری و چه در دوران رهبری و زعامت مردم ایران. گرچه از قافله ۷۲ شهید حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر سال ۱۳۶۰ و یاران باوفایی، چون شهیدان رجایی و باهنر جا ماند، اما خداوند متعال در تقدیرش چنین نوشت که چهار دهه بعد و در حالی که جانباز تیر‌های نفاق بود؛ با ردای شهادت برود. به قول حاج صادق آهنگران؛ آه او از جنس نیاز بود و به همین خاطر مثل شهدای محراب یعنی آیات شهید قاضی طباطبایی، مدنی تبریزی، دستغیب، صدوقی و اشرفی اصفهانی و اصلاً همانند حبیب‌ابن مظاهر (سلام‌الله‌علیه) آسمانی شد.

شاید سِر باز شدن نطقم من در شب جمعه هفته‌ای که در ابتدایش؛ امام خامنه‌ای به شهادت رسید در این باشد که از یاد نبرم که رهبرم در شهادت هم حسینی بود و هم مانند نام و جدش علوی. چراکه او هم‌نام مولا امیرالمومنین؛ علی علیه‌السلام بود و درست مثل ایشان در ماه مبارک رمضان و با زبانی روزه شهد شهادت را نوشید.

گویا انقلاب اسلامی ایران برای رسیدن به آستانه ظهور امام عصر (عج)؛ همچون قیام امام حسین علیه‌السلام به یک سیدالشهدا نیاز داشت که این امر با شهادت سید علی خامنه‌ای فراهم شد!

همه با رفتن او احساس یتیمی کردند، اما از این به بعد فقدان و نبودش برای اهل فرهنگ سنگین‌تر خواهد بود، بخصوص آنانی که با تقریظاتش تشویق می‌شدند به نوشتن، آن هم برای قهرمانانی، چون شهدا و ایثارگران. از خود می‌پرسم که بعداز شهید خامنه‌ای آیا کسی هست که بر اساس سیره او تقریظ یا نظری بر این دست کتب داشته باشد؟ و اصلاً چه کسی لیاقت خواهد داشت داستان زندگی او را با ختم به شهادت تمام کند؟ چه کسی لایق تقریظ نوشتن بر زندگی نامه شهید خامنه‌ای خواهد بود؟

خوشا به حال خامنه‌ای عزیز که سعادت شهادت نصیبش شد. خوشا به حال  اساتید و قاریان ممتاز و بین‌المللی مصحف شریف کلام‌الله مجید که آخرین گروهی بودند که توانستند زائر آیت‌الله شهید خامنه‌ای در سال ۱۴۰۴ باشند. خوشا به حال دانش‌آموزان دختر شهید در میناب و بسیاری دیگر که در یک برهه از زمان با رهبر شهید انقلاب اسلامی ایران آهنگ شهادت کردند.

اما در این بین؛ دلم به حال آن دسته از شاعران، دانشجویان و سایر گروه‌های مردمی می‌سوزد که برای دیدار سالانه با آن پیر سفر کرده و فرزانه برنامه‌ریزی کرده بودند و امسال به واسطه جنایت مستکبرانی، چون اسرائیل و آمریکا از دیدار آن یار محروم شدند.

انتهای پیام/