دلنوشته حسن عبدلیان‌پور برای امام خامنه‌ای شهید؛ در آینده چند بار تا مرز دق کردن خواهیم رفت!

پدر شهیدم! دارم فکر می‌کنم ما فرزندانتان در آینده نزدیک چند بار تا مرز دق کردن خواهیم رفت! هر شب که از حماسه خیابان‌ها بازمی‌گردیم با انتظار اینکه تلویزیون را روشن کنیم و شما بدون عصا و ایستاده بعثت مردمتان را تبریک بگویید….

کد خبر: ۸۱۹۰۷۳

تاریخ: ۲۱ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۹:۱۵

به گزارش گروه جامعه دفاع‌پرس، «حسن عبدلیان‌پور»، رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضائیه در نامه‌ای دلنوشته‌گونه خطاب به امام شهید حضرت آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای، برنامه‌های این مرکز برای پیگیری بین‌المللی جنایت رژیم‌های تروریستی آمریکا و اسراییل را شرح داد.

متن پیام عبدلیان‌پور به این شرح است:

سلام آقاجان!

حالا دیگر دوهفته‌ای از اینکه شما را فقط توی قلب‌ها و قاب‌هایمان داریم گذشته است…

راستی!

آسمانی‌ها شما را چه صدا می‌زنند؟ آقا؟ نفس زکیه؟ سید خراسانی؟

نمیدانمِ، اما بگذارید من "پدر" صدایتان کنم…

پدر شهیدم! دارم فکر می‌کنم ما فرزندانتان در آینده نزدیک چند بار تا مرز دق کردن خواهیم رفت!

هر شب که از حماسه خیابان‌ها بازمی‌گردیم با انتظار اینکه تلویزیون را روشن کنیم و شما بدون عصا و ایستاده بعثت مردمتان را تبریک بگویید….

یا با این پرسش که آیا برای نماز عید فطر امسال می‌آیید یا نه

یا با این سوال که برای شعار سال ١٤٠٥ چه جمله و عبارتی را انتخاب می‌کنید؟

و من خوب می‌دانم تا مدت‌ها با هر کدام از فکر‌ها و سوال‌هایی که یک سمتش شما ایستاده‌ایدُ فرزندانتان ویران خواهند شد…

درست شبیه دیوار‌های حسینیه امام خمینی…

درست شبیه بیت…

و من که برای گرفتگی و خش صدایتان غصه می‌خوردم و هر بار محاسنتان کمی بلند و درهم می‌شد توی ذهنم بهم‌ریختگی‌شان را مرتب می‌کردم نمی‌دانم آوار موشک‌ها و تلاقیِ خاک و خون با تاب مو‌ها و صدای پدرانه و قامت استوارتان چه کرده است؟ اصلاً حقوق بین‌المللی که حق ما برای تماشای چشم‌ها و قامت سرو شما را به رسمیت نشناسد و از شنیدن بی‌وقفه صدای خسته‌تان حمایت نکند به چه درد می‌خورد؟

حقوق بین‌المللی که شورای امنیتش به‌جای محکوم کردن بمب‌ها و موشک‌ها، قطعنامه‌هایش را علیه ملتی صادر می‌کند که پرواز مظلومانه و دسته‌جمعی دختران مینابی به همراه بابای شهیدشان با زبان روزه‌دار را دیده و به فرهنگ و آینده و فرزندان و خاکش تعرض شده، حقوق نیست! ناحق مطلق است…!

و سازمان ملل‌اش گورستان حق و حقیقت و مسلخ صلح و قانون و پیمان‌های آزادگان جهان است!

حالا به یاد صحبت‌هایتان در آخرین دیدارمان درست بعد از جنگ دوازده روزه افتادم که وقتی با ریاست دانشمند دستگاه قضا به دیدنتان آمدیم فرمودید: "نکته اول همین مسئله پیگیری قوه قضائیه در محاکم حقوقی ــ چه محاکم حقوقی داخلی، چه محاکم حقوقی بین‌المللی ــ درباره رسیدگی به این جنایات اخیری است که انجام گرفته؛ این از آن کار‌های بسیار لازم و بسیار مهم است. ما در خیلی از قضایای قبلی در سال‌های گذشته باید این کار را می‌کردیم و کوتاهی کردیم؛ این دفعه کوتاهی نکنیم. اگر پیگیری این موضوع و مراجعه به دادگاه‌های بین‌المللی و حقوقی و همچنین دادگاه‌های داخلی، بیست سال هم طول بکشد، اشکال ندارد؛ باید این کار دنبال بشود. بایستی یقه جنایت‌کار گرفته بشود. "

و بعد تاکید کردید که: "بالاخره ممکن است یک دادگاه بین‌المللی را انسان متهم کند و واقع هم همین باشد که وابسته باشد به فلان قدرت؛ خیلی خب، یک روز این‌جور است، یک روز هم نیست؛ یک روز هم می‌بینید یک قاضی‌ای آنجا پیدا می‌شود که قاضی مستقلی است. این نکته اول که این قضیه را خیلی جدی بگیرید، خیلی با قوت، با هوشیاری کامل، با ملاحظه همه جوانب…"

و قضیه به همینجا ختم نشد! درست پانزده روز قبل از شهادتتان وقتی به بیت شریفتان فراخوانده شدیم و نزدیکانتان خبر دادند از ما انتظار برگزاری یک دادگاه نمادین برای جنایات رئیس دولت آمریکا را دارید باید می‌دانستیم که ما "امید" شما در تحقق عدالت و بازپس‌گیری حقوق پایمال شده ملت ایران شده‌ایم…

پدرشهیدم!

شعار سال بعد هرچه باشد ما تکلیفِ روشن خود را به آن خواهیم افزود! ما که برای تحقق شعار سال ١٤٠٤ شما دکترین و کتاب تعریف کرده بودیم و مطابق منظومه فکری و عملی پدر شهیدمان با اقدامات بین‌المللی، زمینه‌ساز اخذ رای تاریخی برای جنایتکاران صهیونیست شده بودیم و هر کجا سخنی بر زبانتان می‌آمد می‌دویدیم تا سخن ولی خدا بر زمین نماند؛ حالا از پدر خود دستور روشنی داریم که باید آن را تا هرچند سال که طول بکشد به سرانجام برسانیم!

و این روز‌ها بعد از بیعت با ادامه نور و خلف صالح پدر شهید و مظلوممان، و پیمانِ اطاعت بی‌چون و چرا از آن ولی خدا و تکیه‌گاه ملت؛ می‌دانیم که باید به دستورالعمل‌ها و شرح وظایف و تکالیفمان، خونخواهی شهادت مظلومانه پدرمان را نیز بیفزاییم…!

امروز با تاب مو‌های به خاک و خون آغشته و قامت استوارتان پیمانِ جان می‌بندیم که گریبان جنایتکاران را بگیریم و کابوسِ کسانی شویم که پدرمان را با فرزندان و سربازان و مردمان خونین بال و مظلومش از ما گرفتند و با اشک این مردمِ سوگوار خندیدند! نه در دادگاهی نمادین که در دادگاهی به‌شدت حقیقی! حتی اگر این خونخواهی بیست سال به درازا بیانجامد…

انتهای ‍پیام/ 119