یادداشت/

مردمی که خود «رهبر» شدند

در نخستین فرمان رهبری، یک نظریه سیاسی متولد شد: «امت‌رهبر». با چهار رکن: مردم به عنوان «نعمت جایگزین» پس از شهادت رهبر، اثبات عملی این نظریه در خلأ چند روزه قدرت، هشدار به مسئولان که کارآمدی‌شان به مردم گره خورده و دستورالعمل عملی برای تداوم این حضور.

کد خبر: ۸۱۹۷۵۳

تاریخ: ۲۴ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۵:۲۲

گروه استان‌های دفاع‌پرس از مازندران_«سیده معصومه حسینی»؛ شامگاه دهم رمضان ۱۴۰۴، معادله منطقه یکباره تغییر کرد. خبر شهادت رهبر عظیم انقلاب اسلامی آیت‌الله العظمی امام «سیدعلی حسینی خامنه‌ای» در حمله ترکیبی آمریکا و اسرائیل به تهران، نه فقط ایران که کل جهان را در شوک فرو برد.

دشمن ساعت‌شمار را انداخته بود برای فروپاشی؛ محاسبه کرده بود با حذف رأس هرم، کل هرم فرو می‌ریزد. اما چند روز بعد، معادلات نقش بر آب شد. مجلس خبرگان در شرایط جنگی، آیت‌الله العظمی امام «سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای» را به عنوان سومین رهبر انقلاب اسلامی انتخاب کرد و نخستین پیام ایشان که در حال تحلیل آن هستیم، پیش از آنکه در شرایط کنونی خطاب به فرماندهان نظامی یا مسئولان باشد، مستقیماً با «ملت» حرف زده است. این یک انتخاب تصادفی نبود. این اعلام یک نظریه سیاسی تازه بود.

تصور کنید کشوری در جنگ، بی‌رهبر مانده باشد. فرماندهی کل قوا شهید شده، دشمن در مرز‌ها می‌تازد و همه منتظرند ببینند جانشین رهبر شهید چه کسی است. در چنین لحظه‌ای، نخستین فرمان رهبر جدید چه باید باشد؟ دستور به سپاه و ارتش؟ جلسه امنیتی؟ اعلام آماده‌باش؟

اما رهبر انقلاب نمای دیگری را نشان داد بلافاصله بعد عرض، تسلیت پیام خود را به ملت اختصاص داد. با بزرگواری تمام اعتراف کرد: «برای بنده تکیه زدن بر جایی که محل جلوس دو پیشوای عظیم‌الشأن، خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید بوده کاری سخت است». بعد راه حل را فریاد زد: «تتمیم این فاصله تنها با استعانت از حضرت حق و یاری شما مردم ممکن است».

یعنی از همان اولین جمله، معادله را عوض کرد: مولفه اصلی برای تبلور رهبری قدرتمند پیش مردم و ملت است.

رهبر انقلاب دست می‌گذارد روی عمیقترین بخش پیامش: آیه «مَا نَنسَخْ مِنْ آیَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَیْرٍ مِّنْهَا أَوْ مِثْلِهَا» هشدار می‌دهد که خیال نکنید می‌خواهد خود را با امام شهید مقایسه کند. نه. هدف چیزی دیگر است: «توجه دادن به نقش بجا و پررنگ شما ملت عزیز است. اگر آن نعمت عظمی از ما سلب شد، به جای‌اش بار دیگر حضور عمارگونه ملت ایران به این نظام اعطا گشت».

اینجا یک انقلاب در نظریه سیاسی رخ می‌دهد:

نعمت عظمی: رهبری مانند امام خامنه‌ای با ۶۰ سال مجاهدت.

نعمت جایگزین: حضور «عمارگونه» مردم.

نتیجه: نعمت الهی نه فقط ادامه یافت، که در قالبی نو ظهور کرد.

مردم اینجا دیگر «تابع» نیستند. خود «آیه» و «نعمت» الهی‌اند. امام خمینی فرموده بود «مردم ولی نعمت ما هستند». امام شهید بار‌ها تکرار کرده بود «مردم صاحبان اصلی انقلابند». حالا رهبر انقلاب، این گفتمان را در میدان جنگ به نظریه‌ای عملیاتی تبدیل می‌کند.

اما این فقط حرف نیست. ایشان به روز‌هایی اشاره می‌کند که تازه پشت سر گذاشته‌ایم: «اثر واضح این مطلب در این چند روزی که کشور بدون رهبر و بدون فرمانده‌کل قوا بود دیده شد»؛ و بعد جمله‌ای که باید با طلا نوشت: «این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید».

این یعنی دشمن بداند: تو گمان کردی باشهادت رهبرانقلاب، ملتی را از پا درآوردی؟! غافل از اینکه این ملت خودش رهبر است. در غیاب رهبر، مردم عهده‌دار رهبری شدند و امتحان را با سربلندی پشت سر گذاشتند. امام خامنه‌ای شهید همیشه می‌گفت «قدرت اصلی از آن مردم است». حالا مردمی که در دوران ۳۶ ساله او رشد یافتند ثابت کردند این حرف، شعار نبوده.

وبعد هشداری که باید پشت میز همه نهاد‌ها قاب گرفت: «این را بدانید اگر قدرت شما در صحنه ظاهر نشود نه رهبری و نه هیچ‌یک از دستگاه‌های مختلف که شأن واقعی آنها خدمت به مردم است کارآیی لازم را نخواهند داشت»

در شرایط جنگ با آمریکا واسرائیل، این یعنی خط مقدم دفاع ملی نه در مرزها، نه در پایگاه‌های موشکی، که در «صحنه حضور مردم» است. اگر این صحنه خالی شود، همه تجهیزات بی‌اثر است.

در نخستین فرمان رهبری، یک نظریه سیاسی متولد شد: «امت‌رهبر». با چهار رکن:

مردم به عنوان «نعمت جایگزین» پس از شهادت رهبر.

اثبات عملی این نظریه در خلأ چند روزه قدرت.

هشدار به مسئولان که کارآمدی‌شان به مردم گره خورده.

دستورالعمل عملی برای تداوم این حضور.

شما تنها با یک رهبر جدید روبه‌رو نیستید. با ملتی روبه‌رویید که طعم «رهبری کردن» را چشیده و این طعم را فراموش نخواهد کرد. در روز قدس امسال، این ملت به صحنه خواهد آمد تا «عنصر دشمن‌شکنی» را فریاد بزند.

انتهای پیام/