مروری بر زندگینامه شهید «سید حسین حسینی اتراچالی»

بخشی از زندگی‌نامه شهید «سید حسین حسینی اتراچالی» به‌مناسبت سالروز شهادتش منتشر شد.

کد خبر: ۸۲۰۴۰۱

تاریخ: ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۹:۵۱

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از گلستان، شهید «سید حسین حسینی اتراچالی» ششم فروردین ۱۳۴۶، در روستای نومل از توابع شهرستان گرگان به دنیا آمد. پدرش حیدر و مادرش معصومه نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. طلبه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و سوم مهر ۱۳۶۴، با سمت بی سیم چی در جزیره مجنون عراق به شهادت رسید. پیکر وی مد تها در منطقه بر جا ماند و سال ۱۳۷۹ پس از تفحص، در گلزار شهدای امامزاده عبدالله شهرستان زادگاهش به خاک سپرده شد.

بسم الله الرحمن الرحیم

سوره مبارکه الصف آیه ۴

«إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذینَ یُقاتِلونَ فی سَبیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُم بُنیانٌ مَرصوص»

خداوند کسانی را دوست می‌دارد که در راه او پیکار می‌کنند گوئی بنایی آهنین‌اند

با درود بر خاندان رسالت و امامت، و درود بر خردمتگذاران راستین اسلام از زمان غیبت تاکنون، وصیت نامه‌ام را شروع می‌کنم.

پدر و مادرم؛ زمانیکه شما را به خاطر «الله» و «دین اسلام» و «کشور اسلامی» مان ترک کردم، روحم در میان شما پرواز میکرد، و هم اکنون که شهید شده‌ام روحم در میان شماست.

پدر و مادرم؛ شهادت ارثی است که از حسین بن علی (ع) به ما رسیده. این راهی است که همه ما باید برویم و چه بهتر فی سبیل الله باشد. راهیکه چه بکشیم و کشته شویم پیروزیم.

پدرم؛ مرا حلال کن که نتوانستم در طول ۱۸ سال عمرم زحمت‌های طاقت فرسایی را به خاطر من متحمل شدی. ادا کنم و نتوانستم فرزند شایسته‌ای برای شما باشم.

پدرم؛ اگر می‌خواهی از زحهماتی که برای من کشیده‌ای بهره ببری صبر پیشه کن و به شایعات گوش نکن، و قدر امام را بدان که بحق نائب امام زمان است؛ و سخنی با مادرم؛ مادرم نمی‌توانم بگویم که در مرگ من گریه نکنی. چون مادری، و برای فرزندت شب‌هایی طولانی نخوابیده‌ای و روز‌هایی در کنار گهواره من نشسته ایی؛ گریه کن. مادرم، گریه کن تا استکبار جهانی بداند که هر چند فرزندان این امت را از ما گرفته ولیکن مادرنشان زنده‌اند.

تا شهیدانی دیگر بپرورانند. گریه کن مادر، ولی نه آنطور که منافقین خوشحال بشوند، و همیشه به یاد خدا باش و خدا را در نظر بگیر. مادرم از اینکه فرزندی شایسته برایت نبودم طلب بخشش میکنم؛ و شما خواهرانم و برادرانم؛ امیدوارم مرا عفو نمائید، چون آن طور که باید برادر خوبی برای شما نبودم. خواهران و برادران؛ در مرگ من غم و اندوه خود راه ندهید، چون من راهی را رفته‌ام که عاشقش بودم و به مرگی از این دنیا رفتم که افتخارم و آرزویم بود؛ و کلمه‌ای با خویشان و همشهریان.

امام را، تنها نگذارید، اگر مسلمانید نماینده آن حضرت را یاری کنید، چون نماینده حضرت امام از امام فرمان میگیرد و به شایعات گوش نکنید.

والسلام علیکم و رحمه البرکاته/

سیدحسین حسینی فرزند حیدر؛ تاریخ تولد ۱۳۴۶ محل تولد؛ روستای نومل، وصیت نامه خود را در سلامتی کامل و با دست خود نوشته‌ام. /بیست و دوم اسفند

انتهای پیام/