چگونه می توانیم «مهدی باکری» باشیم!

در هیاهوی روزمرگی و فشارهای زندگی مدرن، گاه به شخصیت‌هایی برمی‌خوریم که فراتر از زمان و مکان، همچنان چراغ راهند. «مهدی باکری»، فرمانده دلاور لشکر ۳۱ عاشورا، یکی از این شخصیت‌های استثنایی است؛ نامی که با اخلاص، شجاعت و مسئولیتی بی‌مانند گره خورده است.

کد خبر: ۸۲۰۴۱۳

تاریخ: ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۰:۳۷

گروه استان‌های دفاع‌پرس ـ اردبیل: تصور کنید در دل عملیاتی نفس‌گیر، در صف طولانی غذا، فرمانده‌ای را می‌بینید که بی‌هیچ ادعایی، در کنار نیروهایش ایستاده است. این تنها یک تصویر نیست؛ این «مهدی باکری» است. او نه در جایگاه بلند فرماندهی، بلکه در قامت یک سرباز، در صف اول خدمت قرار می‌گرفت.

در روزگاری که «ظاهر» گاه بر «باطن» غلبه می‌کند، سیره باکری فریاد می‌زند: «اصالت در عمل است، نه در هیاهو». این اخلاصِ بی‌ریا، سرمشقی است که چگونه می‌توان در عین داشتن مسئولیت‌های بزرگ، از دام خودنمایی گریخت و تمرکز را بر خدمت واقعی گذاشت.

او به ما آموخت که بلندترین فریادها، گاه در سکوتِ عملِ خالص نهفته است.

«فرمانده در خط مقدم است»؛ این شعار نیست، بلکه تعریف «مهدی باکری» از مسئولیت بود. او از پشت میز فرماندهی دستور نمی‌داد؛ او خود در قلب آتش، در حساس‌ترین نقاط نبرد، حضور داشت. روایت‌های عملیات خیبر، هنوز طنین‌انداز حضور او در دل خطر است.

این حضور، تنها شجاعت نبود؛ تجلی عمیق «مسئولیت‌پذیری» بود. باکری به ما نشان داد که مسئولیت، بار سنگینی است که باید با تمام وجود پذیرفت و در سخت‌ترین شرایط، از آن شانه خالی نکرد. این همان رویکردی است که مدیران امروز، در مواجهه با بحران‌ها، بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمندند.

لحظات بحرانی، محکِ واقعی مدیران و افراد است. مهدی باکری در مواجهه با پیچیدگی‌ها، نه فلج می‌شد و نه سرزنش می‌کرد؛ او «تصمیم» می‌گرفت. تصمیماتی سنجیده، توأم با توکل به خدا. جمله تکان‌دهنده‌اش، «اگر امروز وظیفه‌مان را انجام ندهیم، فردا باید شرمنده‌ی خون شهدا باشیم»، پژواک درک عمیق او از «اهمیت زمان» و «مسئولیت تاریخی» است.

این سیره، به ما می‌آموزد که قاطعیت، نه از سرِ تکبر، که از عمقِ درکِ وظیفه برمی‌خیزد و در سکوتِ طوفان، می‌تواند مسیر تاریخ را دگرگون سازد. در جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل نیز، مواجهه با پیچیدگی‌ها، نیاز به همین روحیه قاطعیت، تصمیم‌گیری مسئولانه و عدم سرزنش دیگران دارد.

وظیفه‌شناسی در این شرایط، همچون دفاع از ارزش‌های اصیل، ما را ملزم به اقدام سنجیده و عمیق می‌سازد تا در برابر نسل‌های آینده شرمنده نباشیم.

آنچه مهدی باکری را به چنین شخصیتی بدل کرد، تنها جبهه‌های نبرد نبود؛ ریشه‌های عمیق‌تری وجود داشت. تربیت در دامان خانواده‌ای که «نگرانی از ترک دل مردم» را دغدغه اصلی خود می‌دانست، او را شکل داد.

این پیوند ناگسستنی میان خانواده و تربیت، یادآور آن است که چگونه بنیان‌های اخلاقی و مسئولیت‌پذیری، از همان دوران کودکی بنا نهاده می‌شوند.

مهدی باکری، تنها یک فرمانده شهید نیست؛ او یک «کلاس درس» سیار است. کلاسی که در آن، اخلاص، شجاعت، قاطعیت و مسئولیت‌پذیری، نه مفاهیم انتزاعی، بلکه درس‌های عملی آموخته می‌شوند. در دنیایی که نیاز به الگو‌های واقعی بیش از هر زمان احساس می‌شود، سیره «مهدی باکری» همچنان، چون نوری فروزان، راه را بر ما روشن می‌سازد.

او به ما یادآوری می‌کند که چگونه می‌توان، حتی در عصر مدرن، با تکیه بر ارزش‌های ناب، سربلند زیست و تاریخ‌ساز بود.

انتهای پیام/