یادداشت/ غلامرضا بنی‌اسدی

شهید دکتر علی لاریجانی؛ سلوک عقل در میدان تصمیم ملی

در روزگاری که سیاست، بیش از آنکه میدان گفت‌و‌گو باشد، عرصه جدل شده و تصمیم‌ها گاه زیر سایه‌ی هیجان می‌روند، لاریجانی با منش آرام، اما محکمِ خود، یادآور دوران تفکر در تصمیم بود.

کد خبر: ۸۲۰۷۶۴

تاریخ: ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۳:۴۷

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «غلامرضا بنی‌اسدی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ در سپهر سیاست ایران، چهره‌هایی بوده‌اند که با هر تغییر دولت یا چرخش گفتمان، جایگاه‌شان نه فرو ریخته و نه برساخته موج بوده است؛ بلکه در متن عقلانیت ملی استوار مانده‌اند. شهید دکتر علی لاریجانی از این دست شخصیت‌هاست؛ سیاستمداری که اگر بخواهیم او را در یک جمله تعریف کنیم، باید گفت: نماد تعادل میان نظریه و عمل در تصمیم‌سازی نظام.

در روزگاری که سیاست، بیش از آنکه میدان گفت‌و‌گو باشد، عرصه جدل شده و تصمیم‌ها گاه زیر سایه‌ی هیجان می‌روند، لاریجانی با منش آرام، اما محکمِ خود، یادآور دوران تفکر در تصمیم بود. – دریغا که فعل‌ها را باید به زمان ماضی بنویسم- او نه از جنس تندروان بود که بر موج عواطف سوار شوند، و نه از جنس بی‌طرفان سرد که از کناره به عقل نصیحت کنند؛ بلکه در معادله قدرت، سهم عقل و تجربه را به درستی بازتعریف می‌کند.

شهید لاریجانی، در دوران مسئولیت‌های راهبردی‌اش ــ از ریاست سه‌دوره‌ای مجلس شورای اسلامی تا دبیر شورای عالی امنیت ملی ــ و چه در موقعیت‌های کمتر علنی، اما مؤثر، لاریجانی همواره کوشیده است میان مصلحت نظام و منطق نهاد‌ها پل بزند؛ پلی که اگر فرو بریزد، تصمیم‌گیری ملی به جزم و انفعال می‌رسد.

او «اهل گفت‌و‌گو» بود و این واژه، در قاموس سیاست ایرانی، مفهومی گران‌سنگ است. گاهی گفت‌و‌گو به ظاهر ساده می‌نماید، اما در حقیقت نیازمند شجاعت فکری است؛ شجاعتی برای شنیدن «دیگری». لاریجانی بار‌ها نشان داد که شنونده‌ی صبور و گوینده متین در ساختار قدرت بود؛ همان خصیصه‌ای که موجب شده نقش او در حل و فصل بسیاری از گره‌های میان قوه‌ها و نهاد‌های حاکمیتی، برجسته باشد.

شخصیت او را نمی‌توان صرفاً در قالب‌های جناحی گنجاند. گرچه از بطن جریان اصول‌گرایی آمده است، اما در کارنامه‌اش نشانه‌های روشنی از اعتدال در اندیشه و رفتار سیاسی وجود دارد. این اعتدال، نه به معنای بی‌موضعی، بلکه به معنای وفاداری به منافع بلندمدت کشور فراتر از تفسیر‌های گروهی است.

در جهان پرالتهاب امروز، سرمایه‌ی اصلی نظام‌های سیاسی، شخصیت‌هایی‌اند که بتوانند توازن را نگاه دارند؛ نه به قیمت سکون، بلکه با قدرت عبور از بحران‌ها. لاریجانی، با پشتوانه‌ی اندیشه‌ی فلسفی و تجربه‌ی اجرایی، یکی از ستون‌های این توازن در نظام تصمیم‌گیری ملی بود.

هرگاه فضای عمومی کشور به گفت‌وگوی عقلانی میان جریان‌ها نیاز داشت، نام او دوباره با احترام شنیده می‌شد؛ چون در ذهن جامعه، لاریجانی بیش از آنکه چهره‌ی سیاسی باشد، نماد تفکر نهادی در سیاست ایران بود. در زمانه‌ای که سیاست گاه از منطق فاصله می‌گیرد، زیست فکری و کنش عقلی امثال دکتر لاریجانی نه فقط یک ضرورت، بلکه ضمانت تداوم عقلانیت در تصمیم ملی است. ضرورتی که باید در ادامه راه او و در قامت چهره‌های منطقی و اهل گفت‌و‌گو، پی گرفت. ما امروز در میانه جنگ به کسانی نیاز داریم که با صلابت رفتار، مهارت گفت‌و‌گو را به خدمت گیرند و از میانه آتش راهی به سوی سلامت برای ایران و ایرانی باز کنند.

انتهای پیام/