پرواز کودک چهار روزه در آتشِ آمریکا؛ ایستادگی تا پای جان میراث کربلاست

تصورِ آن طفلِ معصوم که هنوز طعمِ آغوشِ مادر را به خوبی نچشیده و نوایِ لالاییِ او را نشنیده، ناگهان در میانِ شعله‌هایِ خشم و قساوت، پرپر می‌شود؛ تصویری است که هر وجدانِ بیداری را به درد می‌آورد.

کد خبر: ۸۲۲۰۱۷

تاریخ: ۰۳ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۱:۳۶

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از رشت، در میانِ تمامِ روایت‌های تلخ و دردناکِ تاریخ، گاه واقعه‌ای رخ می‌نماید که قلبِ سنگیِ زمان را نیز به لرزه در می‌آورد؛ شهادتِ کودکِ چهار روزه در اراک، داستانی است که نه تنها اشک، که خونِ دل از چشمِ هر انسانی جاری می‌سازد.

تصورِ آن طفلِ معصوم، که هنوز طعمِ آغوشِ مادر را به خوبی نچشیده و نوایِ لالاییِ او را نشنیده، ناگهان در میانِ شعله‌هایِ خشم و قساوت، پرپر می‌شود؛ تصویری است که هر وجدانِ بیداری را به درد می‌آورد.

طفل چهار روزه هنوز حتی معنایِ زندگی را نمی‌دانست و جز پاکی و معصومیت، چیزی به دنیا نیاورده بود، چگونه توانست قربانیِ این همه جنایت شود؟!

این خونِ ناچکیده، گواه مظلومیتِ محض است. این طفلِ چهار روزه، نمادِ تمامِ بی‌گناهانی است که در هر کجایِ این جهان، قربانیِ جنگ، نفرت و خشونت می‌شوند.

شهادتِ او، فریادی است در سکوتِ شب که از اعماقِ جانِ بشریت برمی‌آید و خواهانِ عدالت و انسانیت است. این شهادتِ مظلومانه، تلنگری است به ما، تا در برابرِ این حجم از قساوت بی‌تفاوت نمانیم.

باید صدایِ این فرشتهٔ کوچک باشیم و از خونِ ناحقِ او پلی بسازیم به سویِ جهانی امن‌تر و انسانی‌تر. باشد که این اشک‌ها، این دردها، این مظلومیت‌ها، روزی به پیروزیِ حق و نابودیِ ظلم بینجامد.

در طول تاریخ پرافتخار ایران، ایثارگران بسیاری از خردسال و نوجوان و جوان تا رهبران بزرگ، در راه سربلندی این سرزمین جان باخته‌اند.

این ملت، که ریشه‌هایش در عاشورا تنیده شده، هرگز در برابر ظلم سر خم نخواهد کرد.

شهادت عزیزان، شاید برای دشمنان شکستی باشد، اما شعله مقاومت را در دل این ملت حسینی فروزان‌تر می‌کند.

ایستادگی تا پای جان، میراث کربلاست و تا زمانی که این پرچم در دست ملت است، هیچ ظلمی قادر به خاموش کردن نور مقاومت نخواهد بود چرا که اینان پیروان امام حسین (ع) هستند، ملتی که تا پای جان ایستاده است.

گزارش از: هما اکبری

انتهای پیام/