امسال سال پیروزی است

مجری تلویزیون از این روز‌های جنگ و بمباران نوشت و اینکه علیرغم همه اتفاقات امسال سال پیروزی است.

کد خبر: ۸۲۳۲۱۰

تاریخ: ۰۹ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۹:۱۸

به گزارش گروه فرهنگ دفاع‌پرس، وحید رونقی مجری رادیو و تلویزیون در یادداشتی از لحظه سال تحویل با زیرصدای پدافند نوشت و اینکه این سال به زعم او سال پیروزی است.

متن این یادداشت را در زیر می‌خوانید:

«ایران را این روزها، جور دیگری دوست دارم. گویی بیش از هر زمان دیگری برای فرزندانش مادری می‌کند، و فرزندانش رشیدتر از هر همیشه، خدمتگزار مادرند.

بعد از غروب، این خیابان‌های شلوغ، درست زیر بمباران اهریمن حکایت غریبی دارند. این روز‌ها در خیابان‌ها نگاهمان بیش از گذشته به هم گره می‌خورد و همه با یکصدا عزت این خاک را فریاد می‌زنیم. ما در این خاک ریشه داریم. همه فرزندان این خاکیم؛ و امروز دل‌هایمان به یاد آورده‌اند که برای تپیدن، بهانه‌ای بزرگ‌تر از خود دارند. مردمی که می‌خواهند فریاد بزنند که هر کدامشان یک ایران در دل دارند.

لحظه‌ی تحویل سال ۱۴۰۵ را در کنار مردم گذراندم. میان کسانی که شاید حتی اسم هم را ندانیم، اما حال هم را خوب می‌فهمیم. در آن غروب نارنجی خوشفام که «حوّل حالنا» می‌خواندیم. با صدای پس زمینه پدافندی که آغاز سالی متفاوت را نوید می‌داد. این سال، سال پیروزیست. یادآور عهدی نانوشته میانمان که «هر چه باشد، با هم از پسش برمی‌آییم».

ایران و ایرانی این روز‌ها قوی‌تر از همیشه است. قدرتش در سلاح و آمار و ارقام نیست. در دل‌هایی است که هنوز برایش می‌تپد، در جوانانی است که هنوز رؤیا دارند و دعای خیر مادران این سرزمین بدرقه راهشان شده است. در مردمی که با وجود تمام تفاوت‌ها، ایستادن کنار یکدیگر را به خوبی آموخته‌اند.

ایران به فرزندانش افتخار می‌کند. به آنها که می‌سازند، به آنها که می‌مانند و به آنها که حتی در سکوت، بار این سرزمین را به دوش می‌کشند.

فرزندان ناخلف وطن هم، هر کجای دنیا که باشند، پسران و دختران این خاکند. آنها که شاید «ندانند» یا شاید «نخواهند» بدانند، راهی که می‌پیمایند آنها را از این خاک دورتر و دورتر می‌کند. اما شگفت آنجاست که آنها هم فرزند همین خاکند. هیچ‌کس بیرون از این خانواده نیست.

ایران، این روزها، ترکیبی عجیب از درد و زیباییست. در دل همین نگرانی‌ها و در میان خبر‌هایی که گاه سنگین‌اند، لبخند‌های بی‌دلیل را نمی‌توان ندید. این روز‌ها در کنار درد، زیبایی هم هست. شاید حقیقتِ ایران، دقیقاً در همین کنار هم بودنِ این دو معنا پیدا می‌کند. در اینکه این مردم، با همه خستگی‌ها، هنوز هم مهربان‌اند. در اینکه حتی وقتی دل‌ها نگران است، چراغ امید روشن است.

تا بوده همین بوده که ایران از دل سختی‌ها، لحظه‌های روشن ساخته است؛ و آینده ... آینده‌ای که روشن است. آینده‌ای که همین امروز، از کنش‌های کوچک ما ساخته می‌شود. از این کنار هم ماندن‌ها.

همین حالا که این چند خط را می‌نویسم، بمباران، در‌های خانه را به لرزه درآورده. ولی من مردمی را می‌بینم که مقاومند و در خیابان‌ها حضور دارند. ایران، با همه زخم‌هایش، هنوز زیباست و آینده روشن، پیش روی اوست. نگاه به این روز‌های خاکستری نکنید، که ایران سیمرغ‌وار از دل این خاکستر برخواهد خاست.»

انتهای پیام/ 121