یادداشت/

وقتی خیابان‌ها روایتگر سوگ و همبستگی می‌شوند

در شب‌هایی که بار اندوه سنگین‌تر از تحمل تنهایی است، خیابان‌های شهر به صحنه حضور مردم و خانواده‌هایی تبدیل شده که با کنار هم بودن، سوگ و همدلی خود را در حافظه جمعی شهر ثبت می‌کنند.

کد خبر: ۸۲۳۷۲۰

تاریخ: ۱۲ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۱:۲۲

به گزارش دفاع‌پرس از البرز، «حامد منیعی»، فعال رسانه‌ای در یادداشتی آورده است: در دل شب‌های شهر، عزم مردمانی استوار است که خیابان را ترک نمی‌کنند. این حضور، نشان از پیوند عمیق آن‌ها با سرزمین و آرمان‌هایشان دارد. در این شب‌های پرالتهاب، قلب‌ها برای سربازان غیور ایران، آکنده از دعای خیر و سربلندی است.

پرچم پرافتخار ایران که بر فراز خیابان‌ها به اهتزاز درمی‌آید، نمادی از اتحاد و ایستادگی است. در این میان، قدرت دفاعی کشور، چونان موشک‌هایی است که بر فراز افق‌های استکبار جهانی، پیام اقتدار را طنین‌انداز می‌کند. این اراده‌ جمعی، تجلی روحیه‌ تسلیم‌ناپذیری است که همواره چراغ راه ملت ایران بوده است.

در روزهایی که بار غم، سنگین‌تر از تحمل تنهایی است، مردم راهی به‌جز جمع شدن نمی‌شناسند. شب‌های اخیر، شهر ما شاهد صحنه‌هایی بوده است که گویی خیابان‌ها، نقش صحن آیینی را بازی می‌کنند؛ جایی که حضور، خود، معنایی عمیق‌تر از هر فریادی دارد.

وقتی داغ فقدان شخصیتی که برای بسیاری، نماد راه و رسم زندگی بوده، بر دل‌ها می‌نشیند، انسان‌ها در خانه‌ها حبس نمی‌شوند، گویی نیرویی نامرئی آن‌ها را به سمت خیابان می‌کشاند؛ خیابان‌هایی که دیگر صرفاً مسیری برای عبور نیستند، بلکه مکانی برای «بودن» در کنار هم می‌شوند.

نکته‌ قابل تأمل، حضور گسترد‌ه‌ خانواده‌ها در این شب‌هاست؛ نسلی که خاطره می‌سازد و خاطره را به نسل بعد منتقل می‌کند. کودکان در کنار والدین، زوج‌های جوان و حتی سالمندان، همگی در این پیاده‌روی خاموش و پرمعنا سهیم‌ هستند.

این حضور خانوادگی، فراتر از یک واکنش احساسی آنی است؛ پیامی روشن از اهمیت پیوندهای اجتماعی و انتقال ارزش‌ها در دل اندوه است. هر قدم این خانواده‌ها، استواری جامعه را در مواجهه با فقدان، فریاد می‌زند؛ فریادهایی که خاموش نمی‌شوند، بلکه جاری می‌شوند.

در میان ازدحام جمعیت، گاه صداهایی بلند می‌شود؛ نه فریاد اعتراض، بلکه آوای قلبی که می‌خواهد در این غم، تنها نباشد. این فریادها، ترجمان دل‌تنگی‌ها و تلاش برای سبک‌کردن بار اندوهی است که در سکوت خانه، خفه‌کننده می‌شود.

این صداها، فارغ از آن‌که چه کسی یا چه کسانی را مخاطب قرار داده‌اند، در حافظه جمعی شهر ثبت می‌شوند؛ پژواک حیات عاطفی جامعه‌ای که حتی در سوگ نیز، خود را فراموش نمی‌کند. برخلاف تصورِ رایج از «تنگه» به‌عنوان محلی برای فشردگی و گذار، خیابان‌های این شب‌ها، پهنه‌ای برای «حضور» شده‌اند.

حضور انسان‌هایی که با درک متقابل، در کنار هم، معنایی بزرگ‌تر از خود می‌سازند. این حضور، نشان از بلوغ اجتماعی دارد؛ درکی که می‌گوید در لحظات سخت، همراهی، گمشده‌ اصلی است. این شب‌ها، یادمان می‌آورد که جامعه، تنها مجموعه‌ای از افراد نیست، بلکه شبکه‌ای از احساسات و خاطرات مشترک است.

خیابان‌هایی که نور چراغ‌ها و حضور آدم‌ها آن‌ها را زنده نگه داشته، بیش از هر زمان دیگری، معنای «با هم بودن» را فریاد می‌زنند و این، خود، بزرگ‌ترین سرمایه یک ملت در مواجهه با هرگونه فقدان است. سوگواری در چنین شب‌هایی، نه نشانه ضعف، بلکه تجلی حیات واقعی است؛ نشانه‌ای از پایداری، استواری و عشق بی‌پایان ما به سرزمین و آرمان‌هایمان.

در دل این شب‌ها، عزم استوار مردمانی که خیابان را ترک نمی‌کنند مشهود است؛ حضورشان، پیوند عمیق با سرزمین، آرمان‌ها و باورهایشان بوده و در این شب‌های پرهیاهو، قلب‌ها به درخواست سربلندی ایران، آکنده از دعای خیر و امید است. پرچم پرافتخار ایران بر فراز خیابان‌ها، نماد اتحاد و مقاومت و نشان از روحیه‌ای تسلیم‌ناپذیر بوده که همواره چراغ راه این ملت مقاوم بوده است.

انتهای پیام/