تهدید «بازگرداندن به عصر حجر» باید در دادگاه کیفری بین‌المللی بررسی شود

استاد حقوق بین‌الملل استان کردستان با اشاره به تهدیدات اخیر علیه زیرساخت‌های حیاتی ایران و بکارگیری عباراتی مانند «بازگرداندن به عصر حجر» گفت: چنین اظهاراتی نه‌تنها خارج از عرف دیپلماتیک است، بلکه در صورت تحقق، نقض صریح اصول بنیادین حقوق بشردوستانه و قابل پیگرد در دیوان بین‌المللی کیفری خواهد بود.

کد خبر: ۸۲۴۸۹۶

تاریخ: ۱۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۲:۴۲

به گزارش دفاع‌پرس از کردستان، «شاهو جعفری» استاد دانشگاه حقوق بین‌الملل کردستان، روز یکشنبه با تحلیل ابعاد حقوقی تهدید دشمن آمریکایی-صهیونی به حمله علیه زیرساخت‌های حیاتی ایران، اظهار داشت: این‌گونه اظهارات حتی در سطح مقامات میان‌رده سیاسی نیز قابل پذیرش نیست، چه رسد به مقامات عالی‌رتبه مهم چون ریاست جمهوری و از منظر حقوق بین‌الملل یک «تهدید» تلقی می‌شود.

وی افزود: این تهدید فراتر از نقض اصل منع توسل به زور مندرج در بند چهار ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد است چرا که به‌طور مشخص زیرساخت‌هایی را هدف قرار می‌دهد که حیات و معیشت میلیون‌ها انسان به آن وابسته است.

این استاد حقوق بین الملل دانشگاه کردستان ادامه داد: تهدید یا اقدام علیه زیرساخت‌های حیاتی مانند آب، برق و انرژی، با اصول حقوق بشردوستانه بین‌المللی، به‌ویژه کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو ۱۹۴۹ و پروتکل الحاقی اول ۱۹۷۷، در تعارض آشکار قرار دارد بر اساس این اسناد، اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی و ممنوعیت حمله به اموال غیرنظامی از اصول بنیادین محسوب می‌شود.

جعفری بیان کرد: هرچند در اسناد کلاسیک حقوق بین‌الملل مقررات صریحی درباره زیرساخت‌های حیاتی وجود ندارد و این خلاء در این اسناد وجود دارد، اما اصول کلی حاکم بر مخاصمات مسلحانه، امکان انتساب مسئولیت بین‌المللی به دولت‌ها و حتی مسئولیت کیفری به عاملان چنین اقدامات را فراهم می‌کند.

وی ادامه داد: از جمله اصول موجود در اسناد مذکور اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیر نظامی و همچنین ممنوعیت تعرض به اموال غیر نظامی که در مواد ۴۸ و ۵۲ پروتکل اول سال ۱۹۷۷ الحاقی به کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو به آنها اشاره شده است.

این حقوقدان با اشاره به اساسنامه دیوان بین‌المللی کیفری گفت: طبق ماده هشت این اساسنامه، حمله به اهداف غیرنظامی که منجر به تحمیل رنج غیرضروری، گرسنگی یا محرومیت از خدمات حیاتی برای غیرنظامیان شود، مصداق جنایت جنگی است.

وی اضافه کرد: حمله به زیرساخت‌های آب آشامیدنی می‌تواند دسترسی میلیون‌ها نفر به آب سالم را قطع کند و هدف قرار دادن نیروگاه‌های برق نیز موجب اختلال گسترده در خدمات درمانی، حمل‌ونقل و تامین مواد غذایی می‌شود که پیامد‌های انسانی گسترده‌ای در پی دارد.

جعفری با اشاره به برخی نمونه‌های عینی افزود: در جریان جنگ غزه، زیرساخت‌های حیاتی از جمله مراکز درمانی و انرژی به‌طور گسترده هدف قرار گرفتند که پیامد آن تعطیلی بخش عمده‌ای از بیمارستان‌ها و افزایش تلفات غیرنظامیان بود همچنین این اقدامات مبنای طرح دعوای آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در دیوان بین‌المللی دادگستری قرار گرفت.

وی همچنین به تحولات جنگ اوکراین اشاره کرد و گفت: در این جنگ نیز طرفین بار‌ها زیرساخت‌های حیاتی یکدیگر را هدف قرار داده‌اند؛ از جمله حملات به نیروگاه‌ها و پالایشگاه‌ها که با واکنش و محکومیت نهاد‌های بین‌المللی همراه بوده است.

انتهای پیام/