یادداشت/ عصمت دهقانی

چفیه‌ای به وسعت آسمان

اینجا چفیه‌ای به وسعت آسمان باز است که در گذر لحظه‌ها زخم‌ها را یکی یکی می‌بندد.

کد خبر: ۸۲۵۰۷۴

تاریخ: ۱۷ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۴:۱۸

گروه استان‌های دفاع‌پرس لرستان- عصمت دهقانی؛ «ایران حرم است» و برای همین صدای «یا حسین» و «یا زهرا» از نقطه به نقطه خاکش به گوش می‌رسد.

اینجا چفیه‌ای به وسعت آسمان باز است که در گذر لحظه‌ها زخم‌ها را یکی یکی می‌بندد. این با واژه‌ها در گیر احساس است و هوایش بوی عشق می‌دهد. انگار در قربت این دیار کسی روضه بقیع خوانده است که از هر وجبش بوی بهشت بلند می‌شود.

بعد از دفاع مقدس هشت ساله، به ظاهر غبار جنگی که همه کشور را درگیر کند، فرو نشسته بود، اما در جنگ ۱۲ روزه و حالا هم در جنگ رمضان، دیدیم که دشمن هر لحظه در کمین است و هر لحظه به نوعی حمله ناجوانمردانه خود را تکرار می‌کند. اما نه این همه ماجرا نیست.

در روزگاری نه چندان دور محل شهادت را در جبهه‌های جنگ می‌جستیم، جایی در فکه یا شلمچه و یا ارتفاعات کردستان.

اما حالا در دل شلوغ‌ترین نقطه شهر، در یک تولیدی در روستا در حوالی شهر و یا در جاده‌ای در حال گذر، دردناکتر از آن وقتی که می‌گویند گرای این مناطق و اشخاص را افرادی به ظاهر هم وطن داده‌اند.

گفتم هم وطن! دلم به سوی مدینه پر کشید از بی‌بصیرتان تاریخ از اهل کوفه که علی را تنها گذاشتند.

امان از وطن فروشانی که دلشان را به دلار‌های سیاه اجننی خوش کرده‌اند. اما این تمام ماجرا نیست؛ این روی سیاه مسئله را رها می‌کنم و می‌خواهم به آن نقطه درخشانی فکر کنم که خون غیرت را در میان رگ‌های جوانان سرزمینم به جوش آورده است و شب و روزشان را وقف راه اسلام می‌کنند، پوزه دشمن را به خاک می‌مالند، بساط بی‌غیرتی را از دل خیابان‌ها بر می‌چینند و اجازه نمی‌دهند در دل خانواده‌های این دیار آب از آب تکان بخورد. سکوت شب‌ها را طوری شجاعانه می‌شکنند که دنیایی در برابر این استقامت سر تعظیم فرود می‌آورد.

چقدر دلمان قرص می‌شود وقتی حماسه مردان و زنانی از تبار کربلا را می‌بینیم. اینها اگر در کنار خیمه‌های امام حسین (ع) نیز بودند، پروانه وار برگرد شمع وجود اهل بیت (ع) می‌سوختند، اما اجازه نمی‌دادند گردی به دامن کودکان عاشورایی بنشیند.

انتهای پیام/