ترامپ چگونه می‌تواند از جنگ منطقه‌ای ایران پیروزی راهبردی به دست بیاورد؟

اندیشکده واشنگتن مدعی است که اگر آمریکا بتواند دو مورد مهم یعنی بازگشایی تنگه هرمز و خارج کردن مواد هسته‌ای غنی‌شده ایران را محقق کند، در این صورت پایان سریع جنگ می‌تواند به یک برد راهبردی برای واشنگتن تبدیل شود.

کد خبر: ۸۲۶۳۸۳

تاریخ: ۲۲ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۱:۵۱

به گزارش گروه بین‌الملل دفاع‌پرس، اندیشکده واشنگتن در مطلبی به نویسندگی «دنیس راس» به بررسی شرایط جمهوری اسلامی ایران و آمریکا پس از اعلام آتش‌بس موقت میان دو کشور پرداخت. دنیس راس در این یادداشت با اشاره به اعلام «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا مبنی بر توقف دو هفته‌ای درگیری‌ها نوشت: «اعلام ترامپ درباره توقف دوهفته‌ای در درگیری‌ها برای رسیدن به توافق با ایران، ممکن است نویددهنده پایان این جنگ باشد. اینکه او در پست خود در «تروث سوشال» تأکید کرد پذیرش تعلیق بمباران ایران از سوی ما منوط به گشایش کامل، فوری و ایمن تنگه هرمز است، نشان می‌دهد این موضوع تا چه اندازه برای او اهمیت یافته بود. تنها چهارشنبه گذشته، او در سخنرانی‌اش گفته بود تنگه برای ما اهمیتی ندارد؛ چون نفتمان را از آنجا نمی‌گیریم. اما ظرف چند روز، ترامپ تغییر موضع داد و تهدید کرد اگر تنگه باز نشود، سراسر ایران را به ویرانی خواهد کشاند. او اکنون آشکارا می‌بیند که باقی ماندن کنترل تنگه در دست ایران و حفظ توانایی این کشور برای باج‌گیری از هر کشوری که از آن استفاده می‌کند، یک شکست راهبردی برای آمریکا در جنگ به دنبال خواهد داشت.»

دنیس راس در ادامه تاکید کرد: «مشخص نیست آمریکا و ایران، چگونه به یک توافق نهایی دست خواهند یافت. با توجه به اینکه ایرانی‌ها می‌گویند، آمریکا با شروط ایران برای این توقف موافقت کرده و ترامپ القا می‌کند، ایرانی‌ها در برابر اراده او عقب‌نشینی کرده‌اند؛ می‌توان با اطمینان گفت که فارغ از ژست‌های عمومی، تفاوت‌های عظیمی در تفسیر بند‌های توافق وجود دارد. درباره خود بازگشایی تنگه نیز روشن نیست ایرانی‌ها دقیقاً با چه چیزی موافقت کرده‌اند. آنها چهارشنبه هشدار دادند کشتی‌هایی که بدون اجازه تلاش کنند از تنگه عبور کنند، مورد حمله قرار خواهند گرفت.»

وی تصریح کرد: «دست‌کم مذاکرات آغاز خواهد شد، هرچند زیر ابر‌های تیره. ترامپ می‌تواند و احتمالاً خواهد توانست تهدید‌های خود را در صورت تعلل یا عقب‌نشینی ظاهری ایرانی‌ها از توافقات، از سر بگیرد؛ و این تهدید‌ها از سوی ایرانی‌ها نباید به‌سادگی نادیده گرفته شود: آمریکا همه نیرو‌های خود را در منطقه حفظ کرده و یقیناً می‌تواند دوباره حمله کند. اما به همان اندازه می‌توان گفت که موازنه وحشت همچنان برقرار است: ایرانی‌ها آماده‌اند در واکنش، به تأسیسات نفت، گاز و آب‌شیرین‌کن همسایگان خود حمله کنند و توانایی انجام چنین کاری را نیز دارند. حتی اگر تنها درصد کوچکی از موشک‌ها و پهپاد‌های ایرانی بتوانند از دفاع هوایی کشور‌های خلیج فارس بگذرند، آسیب بالقوه به ظرفیت‌های فرآوری نفت و گاز گسترده خواهد بود و برای مدتی طولانی قیمت‌های بالای انرژی را تحمیل خواهد کرد.»

دنیس راس در ادامه خاطرنشان کرد: «ترامپ بار‌ها اعلام کرده که آمریکا به اهداف نظامی خود شامل عقب راندن چشمگیر برنامه هسته‌ای ایران، موشک‌های بالستیک موجود آن و همچنین زیرساخت‌های صنعتی - دفاعی مرتبط دست یافته است. پرسش بزرگ در مذاکرات حول این خواهد بود که ایرانی‌ها چه چیزی دریافت خواهند کرد. آنها دست‌کم بر دریافت تخفیف تحریم‌ها اصرار دارند. طنز ماجرا اینجاست که ترامپ عملاً از قبل به رفع تحریم‌های نفتی ایران تن داده بود و اجازه می‌داد آنها نفت خود را صادر کنند تا قیمت‌های جهانی نفت بیش از حد بالا نرود. ایرانی‌ها احتمالاً خواهان رفع همه تحریم‌ها خواهند شد؛ نه فقط آنهایی که به فروش نفت مربوط است.»

وی با اشاره به موضوع هسته‌ای و ابتکار ترامپ در این مورد افزود: «مسئله هسته‌ای نیز همچنان بی‌پاسخ مانده است. ترامپ ممکن است پیشنهاد دهد که سوخت مورد نیاز برای نیروگاه‌های هسته‌ای ایران و تولید برق را تأمین می‌کند؛ مشروط بر اینکه ایرانی‌ها از غنی‌سازی دست بکشند. حتی اگر ایران این پیشنهاد را بپذیرد، علامت سؤال بزرگی درباره سرنوشت ۴۴۰ کیلوگرم مواد شکافت‌پذیر نزدیک به سطح تسلیحاتی و حدود ۱۸۰ کیلوگرم اورانیوم با غنای ۲۰ درصد باقی می‌ماند. اگر ایران همه این مواد را حفظ کند، حتی اگر فعلاً زیر آوار مدفون باشد، گزینه ساخت بمب را نگه خواهد داشت یا حتی احتمالاً در مقطعی به‌سوی آن شتاب کند.»

دنیس راس در نهایت تاکید کرد: «گزینه‌ای اندک بهتر شاید این باشد که اصرار شود ایران با استخراج همه این مواد و ارسال آنها به خارج از کشور موافقت کند. ترامپ مدعی است ایرانی‌ها با اجازه دادن به ما برای این کار موافقت کرده‌اند؛ اما ایرانی‌ها آن را انکار می‌کنند. الگوی احتمالی دیگر، توافقی است که دولت اوباما در سال ۲۰۱۳ به دست آورد و طی آن روسیه بخش اعظم سلاح‌های شیمیایی سوریه را از کشور خارج کرد. اما چنین توافقی یک نقطه‌ضعف جدی دارد: اجرای آن را به روسیه و ایران واگذار می‌کند و روسیه در اینجا نه میانجی بی‌طرف و نه میانجی امین است. این کشور مسلماً هر کاری از دستش برآید انجام خواهد داد تا ریسمانی برای نجات نظام ایران فراهم کند.»

انتهای پیام/ ۱۳۴