میدان ساعت؛ قلب تپنده شهر

اینجا مرکز تبریز است میدان ساعت؛ قلب تپنده شهر با مردمی که در خیابان های منتهی و دور از آن چون خونی در شریان های حیات آن جاری اند.

کد خبر: ۸۲۷۴۳۳

تاریخ: ۲۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۴۱

به گزارش دفاع‌پرس از آذربایجان شرقی، تقریبا ۲۰ دقیقه از ساعت ۲۰ گذشته سر خیابان می‌رسم سوار تاکسی شوم، هوا کمی سرد ملس است و خبری از تاکسی نیست، متوسل به گوشی و گرفتن تاکسی آنلاین می‌شوم.

تا تاکسی آنلاین برسد، ایستگاه اتوبوس می‌ایشان و به رفت و آمد مردم در این ساعت شب و خودرو‌های عبوری نگاه می‌کنم، هر کدام با پرچمی از ایران یا پرچم امام حسین (ع) در حال حرکتند.

صدای مداحی آرام آرام از جایی دور شنیده می‌شود، دقت که می‌کنم صدا از سمت موکب تقاطع خیابان پایین‌تر ایستگاه اتوبوس است.

تاکسی می‌رسد، سوار می‌شوم و ظرف چند دقیقه تاکسی بین خودرو‌های دیگر با ترافیکی کند، اما روان حرکت می‌کند، بیشتر خودرو‌ها یا پرچم دارند و یا تصویری از امام شهید روی شیشه پشتی خود، انگار مردم برای کاری متفاوت در حرکت هستند آن هم با گذشت ۴۵ روز از شهادت رهبرمان.

تاکسی پس از اولین چهارراه، مسیر خود را به سمت کمربندی پیش می‌گیرد، این سمت موکب دیگری پابرجاست و طلبه‌ای میکروفن به دست از مراجعه و استقبال افراد سالمند به پویش «جان فدا» می‌گوید، تاکسی رد شده و شنیدن ادامه آن ممکن نمی‌شود.

تقاطع کمربند میانی به ارتش دوباره حجم خودرو‌ها زیاد و پرچم دار هم زیاد دیده می‌شود، مسیری که به سمت ارتش و امتداد آن به میدان ساعت می‌رسد، محلی برای اجتماع و همبستگی مردم.

چراغ قرمز را رد می‌کنیم تا نزدیک باغشمال در میان انبوه خودرو‌ها با پرچم‌ها گم می‌شویم گویا کاروان خودرویی است.

چهارراه باغشمال به علت تجمع بسته است، تاکسی می‌پیچد و از سمت ۱۷ شهریور راه خود را می‌گیرد و می‌رود و من همچنان در میان این همه تصاویر دل انگیز حضور حماسی مردم در این ساعت از شب در می‌مانم.

از سمت کوچه مقصودیه به طرف خیابان بالاتر از عمارت ساعت که ماشین می‌پیچد، تعداد مردم از هر سمت و سو پرچم بر دوش، دست بچه در دست و شانه به شانه هم هر لحظه بیشتر می‌شود، پیاده می‌شوم تا شاید در میان این جمعیت استوار و عاشق کمی قدم بزنم.

تا موکب رسانه‌ای «امام شهید خامنه‌ای» محل قرار شبانه همکاران رسانه‌ای‌ام، چند قدمی باقی است با خودم می‌گویم اینجا مرکز تبریز است میدان ساعت؛ قلب تپنده شهر با مردمی که در خیابان‌های منتهی و دور از آن، چون خونی در شریان‌های حیات آن جاری‌اند.

یادداشت/ رقیه غلامی

انتهای پیام/