یادداشت/

هنرمندِ پاسدارِ حقیقت؛ خوانشی از اندیشه‌های شهید آوینی

آوینی هنر را ظرفیتی برای بیدار کردن امید و معنا می‌دانست؛ ابزاری برای بازگرداندن انسان به خویشتن و یادآوری اینکه در پس همه‌ی تلاطم‌ها، حقیقتی روشن و استوار وجود دارد. از این رو، هنرمند متعهد امروز می‌تواند با تکیه بر این اندیشه، رسالت خود را نه واکنش‌های لحظه‌ای، بلکه خلق آثاری ماندگار بداند؛ آثاری که ریشه در فهم درست از انسان، جامعه و حقیقت داشته باشد و توان آن را داشته باشد که به مخاطب «امکان ایستادگی» ببخشد.

کد خبر: ۸۲۷۶۵۳

تاریخ: ۲۷ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۲:۴۰

گروه استان‌های دفاع‌پرس_«روح الله ایرانمهر»؛ در روزگاری که جهان هر لحظه دستخوش هیاهو، بحران و آشوب‌های رنگارنگ است، در شرایطی که میهن عزیزمان، از سوی فرعونیان و سامری‌ها و قارون‌های زمان مورد هجمه‌ای ناجوانمردانه قرار گرفته، نقش هنرمند ــ به‌ویژه هنرمندی که نسبت خود را با حقیقت یافته ــ بیش از هر زمان دیگر برجسته می‌شود. شهید سیدمرتضی آوینی، به عنوان یکی از اندیشمندان اثرگذار حوزه هنر معاصر، هنر را ساحت انتخاب‌گر انسان‌های مسئول می‌دانست؛ انسان‌هایی که «پا به میدان مشاهده حقیقت» می‌گذارند و از مسیر آگاهی و تعهد، سخن خود را به جهان عرضه می‌کنند.

از منظر آوینی، هنر پیش از آنکه وسیله‌ای برای بیان فردی باشد، نحوه‌ای از دیدن است؛ تلاشی برای عبور از سطح ظاهر و کشف بنیان‌های عمیق‌تر زندگی. هنرمند به تعبیر او، «شاهد» است؛ کسی که آنچه را می‌بیند، به زبان اثر ترجمه می‌کند تا دیگران نیز در این مشاهده شریک شوند. این نگاه، رسالت هنرمند را فراتر از تولید زیبایی یا ساخت محصول فرهنگی می‌برد و او را در جایگاه پاسدار معنا و حقیقت می‌نشاند.

هنرمند متعهد در اندیشه آوینی، نه به معنای هنرمندی که به شعار یا هیجان تن بدهد، بلکه به معنای کسی است که از «آگاهی نسبت به زمانه» برخوردار است؛ کسی که می‌داند جهان چگونه در برابر انسان ایستاده است و هنر چگونه می‌تواند توان او را برای ایستادن، امید یافتن و معنا بخشیدن تقویت کند. آوینی باور داشت که هنر، هنگامی که ریشه در صدق و مسئولیت داشته باشد، تبدیل به «زبان روحانی انسان معاصر» می‌شود؛ زبانی که وظیفه‌اش تنها تصویر کردن واقعیت نیست، بلکه هدایت نگاه به سوی حقیقت است.

در چنین نگاهی، هنرمند نه صرفاً تولیدکننده اثر، بلکه حامل نوعی وظیفه انسانی و اخلاقی است. او باید مراقب باشد که اثرش چگونه بر جان مخاطب تأثیر می‌گذارد، چه تصویری از انسان ارائه می‌کند، و چه نسبتی با امید، آرامش و کرامت انسانی برقرار می‌سازد. آوینی بار‌ها تأکید می‌کرد که هنرمند، اگر حقیقت را بشناسد، ناگزیر در مسیر روشنایی گام برمی‌دارد؛ زیرا هنر راستین «در کسوت نور ظهور می‌کند» و هنرمندِ حقیقی به دنبال «آسایش تن» نیست، بلکه به دنبال «آرامش جان» است؛ آرامشی که با صدق، تعهد و روشن‌بینی حاصل می‌شود.

در زمانه‌ای که انسان‌ها در معرض اخبار نگران‌کننده، آشفتگی‌های فکری و فرسایش روح قرار دارند، هنر می‌تواند نقش ترمیم‌گر و شفابخش داشته باشد. آوینی هنر را ظرفیتی برای بیدار کردن امید و معنا می‌دانست؛ ابزاری برای بازگرداندن انسان به خویشتن و یادآوری اینکه در پس همه‌ی تلاطم‌ها، حقیقتی روشن و استوار وجود دارد. از این رو، هنرمند متعهد امروز می‌تواند با تکیه بر این اندیشه، رسالت خود را نه واکنش‌های لحظه‌ای، بلکه خلق آثاری ماندگار بداند؛ آثاری که ریشه در فهم درست از انسان، جامعه و حقیقت داشته باشد و توان آن را داشته باشد که به مخاطب «امکان ایستادگی» ببخشد.

در نهایت، از نگاه شهید آوینی، هنرِ متعهد نه محصول اجبار است و نه نتیجه هیجان؛ بلکه میوه طبیعیِ انسان آگاه، صاحب‌نظر و متکی به ارزش‌های درونی است. چنین هنری، در هر زمانه و در میان هر بحران، چراغی است که مسیر را روشن می‌کند. هنرمند متعهد، با الهام از این نگاه، می‌تواند در برابر پیچیدگی‌ها و تاریکی‌های عصر جدید، پیام‌آور صدق، آرامش، و معنایی باشد که انسان امروز بیش از هر چیز به آن محتاج است.

انتهای پیام/