یادداشت/ زهرا رزقی

قدرت گرفتن از دل تنهایی در نظام بین‌الملل

وقتی یک کشور در برابر یک اتحاد بزرگ قرار می‌گیرد و می‌بیند که تمام در‌های کمک خارجی به رویش بسته شده، اتفاق جالبی در درونش رخ می‌دهد.

کد خبر: ۸۲۸۴۸۶

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۸:۲۹

گروه استان‌های دفاع‌پرس‌- «زهرا رزقی» کارشناس ارشد روابط بین‌الملل؛ در دنیای سیاست بین‌الملل، قانون نانوشته «در نهایت، هیچ‌کس جز خودت به دادت نمی‌رسد.» وجود دارد.

در روز‌های اول، شاید همه از بیرون منتظر باشند که این سیستم تنها، خیلی زود تسلیم شود یا از هم بپاشد. اما اگر آن کشور بتواند شوک اولیه را رد کند، متوجه می‌شود که برای زنده ماندن، چاره‌ای جز بیدار کردن تمام توانمندی‌های داخلی‌اش ندارد. اینجا دیگر تنها بودن دربرابر یک ائتلاف جهانی یک نقطه ضعف نیست، بلکه به یک اجبار طلایی برای پیشرفت تبدیل می‌شود.

وقتی کشوری نتواند روی کمک دیگران یا خرید سلاح و تجهیزات حساب کند، مجبور است هر روز خودش راهکار جدیدی بسازد. این همان فرمول ساده، اما قدرتمند است:قدرت ملی = ظرفیت درونی × اراده

کشور‌های مهاجم فکر می‌کنند با فشار همه‌جانبه می‌توانند یک سیستم را خرد کنند، اما در واقعیت، دارند نقش یک «کوره آهنگری» را بازی می‌کنند. آنها با دستان خودشان، فلز وجودی آن کشور تحت فشار را داغ می‌کنند، چکش می‌زنند و در نهایت از آن یک شمشیر فولادی و آب‌دیده می‌سازند. هر روزی که یک سیستم بتواند بدون کمک گرفتن از دیگران روی پای خودش بایستد و نوآوری جدیدی رو کند، در حال تبدیل شدن به یک قدرت مستقل و غیرقابل پیش‌بینی است؛ قدرتی که دیگر نمی‌توان آن را با تحریم یا قطع کمک‌ها متوقف کرد.

انتهای پیام/