سازوکار «تولید کرامت» و «معماری عزت» در جمهوری اسلامی ایران

«تولید کرامت» در ایران پروژه‌ای تمدنی است که در آن رهبری، مردم و گفتمان در پیوندی منسجم، معنای جدیدی از قدرت ارائه می‌دهند که از درون انسان آغاز می‌شود و به یک هویت مستقل می‌انجامد.

کد خبر: ۸۲۹۷۶۶

تاریخ: ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۵:۵۵

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس - «رسول حسین ابوالسبح» نویسنده و پژوهشگر عراقی: کرامت سیاسی نه شعاری برای تریبون‌هاست و نه کالایی رسانه‌ای برای مصرف در بحران‌ها، بلکه محصول یک فرایند تاریخیِ انباشتی است که بر آگاهی تمدنی، اراده‌ای استوار و رهبری‌ای حکیمانه متکی است؛ رهبری‌ای که توانسته است ارزش‌ها را از سطح گفتار به عرصه واقعیت منتقل کند. از این منظر، تجربه جمهوری اسلامی ایران را می‌توان تلاشی آگاهانه برای «تولید کرامت» به‌مثابه یک ارزش سیاسی بنیادین دانست.

تمدن‌ها زمانی فرو می‌ریزند که روح خود را از دست بدهند؛ آن‌گاه که معنا، که نیروی تداوم‌بخش آنهاست، فرسوده شود، شکست، پیش از آن‌که در میدان‌های نبرد رخ دهد، در ساحت اراده، در زوال هیبت، و در افول اعتماد به نفس شکل می‌گیرد، از این‌رو، نزاع امروز را باید رویارویی میان اراده‌ها و افق‌های تمدنی دانست، نه صرفاً رقابتی بر سر منابع و فناوری.

در این چارچوب، جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر رهبری هوشمندانه و الهام‌بخشِ «سید علی خامنه‌ای»، الگویی متمایز از قدرت را ارائه کرده است، الگویی که قدرت را به ابعاد معنوی، ایمانی و هویتی پیوند می‌زند، در این نگاه، ایمان به آرمان، خودباوری ملی، و روحیه مقاومت، به اندازه توان نظامی و اقتصادی اهمیت می‌یابد.

ایران، از آغاز شکل‌گیری نظام خود، با فشارهای گسترده‌ای مواجه بوده است: از تحریم‌های سنگین اقتصادی تا تهدیدهای نظامی و جنگ‌های پیچیده منطقه‌ای، اما آنچه این کشور را در برابر این طوفان‌ها پایدار نگاه داشته، صرفاً ابزارهای مادی نبوده، بلکه تربیت «انسانِ مقاوم» در پرتو یک گفتمان عمیق بوده است، گفتمانی که توسط رهبری تثبیت و هدایت شده و بر استقلال، عزت و نفی سلطه تأکید دارد.

مفهوم «استکبار جهانی» در این گفتمان، صرفاً یک تعبیر سیاسی نیست، بلکه چارچوبی معرفتی برای فهم ماهیت تقابل با نظام سلطه است، در این چارچوب، رابطه با قدرت‌های بزرگ نه بر اساس تسلیم یا معامله، بلکه بر پایه مقاومت و ایستادگی تعریف می‌شود، همین نگرش، به شکل‌گیری روحیه‌ای جمعی در جامعه ایرانی انجامیده که توانسته است فشارهای حداکثری را به فرصتی برای تقویت انسجام داخلی تبدیل کند.

یکی از ویژگی‌های بارز این تجربه، توانایی تبدیل تهدید به فرصت است، تحریم‌ها به سکوی خودکفایی بدل می‌شوند و تهدیدهای نظامی به عاملی برای تقویت روحیه ایثار و پایداری. این همان جایی است که «تولید کرامت» به یک واقعیت عینی بدل می‌شود، نه یک مفهوم انتزاعی.

در این میان، نقش رهبری در تزریق روح امید، اعتماد و یقین به پیروزی، نقشی کلیدی و تعیین‌کننده بوده است، به‌گونه‌ای که جامعه، خود را نه در موقعیت ضعف، بلکه در مسیر یک نبرد تاریخیِ سرنوشت‌ساز می‌بیند.

در مقابل، این الگو نقدی بنیادین بر نگرش مادی‌گرایانه غرب به مفهوم قدرت وارد می‌کند، تجربه جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که سلطه مبتنی بر ابزار و فناوری، بدون پشتوانه‌ای از روح و ایمان، فاقد پایداری است، از این‌رو، نزاع به‌صورت تقابل میان «اراده مؤمن» و «قدرت مادی» بازتعریف می‌شود.

با وجود همه اینها، این تجربه همچنان موضوع بحث در سطح بین‌المللی است، اما آنچه مسلم است، تثبیت جایگاه ایران به‌عنوان کشوری است که بر استقلال خود پای می‌فشارد و در برابر فشارها تسلیم نمی‌شود.

در جمع‌بندی، «تولید کرامت» در جمهوری اسلامی ایران، پروژه‌ای تمدنی است که در آن، رهبری، مردم و گفتمان، در پیوندی منسجم، معنای جدیدی از قدرت را شکل داده‌اند؛ قدرتی که از درون انسان آغاز می‌شود و به ساختن یک هویت مستقل و مقاوم می‌انجامد.

و در جهانی که موازنه‌های قدرت به‌سرعت در حال تغییر است، این پرسش همچنان مطرح است، آیا این الگو می‌تواند مسیر خود را با همان صلابت ادامه دهد و الهام‌بخش دیگر ملت‌ها باشد؟

انتهای پیام/ ۹۹۹