نگاهی به زندگی نامه دانشجوی شهید سید حمیدرضا فراشباشی‌آستانه:‌

روایت زندگی شهیدی که شهادت را فصل سرخی از کلام الله مجید می دانست/ مناجات عارفانه شهید فراشباشی با معبود خویش

شهید سید حمیدرضا فراشباشی در فرازی از وصیتنامه اش آورده است: شهادت فصل سرخى است از کتاب سبز قرآن که معلمش حسین(ع) و کلاسش کربلاست و شاگرد آن همه انسانهاى بیدار هستند.

کد خبر: ۹۰۳۲۶

تاریخ: ۱۵ تير ۱۳۹۵ - ۱۴:۰۶

به گزارش دفاع پرس از مشهد، شهید سید حمیدرضا فراشباشى آستانه در اول اردیبهشت ماه  1346 در مشهد دیده به جهان گشود.

پدرش با سعى و تلاش به پرورش و تربیت او همت گماشت و در سن پنج سالگى او را با مسائل دینى و اصول و فروع دین اسلام و فراگیرى نماز و احکام آشنا ساخت.

سید حمیدرضا در سال 1351 در دبیرستان دینى حسینیه مرحوم عابدزاده مشغول به تحصیل شد و ضمن کسب دانش به طور مستمر با مسجد جوادالائمه(ع) در ارتباط بود و فعالیت زیادى در انجمن تعلیمات اسلامى زیر نظر مرحوم شهید تدین داشت. بعد از فارغ التحصیلى، خود را براى کنکور سراسرى 1364 آماده کرد و در همان سال در مقطع کارشناسی دانشگاه امیرکبیر تهران در رشته حرارت و سیالات قبول و ترم اول را در دانشکده مهندسى آن دانشگاه مشغول به تحصیل شد. از آن جایى که به پدر و مادرش علاقه زیادى داشت به مشهد نقل مکان کرد و در دانشگاه فردوسی مشغول به تحصیل شد.

با آغاز جنگ تحمیلی و تجاوز ارتش بعث عراق به خاک کشورمان،  شهید سید حمیدرضا عشق و علاقه زیادى از خود براى رفتن به جبهه نشان داد به طورى که بین سال هاى 61 و 62 و 63 پس از تعطیلى هنرستان، تمام ایام تعطیلات را در مناطق عملیاتى گذراند.

از آنجایى که خانواده او تصور مى کردند که وجود او در سنگر دانشگاه، کارسازتر خواهد بود، از او خواستند تا از رفتن به جبهه منصرف شود، اما شهید در پاسخ می گوید: «چون امر امام است و اکنون جبهه ها به وجود یکایک ما احتیاج دارد، رفتن من ضرورى است». وی در تاریخ 1365/2/17مجدداً عازم جبهه شد و در عملیات کربلاى 1 در تیپ 21 امام رضا(ع) واحدِ ادوات با مسئولیت دیده بانى شروع به انجام وظیفه کرد و در نهایت در 1365/4/13 در جبهه مهران بال در بال ملائک گشود و به درجه رفیع شهادت نائل آمد و در جوار حرم رضوی آرام گرفت.

فرازی از وصیت نامه دانشجوی شهید سید حمیدرضا فراشباشیآستانه

به نام او که از اویم. به نام او که زندگىام به خاطر اوست. شدنم در جهت اوست. بودنم از اوست. رفتنم به سوى اوست. در یادم همیشه اوست و قلبم فقط با یاد و ذکر او آرام مى گیرد، به یاد او که معشوقم است. امیدم اوست. با قلبم احساسش مى کنم. با ذره ذره وجودم با تمام سلولهایم احساسش مى کنم، اما افسوس بیانش نتوانم کرد.

خداوندا! به جز این خون ناقابل که خود نیز امانتى است نزد ما، چیز دیگرى ندارم که تقدیم راهت سازم. بارالها! این خون را قبول درگاهت فرما و مرگ مرا شهادت در راهت قرار ده تا مانند جدم حسین (ع) در راه تو شهید شوم.

خداوندا! بنده حقیر و ناچیزت را جزو بندگانى قرار ده که ترا شناختند و پس از شناخت، عاشقت شدند و سپس تو براى آنها نواى (ارجعى الى ربک) برایشان سر دادى و داخل فرمودى در صف بندگان و داخل فرمودى در بهشت. خدایا از تو مى خواهم که مرا یارى کنى تا آنچه در توان دارم در راه اسلام عزیز بکار برم. به من اى خدا توانایى ده تا آنچه در توان دارم و تا این قطره خونم را در راه دین نبى و فرستاده تو محمد (ص) فدا کنم.

خدایا! امروز ورق هاى تاریخ اسلام، با جوهرى خون رنگ و قلمى به قامت عزیزانى چون سرو به صفحه سفید کفن هاى گلگون نگاشته مى شود و شهادت فصل سرخى است از کتاب سبز قرآن که معلمش حسین(ع) و کلاسش کربلاست و شاگرد آن همه انسانهاى بیدار هستند. از کربلاى حسین تا نینواى ایران که فرمود: «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» و این سندى است گواه بر مدعایمان که در صفحه صفحه نوشته تاریخ روزمان خون است، رنج است و درد. و آنچه آسان مى کند ایمان به توست و عشق به شهادت، چون این درس دیگرى است از مکتب حسین(ع) آن سرور و سید شهیدان زنده مان. خدایا! از تو مى خواهم مرا از آنچه که بهترین بندگان صالحت از تو درخواست کرده اند، بهرهمند فرمایى و پناه مى برم به تو از آنچه ایشان به تو پناهنده گشته اند. خداوندا! رشته افکارم را در کدامین سو بگسترانم. سخن از چه بگویم تا در چهار چوب محدود توانم، بتوانم درک کنم شکوه حکومت عظمت و بى پایان تو را.

از چه بعد بررسى کنم انقلاب را و چطور ویران کنم هدف را. چگونه انقلابى را بگویم که در مدت زمان اندک جهان را بلرزه درآورده و یا چگونه و با چه زبانى از تحول درونى بگویم که خود شعله انقلاب را در شمار آید.اما به جاست که در حصار محدود مغز کوچکم به پرتویى از شعاع هاى نورانى که کوتاهترین راه اتصالى به بیکران است چنگ زنم که این راه جز شهادت در راه خدا نیست. پس خدایا مرگ مرا شهادت در راهت قرار ده

مناجات دانشجوی شهید سید حمیدرضا فراشباشیآستانه

"وَلِلهِ الأَسماء الحُسنی فَادعِوُهُ بِها" "برای خدا نام های نیکی است او را به آنها بخوانید" خدایا قلبی ده که بجز عشق تو ذره ای عشق دیگر در آن جای نگیرد. خدایا قلبم را معدن عشق و محبت نبیات(ص) و خاندان معصومت قرار ده، خدایا چشمی ده که بجز به حلال به حرام نگاه نکند،گوشی ده که حرام نشنود، زبانی ده که به دروغ و غیبت باز نشود،خدایا این مقدار ناچیز عبادتم را بپذیر و نگذار که این اندک مایه به ریا آلوده شود.

بارالها ! تنها مانده ام با کوله باری از گناه و با قلبی آکنده از اندوه فقدان یارانی که با ایثارخون خود و تقدیم جان خود به سوی تو شتافتند و مرا تنها گذاشتند.الهی ! آنها از دنیا بریدند زیرا از تو خواستند "الهی هب لی کمال النقطاع الیک" و تو هم به آنها عطا فرمودی و ابصار قلوب آنها را به نور چهرهای روشن فرمودی و نوای "ارحمی الی ربک" برایشان سر دادی ولی من هنوز مانده ام و بر این اعتقادم که: خدایا من همه قدرتها را تو می دانم و بر این اعتقادم که اولیای تو به اذن تو شفاعت می کنند پس به آنها متوسل می شوم تا که شفاعتم کنند، پس ای مهدی(عج) ای منجی انسانها ای صاحب الزمان ای مونس انس و جن پس نجاتم ده و مرا از انصار و یارانت قرار ده و سعادت دنیا و آخرت را برای من بخواه.

پس پروردگارا نور توحید و معرفتت را در قلب من بیفکن تا جز تو نبینم و جز تو نجویم و جز تو نخواهم...

الها ! جوانی سپری می شود، قدرت به ضعف میرسد، سلامتی به نقاهت،خوشی به ناخوشی و زندگانی به مرگ منتهی میشود اما فنا به بقا می پیوندد. اینک از درگاه تو میخواهم سعادت و خوشبختی ما را دقیقه ای قرار بدهی که این جسم عاریت را رها و آن را به دل تیره خاک می سپارند.

پروردگارا ! برای بندگان گنهکارت این لحظات لحظاتی سخت و ناگوار است و جز عنایت تو هیچ نیرویی توانایی رفع و دفع این درد را ندارد، خودت به فریاد ما برس و این چند روزه بقیه عمر را به ما توفیق مرحمت بفرما تا آن را صرف رضای تو کنیم که هم گذشته را جبران و هم برای آینده ذخیرهای داشته باشیم.

خدایا ذات مقدست ناظر اعمال بندهی گنهکاری بوده است که یک عمر غیر از عصیان و نافرمانی اندوخته ای ندارد و اذعان دارد که به قدرتهای موقت سر تعظیم فرود آورد مگر به درگاه با عظمت تو که قدرت و بزرگی آن لایزال است."استغفرالله"

پروردگارا روزانه حداقل سه مرتبه بعد از ادای فرایض عرض می کنم "السلام علیک یا صاحب الزمان" اما تو خود می دانی در حین ادای این کلمات چه حالت شرمندگی و انکساری دست می دهد و چگونه غرق خجالت می شود زیرا آنطوری که باید و شاید نتوانسته است رضایت خاطر امام عصر (عج) را فراهم کند. امام زمان(عج) از رفتار ناروا و کردار ناهنجار ما دلش خون است.